مسئولیت زندگی من بر عهده خودم است

سلام دوستان زهرا هستم همسفر؛
وادی چهارم با این جمله شروع می‌شود «در مسائل حیاتی، به خداوند مسئولیت دادن یعنی سلب مسئولیت از خویشتن»

همه ما نیک می‌دانیم که خداوند نیروی برتر است و هیچ کاری بدون فرمان او انجام نمی‌پذیرد. البته این مسئله نباید موجب گردد که هر اتفاقی که در زندگی ما رخ می‌دهد را به خداوند نسبت دهیم و خود را در عرصه زندگی هیچ‌انگاریم.

روابط ما با خالق، رابطه‌ای دوطرفه است. او نعمت‌های زیادی را در اختیار ما قرار داده است تا از آن‌ها بهره کامل ببریم. عقل و اختیار، دو موهبتی هستند که خالق مطلق تنها به انسان‌ها بخشیده و دیگر موجودات از آن برخوردار نیستند.

بنابراین، با داشتن این دو ویژگی، بخش عظیمی از مسئولیت‌هایمان متوجه خود ما خواهدشد و ما نمی‌توانیم به صرف این‌که خداوند ما را خلق کرده است، او را مسئول مطلق تمام امور زندگی خود بدانیم.

زیرا اگر این‌گونه تفکر نماییم، قدرت عقل و اختیارمان را نادیده گرفته‌ایم. در زندگی اجتماعی نیز روابط دوطرفه است و انسان‌ها نسبت به یکدیگر مسئولیت دارند. به‌عنوان مثال اگر مشکلی در خانواده پیش می‌آید، نباید انگشت اتهام را تنها به سمت یک نفر نشانه گرفت؛ بلکه تمام افراد خانواده در به وجود آمدن مشکل نقش دارند و بایستی با هم‌فکری و همکاری یکدیگر در رفع آن بکوشند.

در ابتدای وادی چهارم به این اشاره دارد که خود مسئول کارهای خویش هستیم؛ به این معنی که نباید مسئولیت زندگی خود را به دیگران یا حتی به خداوند واگذار کنیم.

مسئولیت، موضوعی تعریف‌شده است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خط و خطوط همه چیز مشخص شده است. در مقوله مسئولیت، یک گریزگاه وجود دارد که ما می‌آییم تمام زندگی خود را، به‌طور حق‌به‌جانب، به خدا می‌سپاریم.

گاهی از روی کاهلی، تنبلی و سستی، کناری نشسته‌ایم و هیچ تلاش و کاری نمی‌کنیم و از خدا برای خود یک غول چراغ جادو ساخته‌ایم و می‌خواهیم همه کارها را انجام دهد؛ مثل لباسی که پاره شده است یا غذایی که سوخته است، می‌گوییم خدایا، خودت درست کن.

موقعی ما از خدا باید توقع داشته باشیم که در صراط‌مستقیم قدم گذاشته باشیم و وظایف خود را به‌خوبی انجام دهیم؛ آن‌موقع است که از خدا کمک می‌گیریم. در پایان به این جمله می‌رسیم که خود، مسئول زندگی خویش هستیم.

سلام دوستان مرضیه هستم همسفر؛
ما در وادی‌های اول تا سوم آموختیم که ابتدا بایستی تفکر کنیم، سپس مسئولیت زندگی خود را بپذیریم و در ادامه برای حل مشکلات خود به شخصی جز خودمان تکیه نکنیم؛ اما اکنون در وادی چهارم متوجه می‌شویم که این مسئولیت‌پذیری، منافاتی با اعتقاد ما به قدرت مطلق ندارد.
تجربه شخصی بنده در این‌باره این بوده که تا پیش از ورود به کنگره۶۰ در زمان بروز مشکلات به‌جای حرکت و تلاش، دست به دعا می‌شدم تا خداوند مشکلاتم را حل کند که درواقع با سلب مسئولیت از خود و واگذاری آن به خدا، از زیر بار سختی‌ها فرار می‌کردم؛ زیرا تصور می‌کردم اگر از خدا بخواهم، او بایستی مشکلات من را به‌صورت معجزه‌آسا حل کند؛ اما وادی چهارم به من آموخت که خداوند در جایگاه خود، بسیار دانا و توانا می‌باشد و به انسان قدرت اختیار داده است تا سرنوشت خود را رقم بزند.

اکنون با آموزه‌های این وادی اگر من برای تغییرکردن حرکت نکرده، آگاهی کسب نکنم و  مسئولیت اشتباهات گذشته‌ام را نپذیرم، هیچ نیرویی نمی‌تواند برای من کاری انجام دهد؛ چراکه خداوند برای من ابزار لازم که همان قوه عقل، جسم سالم و اراده است را فراهم کرده تا در صدد حل مشکلاتم قدم بردارم.
وادی چهارم به من یادآور می‌شود که باید در مسائل حیاتی زندگی‌ام، سهم خود را با تلاش، آموزش و تغییر دیدگاه ایفا کنم و آنگاه امیدوار باشم که قدرت مطلق نیز مرا در این مسیر یاری خواهد کرد.
بنده امروز یادگرفته‌ام که دعا کردن، ابزاری برای آرامش و کسب انرژی برای حرکت بوده و جایگزینی برای تلاش و عملِ من نخواهد بود؛ بنابراین مسئولیت زندگی من بر عهده خود من است و این همان نقطه‌ای خواهد بود که آزادی و قدرت واقعی من از آن‌جا شروع می‌شود.

سلام دوستان زهره هستم همسفر؛
عنوان هر وادی نشانگر درون آن وادی است و ما را نسبت به مطالب آن آشنا و آگاه می‌گرداند «در مسائل حیاتی، به خداوند مسئولیت دادن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن»

از وادی اول تاکنون، ما را با تفکر و انتخاب درست آشنا نمود و در این وادی متوجه می‌شویم که مسئولیت زندگی، کار، سرنوشت و… بر عهده خودمان است و با تفکر صحیح و انتخاب راه، باید مسئولیت‌پذیر آن باشیم.

پیش از ورودمان به کنگره۶۰، تمام مسائل، مشکلات و حل آن‌ها را بر عهده خداوند قرار می‌دادیم و از او می‌خواستیم که مشکل ما را حل کند؛ اما با آموزش‌های کنگره دریافتیم که مسئولیت اصلی آن بر عهده خودمان است.

ما باید وظایف خود را بشناسیم و بدانیم هر انسانی در قبال هر کس و هر چیز مسئولیتی دارد و نمی‌تواند دیگران را مسئول بداند. مسافر و همسفری که وارد کنگره می‌شوند، باید پذیرا و مسئولیت‌پذیر باشند، فرمان‌بردار بوده و مسئولیت هر آنچه را که به عهده آن‌ها محول می‌شود، انجام دهند.

کسی که مسئولیت‌پذیر باشد، در هر جایگاهی، چه مادری، همسری، فرزندی و… وظایف خود را می‌شناسد و متناسب با مسئولیت خود باید بداند چه نوع رفتاری نسبت به آن دارد. خصوصیات ضداخلاقی و ضدارزش‌ها را کنار بگذارد، الگوی صحیحی باشد و مسئولیت خود را به نحو احسن انجام دهد.

اگر این وادی را به‌درستی بشناسیم، وظایف خود را به‌خوبی انجام داده و سعی می‌کنیم اشتباهات خود را اصلاح کنیم و به دنبال خطاهای دیگران نباشیم.

تنها باید دیدگاه خود را تغییر دهیم، انگشت اتهام را از روی دیگران برداریم، مسئول رفتار و اعمال خود باشیم و به حل آن بپردازیم. در این حین، فقط از خداوند کمک بخواهیم که یاری‌مان دهد و ما را از جهالت به دانایی برساند.

رابط خبری: همسفر طیبه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
عکاس: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)، نگهبان‌سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک‌آباد)