همه ناخالصی‌ها زمان می‌خواهند تا خالص بشوند

«سرمایه اجتماعی»
[{همه ناخالصی‌ها زمان می‌خواهند تا خالص بشوند.}]
استاد:
برای ما هم باعث خوشنودی است که در تلاش و کوشش می‌باشید و یکایک بندها را از دست و پا باز می‌کنید؛ البته زیاد هم خوشحال نباشید، زیرا وقتی آخرین بندها را باز کردید، ما قفل و زنجیر محکم‌تری بر دست و پای شما خواهیم زد؛ البته این ما نیستیم که برای شما قفل و زنجیر تهیه می‌کنیم، بلکه فرمان یا تقدیری است که ما اجرا می‌کنیم.
دوست بسیار عزیز و خویش گرامی نزد ماست، که ایشان هم با حرف‌های من به خنده درآمدند و شما ایشان را خوب می‌شناسید، دوست ما دین دستور است که می‌گوید:
خوب با شوخی خوف ایجاد می‌کنید؛ سپس می‌گوید که سرباز جان‌باز است.
شاگرد:
به ایشان بگویید که البته ما هم تحمّل هرگونه قفل و زنجیر را داریم، خصوصاً از طرف دوست.
استاد:
بلی، ایشان هم همین را می‌گویند. به علّت قدری به قول خودشان دلتنگی نمودن، ما را یاد نمودند. با همه این‌ها گاهی وقت‌ها بد نیست که بعضی اشخاص مورد علاقه خود را ملاقات نمایید.
ما به جهت انجام مسائل و جدّی تلّقی نمودن آن‌ها بسیار از شما خوشنودیم و از این‌که دوباره در جهت احیاء برافراشته شده‌اید، باعث مباهات همه ما هست.

حال اگر سوالی دارید مطرح کنید؟
شاگرد:
در این شرایط خود می‌دانید چه می‌گذرد، امّا گاهی دلتنگ می‌شوم و عدم پیشرفت در کلیه مسائل مرا ناراحت می‌کند، گرچه سعی خود را کاملاً به انجام می‌رسانم، امّا ناکامی در مسائل مرا آزرده خاطر می‌کند؛ البته موفّقیت‌های مقطعی دارم، ولی به قول شما خط دنباله‌دار نیستم.
استاد:
چون از دلتان گفتید، ما هم از دل خویش می‌گوییم: ما هم مدتی می‌خواهیم که دوست خود را ببینیم امّا توفیق حاصل نمی‌شود، امروز نزد ما آمدند؛ این‌طور نیست که هرچه را بخواهیم بلادرنگ دست بیاریم. در وصال باید تحمّل اختیار نمایید، تا به آن درجه برسید، وصال حاصل می‌شود.
بعضی وقت‌ها من تنها می‌مانم و منتظر ایشان می‌شوم و آن لحظه که دیگر از آمدنشان مأیوس می‌شوم، می‌آیند.
پس خوب گوش بدهید و زود دلتنگ نشوید، و امّا راه طولانی است و تا سپیده دم وقت بسیار است.

همه ناخالصی‌ها زمان می‌خواهد که خالص شود و تزکیه به همین یک رشته حیاط نیست و زنجیرها داخل هم و تا بی‌نهایت ادامه دارند.
آیا می‌شود از نهری که پهنای آن از این سوی جهان تا آن سوی دیگر است، با پریدن و یا جهیدن طی نمایید؟
ما در ساختن جسم و روح خودتان شما را مصّمم می‌دانیم،؛ در ادامه اگر قدری هم به گذشته بیندیشید، خواهید دید که تغییرات بسیار نموده‌اید که مانند پرواز بوده و این شما را از ورطه‌‌ نابودی به جلو پیش برده است.

تهیه: مسافر حسین لژیون پنجم
تنظیم و ارسال: گروه سایت

نمایندگی خواجو