گروه خانواده – کنگره ۶۰ خاص‌ترین دانشگاه دنیا برای من است

خاص‌ترین دانشگاه دنیا، به اعتقاد من، کنگره شصت است. دانشگاهی که آموزش در آن از دل رنج، آزمون و سال‌ها تحقیق بیرون‌آمده است، نه از نظریه‌هایی که فقط روی کاغذ معنا دارند. من دانشجوی دانشگاه کنگره ۶۰ هستم. ویژگی منحصربه‌فرد این دانشگاه در شیوه آموزش آن نهفته است. کتاب‌ها و منابع آموزشی کنگره، حاصل سال‌ها تجربه عملی، تلاش مستمر و پژوهش مؤسس آن، مهندس حسین دژاکام است. دانشی زنده که بارها در میدان عمل آزموده شده و به نتیجه رسیده است.

تفاوت این دانشگاه، تنها در محتوای آموزشی آن خلاصه نمی‌شود. برخلاف بسیاری از دانشگاه‌های دنیا که تنها گروه محدودی از دانشجویان از آموزش‌های رئیس یا بنیان‌گذار مجموعه بهره‌مند می‌شوند، در کنگره ۶۰ همه اعضا این امکان را دارند که به‌صورت هفتگی، آنلاین و آفلاین، آموزش‌های روز را به طور مستقیم از زبان رئیس دانشگاه دریافت کنند. امتیاز کم‌نظیری که به‌سختی می‌توان نمونۀ مشابهی برای آن یافت. ورود اولیه به این دانشگاه بدون کنکور است، اما تنها قشر خاصی می‌توانند از آموزش‌های این دانشگاه و اساتیدش بهره‌مند شوند.

کسانی که درد کشیده‌اند، از اعتیاد به مصرف مواد مخدر به ستوه آمده‌اند و در درون خود، تمایل عمیق و واقعی برای رهاشدن از بند اعتیاد را احساس می‌کنند. درد، آگاهی و خواست برای تغییر، آزمون ورودی دانشجویان کنگره ۶۰ است. آنچه کنگره ۶۰ را از یک مرکز درمانی و علمی صرف متمایز می‌کند، توجه و مواجهه مستقیم آن با واقعیت زندگی انسان‌هاست؛ جایی که درد درمان‌نشده، خود را در روابط، خانواده و سال‌ها فرسودگی جسم و روان نشان می‌دهد.

روزی با دوستی گفت‌وگو می‌کردم که همسرش بیش از بیست سال است میان زمین و آسمان اعتیاد و درمان، سرگردان است. چند سالی به روش سقوط آزاد (قطع ناگهانی مواد) مصرف را کنار می‌گذارد، اما دوباره بازمی‌گردد و این چرخه هر چند سال یک‌بار تکرار می‌شود. همسر به‌ستوه‌آمده‌اش، این بار تصمیم گرفته بود تا به شریک زندگی‌اش بگوید: «متوجه شده که پس از چهار سال، دوباره مصرف را آغاز کرده است.» او که می‌دانست من و برادرم دانشجوی دانشگاه کنگره ۶۰ هستیم، تماس گرفت تا درباره این تصمیم خود با یکدیگر مشورت کنیم. می‌دانستم تمام این مدت روش‌های گوناگون ترک را بررسی و تجربه کرده‌اند.

صادقانه به او گفتم: جملۀ آخرت بوی ناامیدی می‌دهد. می‌دانم که خیلی زحمت کشیده‌ای و درد و رنج زیادی را متحمل شده‌ای؛ اما می‌خواهم بدانی که همسرت هر چند سال به سبک‌وسیاق گذشته‌اش برای درمان بیماری خود تلاش کند، باز به درمان نخواهد رسید. تا وقتی به این شناخت دست نیابد که قطع ناگهانی مصرف نه‌تنها به معنای درمان اعتیاد نیست؛ بلکه هر بار که مقاومتش در برابر فشارهای جسمی، روانی یا اقتصادی فروبریزد، دوباره به مواد پناه خواهد برد.

درمان اعتیاد زمانی معنا پیدا می‌کند که مواد مصرفی به‌تدریج و اصولی آن هم در مدت‌زمان حداقل یازده ماه از بدن حذف شود تا سیستم‌های طبیعی بدن، از جمله نوروترنسمیترها، هورمون‌ها و سایر انتقال‌دهنده‌های عصبی، فرصت بازسازی پیدا کنند. هم‌زمان که بازسازی جسم، روان و جهان‌بینی فرد نیز باید تغییر کند. این همان پروتکل علمی و منسجمی است  کنگره ۶۰ از زمان تأسیس تاکنون، موفق به درمان قطعی بیش از صدهزار نفر شده است.

به جمله پایانی دوستم که گفته بود: «من هم دیگر کشش سر کلاس نشستن و دوره‌دیدن و آمدن به کنگره ۶۰ را ندارم؛ فقط می‌خواستم نظر تو را بدانم.» اشاره کردم و گفتم: تو که قصد جداشدن از همسرت را نداری. الان دیگر زمان جداشدن هم نیست. ضمن آن که می‌دانم باوجود همه رنجش‌ها و دردی که متحمل شدی، هنوز عاشقانه دوستش داری و ازسوی‌دیگر قلبت اجازه نمی‌دهد یک فرد بیمار را رها کنی. اگر همسرت سرطان داشت از او جدا می‌شدی؟ پاسخ داد: نه...

حالا هم کنگره با استدلال‌های علمی خود به همسفران ثابت می‌کند که اعتیاد یک بیماری است و نمی‌توان انتظار داشت که این بیماری به کمک اراده و غیرت درمان شود پس راهی پیدا کن تا به همراه همسرت از پروتکل درمانی کنگره بهره‌مند شوید تا زمانی که همسرت درمان نشود، تو نیز هرگز تجربه یک رابطه عاطفی و زناشویی سالم را نخواهی داشت و این گردونه معیوب همچنان در زندگی‌ات خواهد چرخید. زمانی که برایش توضیح دادم نگاه علمی و کل‌نگرانه کنگره در درمان اعتیاد موجب شده تا همان متد برای درمان چاقی بدون بازگشت نیز کارآمد و مؤثر باشد، عمیقاً به فکر فرورفت. قرار شد درباره آنچه شنیده بود بیشتر بیندیشد و تصمیم بگیرد.

امروز خدا را شاکرم برای حضور در این دانشگاه و معتقدم دانشجویان این دانشگاه رسالت عظیمی برعهده دارند. آنان مکلف شده‌اند تا با کمک دانش کنگره نه‌تنها مسیر زندگی خود و خانواده‌شان را روشن کنند؛ بلکه می‌توانند با اطمینان راهگشا و هدایتگر افراد و خانواده‌هایی باشند که در این آتش ویرانگر در حال سوختن هستند.

نویسنده: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر پریسا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی هشتگرد کرج