در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود

برداشتی که من از این وادی به دست آوردم، این بود که ذات آدمی با اختیار تام خلق شده تا خود، رقم‌زننده سرنوشتش باشد. انسان همواره بر سر یک دو راهی ابدی قرار دارد؛ راهی که به راستی، درستی و ارزش‌ها رهنمون است، همان صراط مستقیم و فروغ روشنایی‌ها؛ و راهی دیگر که به دروغ، تهمت و اعمال ضد ارزش‌ها می‌انجامد، یعنی مسیر تاریکی‌ها.
با این اختیاری که در وجود من نهاده شده، حق انتخاب دارم، اما باید آگاه باشم که هر مسیری هزینه‌ای دارد که باید آن را بپردازم. در این جهان، هیچ عطایی بدون بها نیست و رسیدن به خواسته‌ها جز از مسیر تلاش و کوشش میسر نمی‌شود.
اگر میل به پزشک یا مهندس شدن دارم، یا خواهان رهایی از اعتیاد سیگارم هستم، و یا در پی آنم که از فردی ناآرام و نامتعادل به انسانی شایسته و راستین مبدل شوم، نخستین گام آن است که به خواسته‌ام بها دهم و آنگاه تمام همت خود را صرف تحقق آن نمایم.
باید این حقیقت را درونی کنم که هر موفقیتی نیازمند گذر زمان است. بهای درمان اعتیاد، ده یا یازده ماه زمان می‌طلبد؛ اخذ مدرک کارشناسی چهار سال تعهد می‌خواهد؛ و تبدیل شدن از انسانی پرخاشگر به فردی متعادل و خُلق‌خوش، نیازمند گذر تدریجی است.
این تحول باید آهسته و قدم به قدم رخ دهد؛ با فراگیری آموزش‌های لازم، به کار بستن اعمال صالح و بهره‌مندی از یاری راهنمایان (معلمان و مربیان). این‌گونه است که از ظلمات درون به سوی نور حرکت کرده و به‌مرور زمان، تغییرات در اندیشه، گفتار و کردار من شکل می‌گیرد تا نهایتاً به انسانی نیکوتر از پیشین تبدیل شوم.
همیشه به یاد داشته باشم که از نزدیکی به شجره خبیثه، یعنی گردانندگان فساد، دوری جویم. در پایان این وادی، کار نیک کاشتن درخت توصیه شده است؛ تلاشم بر این است که هر ساله، نهالی به زمین بنشانم و این سنت را پاس دارم که:
«دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم تا دیگران بخورند.»
از اینکه وقت گران‌بهای خود را صرف خواندن این دل‌نوشته کردید، صمیمانه سپاسگزارم، و شکرگزارم از تمام اساتیدی که چراغ راه من بوده‌اند.

دلنوشته: راهنما لژیون دوم همسفر محمدرضا
تایپ و ویراستاری: همسفر نیما
سایت همسفران آقا نمایندگی شادآباد