رسیدن به تعادل یک‌باره اتفاق نمی‌افتد

دومین جلسه از دوره دوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی دورود، با استادی راهنمای محترم مسافر رضا، نگهبانی مسافر محمد و دبیری موقت مسافر حسین با دستور جلسه (آداب معاشرت؛ ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی) پنج‌شنبه 21 خرداد ماه ۱۴۰5 ساعت 17 شروع به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان رضا هستم یک مسافر.
از آقای مهندس و خانواده محترمشان سپاسگزارم که این بستر را فراهم کردند. همچنین از راهنمای درمان موادم، آقای امیرحسین، و راهنمای درمان سیگارم، آقای مجتبی، تشکر می‌کنم. همچنین به عزیزان خدمتگزار شعبه و نمایندگی درود می‌فرستم و خدا قوت عرض می‌کنم.

اما در مورد دستور جلسه امروز، «آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی»؛
در کنگره ۶۰ می‌گوییم: «درمان، فوق ترک است و تعادل، فوق درمان»

هدف ما در کنگره رسیدن به تعادل است؛ تعادلی که بالاتر از درمان قرار دارد و به معنای پایداری است. یعنی انسان به نقطه‌ای برسد که اگر کسی، چه در بیرون از کنگره و چه در داخل کنگره، بخواهد او را از این تعادل و پایداری خارج کند، نتواند.

در کنگره شاید از قبل هم آداب معاشرت را می‌دانستیم، اما اینجا می‌خواهیم مسائل را از پایه و به‌صورت اصولی حل کنیم. ما باید بسیاری از رفتارها را از ریشه اصلاح کنیم و درست پیش برویم. یکی از این موارد، تعادل در رفتارهای روزمره است.

برای مثال، تعادل در غذا خوردن. بعضی از عزیزان در غذا خوردن تعادل ندارند؛ اگر وارد مهمانی شوند و چند نوع غذا وجود داشته باشد، این به آن معنا نیست که حتماً باید از همه غذاها استفاده کنند. بلکه اگر کسی غذایی را دوست ندارد، می‌تواند از غذای دیگری استفاده کند.

حتی در راه رفتن هم آداب خاصی وجود دارد. گاهی ما طوری راه می‌رویم که به بدن خودمان آسیب می‌زنیم و دچار مشکلاتی مثل آرتروز گردن یا دیسک کمر می‌شویم. در کنگره، در لژیون، بر درست راه رفتن، اصلاح حرکات، درست ایستادن و درست حرکت کردن تأکید می‌شد و این موضوع واقعاً تأثیر زیادی بر جسم انسان دارد.

در سخن گفتن هم باید آداب آن را بلد باشیم. هر سخنی جایی دارد و هر نکته‌ای مکانی. در هر جایی نمی‌توان هر حرفی را زد. ما باید بدانیم چگونه با فرزندمان، خانواده‌مان، پدر و مادرمان، معلممان و استادمـان صحبت کنیم. درست سخن گفتن یکی از مهم‌ترین آداب زندگی است.

در مهمانی رفتن نیز آداب خاصی وجود دارد. لباس و پوشش در مهمانی با عزا، عروسی یا سایر مراسم‌ها متفاوت است. هرکدام از این موقعیت‌ها آداب خودش را دارد. وقتی انسان از مرحله‌ی صرفاً انسانی به مرحله‌ی والاتری از انسانیت می‌رسد، باید این آداب را بشناسد و رعایت کند.

حتی ماشین‌سواری هم آداب دارد. بعضی افراد رانندگی را بلدند، اما آداب آن را رعایت نمی‌کنند. همین موضوع باعث ترافیک، بی‌نظمی، ایجاد گرد و خاک، بوق زدن‌های بی‌مورد و رفتارهای نادرست در خیابان می‌شود. رانندگی هم نیازمند ادب و رعایت حقوق دیگران است.

مراجعه به ادارات نیز آداب خاص خودش را دارد. وقتی وارد اداره‌ای می‌شویم، باید تا زمانی که اجازه نداده‌اند ننشینیم. در بانک نیز باید صف و نوبت را رعایت کنیم. این‌ها همه بخشی از آداب معاشرت هستند.

حتی در خانواده هم باید به حریم شخصی احترام گذاشت. اگر بخواهیم وارد اتاق فرزندمان شویم، نباید بدون اجازه وارد شویم؛ باید در بزنیم و با اجازه وارد شویم. فرقی نمی‌کند فرزند کوچک باشد یا بزرگ، احترام به حریم شخصی یک اصل مهم است.

همچنین نباید بدون اجازه سرک به گوشی فرزند، دختر، پسر یا همسفرمان بکشیم. هر انسانی حریم شخصی دارد و باید این حریم محترم شمرده شود. فرقی هم نمی‌کند آن شخص زن باشد یا مرد. کنجکاوی بی‌جا و ورود به حریم دیگران، خلاف ادب است.

باید بدانیم هیچ انسانی ذاتاً بد نیست. اگر انسانی رفتار نادرستی دارد، این نادرستی از جهل و ناآگاهی اوست. اگر این را بدانیم، دیگر خودمان را آزار نمی‌دهیم. اگر کسی با ما بی‌ادبانه صحبت می‌کند یا تعادل ندارد، باید بدانیم که این رفتار ریشه در نادانی و ناآگاهی او دارد. حتی ممکن است فردی در علم و مدارج تحصیلی در سطح بالایی باشد، اما در آداب معاشرت و رفتار اجتماعی هنوز به رشد لازم نرسیده باشد و همین موضوع باعث پرخاشگری یا بی‌ادبی او شود.

رسیدن به تعادل هم یک‌باره اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه باید ذره‌ذره، با تمرین و رعایت مستمر، به آن رسید. ان‌شاءالله با استفاده از دستورجلسات ارزشمند کنگره ۶۰ بتوانیم این آداب را در زندگی خود جاری کنیم. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما متشکرم.

عکس بارگزاری و ارسال : مسافر حسین لژیون اول