خانواده جایی است که راه رفتن، غذا خوردن، گريه کردن و خندیدن را به ما یاد داد. گاهی اگر یکی از اعضای خانواده زمین میخورد، مکث میکردیم و دست او را میگرفتیم تا بلند شود و راه بیافتد. در مسیر پرفراز و نشیب درمان، خانواده نقش مهمی بر عهده دارد. کنگره۶۰ درمان واقعی را به دور از قضاوتها در حمایت خانواده میداند؛ زیرا همراهی خانواده در این مسیر پناهگاه امنی است که قدرت درمان و بهبودی را افزایش میدهد و همچنین خانواده شاهد تغییرات مثبت، گفتوگوهای صادقانه و حال خوش مسافران است. خانواده خاک حاصلخیزی است که دانه وجودمان را در آغوش میگیرد و به ریشههایمان جان میدهد.
در کنگره یاد گرفتیم که درخت سلامتی و درمان، زمانی استوار میشود و شاخه سبز میگستراند که ریشه در عمق مهربانی و عشق خانواده داشته باشد و از محبت سیراب گردد. خانواده آغوش گرمی است که بیمنت میبخشد و بیقید و شرط میپذیرد. درختی که از عشق خانواده آب میخورد، پوسیده نمیشود و در طوفان خم نمیشود و نمیشکند؛ بلکه ميوه سالم، شیرین و آرامش، اعتماد، صمیمیت و زندگی دوباره به ما میدهد. از خداوند سپاسگزارم و قدردان این بهشت زمینی هستم؛ چراکه در آغوش خانواده در جایی که بودنم پذیرفته شد و معنای واقعی خانه را درک کردم.
خانواده یادآور این موضوع است که من هرگز تنها نیستم، حتی زمانی که از هم دور هستیم ریشههایمان در یک خاک و یک عشق مشترک میتپد. خانواده بزرگترین درسی که به من داد دوست داشتن و دوست داشته شدن بود؛ پس باید قدردان این گنج گرانبها باشم و آن را در آغوش مهر و حرمت نگهدارم. خدایا بابت وجود این مکان امن و این عشق بیقید و همراهی بیمنت شکر، شکر، شکر.
نویسنده: همسفر فاطمه راهنمای (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر عفت رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر نگار (لژیون سوم) دبیر سایت
نمایندگی همسفران سهروردی اصفهان
- تعداد بازدید از این مطلب :
17