ماه مبارک رمضان، ماهی سرشار از معنویت، خودسازی و بازگشت به خویشتن است. در این ماه، با پرهیز از خوردنیها و آشامیدنیها، فرصتی برای درک گرسنگی و تشنگی دیگران، تزکیه نفس و تقویت اراده فراهم میشود، اما این تنها محدود به پرهیز ظاهری نیست؛ بلکه رمضان، سفری است به اعماق وجود، سفری که با الهام از آموزههای آن، میتوانیم مسیری بهسوی رهایی و تعادل در زندگی، بهویژه در مسیر دشوار درمان اعتیاد، بیابیم.
از منظر کنگره ۶۰، درمان اعتیاد فراتر از ترک مواد مخدر، بازسازی شخصیت و رسیدن به تعادل در ابعاد جسم، روان و جهانبینی است. در این مسیر، مفاهیم رمضان مانند صبر، استقامت، انضباط، بخشش و شکرگزاری، چراغ راهی پرفروغ هستند. همانطور که روزهدار باتحمل گرسنگی و تشنگی، بر خواستههای نفسانی خود غلبه میکند، فرد در حال رهایی نیز با پایبندی به اصول کنگره ۶۰، از بند خواستههای مخرب نفس اماره رهایی مییابد. دیدهبانان کنگره ۶۰ در مقالات خود بارها بر اهمیت این خودسازی درونی تأکید کردهاند؛ چرا که رهایی واقعی، زمانی حاصل میشود که بتوانیم بر نفس خود فرمانروایی کنیم، نه اینکه تسلیم آن باشیم.
این تجربه، تنها مختص فرد مصرفکننده نیست. یک همسفر نیز در این مسیر، با چالشها و آموزههای فراوانی روبرو میشود. ماه رمضان، فرصتی است تا همسفر نیز با الهام از فضایل این ماه، نگاهی نو به مسیر درمان و همراهی خود داشته باشد. همانطور که خداوند در قرآن میفرماید: «خداوند حال قومی را تغییر نمیدهد تا زمانی که خودشان تغییر کنند.» این تغییر، هم شامل فرد مصرفکننده و هم شامل همسفر است. همسفر با درک اهمیت صبر و استقامت در تحمل سختیها، با بخشش اشتباهات گذشته و با شکرگزاری برای هر قدم مثبت، میتواند نیروی مضاعفی برای ادامه مسیر بیابد. درک متقابل، همدلی و پذیرش، کلیدهای اصلی در روابط خانوادگی در مسیر درمان هستند که رمضان میتواند این ظرفیت را در وجود همسفر تقویت کند.
بسیاری از دیدهبانان در مقالات خود به این نکته اشاره کردهاند که رمضان، تمرینی برای انضباط درونی و کنترل خواستهها است. این انضباط، ستون اصلی در پایبندی به پروتکلهای درمانی کنگره ۶۰ است. روزهداری به ما میآموزد که چگونه با ارادهای قوی، از خواستههای آنی دست کشیده و به اهداف بلندمدت خود بیندیشیم. این درس بزرگ، در مواجهه با وسوسههای پس از رهایی نیز بسیار حیاتی است. درک این مفهوم که «رهایی، آغاز یک سفر است، نه پایان آن»، ما را به یاد اهمیت پایبندی مستمر به اصول و آموزهها میاندازد.
رمضان، در حقیقت، تقویم معنوی ما است که یادآوری میکند چگونه با روزهداری، نهتنها جسم، بلکه روح خود را نیز از ناپاکیها شستشو دهیم. این شستشوی روح، همان بازسازی شخصیت است که در کنگره ۶۰ به آن پرداخته میشود. فرضیه «آنچه انسان کاشت، همان را درو میکند» ماه رمضان معنایی عمیقتر مییابد. با پرهیز از گناه و انحراف، و با انجام اعمال نیک، بذرهای سعادت و رهایی را در وجود خود میکاریم.
در نهایت، الهام از رمضان، به ما میآموزد که رهایی از هرگونه وابستگی، از جمله اعتیاد، یک فرایند تدریجی و نیازمند تلاش مستمر است. این ماه، تمرینی است برای جسم و روح، برای درک عمیقتر مفهوم صبر، انضباط، و بخشش. با در آغوش کشیدن این مفاهیم، هم فرد در حال رهایی و هم همسفر او، میتوانند گامهای استوارتر و مطمئنتری بهسوی تعادل، آرامش و حیاتی دوباره بردارند. رمضان، نهفقط یک ماه روزهداری، بلکه دعوتی است به خودسازی و بازگشت به فطرت پاک انسانی.
منابع: مقالات دیدهبانان کنگره 60 در سایت، سی دی ها الهام از رمضان
نویسنده: همسفر پرنیان رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون اول)
رابط خبری: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر پریسا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی هشتگرد کرج
- تعداد بازدید از این مطلب :
21