گروه خانواده- گوهر یک همسفر محبت کردن است

جلسه دوم از دوره اول کارگاه های آموزشی عمومی مسافران وهمسفران کنگره 60 ویژه جشن همسفر نمایندگی لامرد به استادی راهنما همسفر سپیده، نگهبانی راهنما همسفر فاطمه و دبیری همسفر سوده با دستور جلسه «هفته همسفر، نقش همسفران خانم و آقا در درمان اعتیاد مسافران» روز پنج شنبه 11 دی ماه 1404 ساعت 16 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

تشکر می کنم از ایجنت گروه مسافران آقا پوریا و لژیون مرزبانی، به خاطر این زحماتی که متقبل شدند و همچنین گل نرگسی که بوی اون کاملا در فضا پخش شده و عطرآگین است. از خانم فاطمه عزیز، تشکر می کنم که من را امروز توی این جایگاه قرار دادند، خدارا هزاران بار شکر که امروز این توفیق نصیب من شد خدمت کنم و از شما عزیزان انرژی بگیرم.
هفته همسفر را به تمام همسفران عزیز تبریک می گویم، و همچنین به اولین همسفر جناب اقای مهندس، خانم آنی بزرگ تبریک عرض می کنم.امیدوارم که سایه شون مستدام باشد.

امروز روز جشن است و قاعدتا باید یک جشن و جلسه پر شور و انرژی داشته باشیم، امیدوارم همین طوری هم باشد و همسفرها کلی خوشحال شوند و کلی انرژی بگیرند، چهره هایشان که معلوم است خیلی خوشحال هستند. فکر کنم امروز کادوی خوبی قرار است نصیبشان شود .
 در مورد گروه همسفران، اولین بار در سال ۱۳۷۸ بود که توسط خانم آنی بزرگ، همسر آقای مهندس، آغاز به کار کرد و شروع کردند به این که همسفران باید در مسیر آموزش قرار بگیرند، چون  همسفران هم در این مسیر واقعا آسیب دیده اند و رنج های بسیاری کشیده اند.
همان طوری که پیام گروه همسفران معلوم است؛ اندوهی که قلب ها را در خود محبوس کرد... ما همیشه در صحبت های آقای مهندس که به ما  آموزش می داد می شنیدیم که : غم بزرگ انسان را می تواند به بالاترین درجه انسانیت یا پایین ترین درجه انسانیت سوق دهد. در کنار یک مصرف کننده زندگی کردن واقعا یک غم خیلی بزرگ است، یک درد است، یک رنج است، یک عذاب خیلی بزرگ است، ولی در این عذاب چه اتفاقی می تواند برای انسان بیفتد؟ این‌که بنشینیم و زانوی غم بغل بگیریم و خودمان را از پا در بیاوریم و از بین ببریم؟  یا این‌که بتوانیم در کنارشان حرکت کنیم، آموزش ببینیم و بتوانیم یک زندگی توام با آرامش یا حتی بهتر از قبل برای خودمان بسازیم.
پیام متن همسفر خیلی قشنگ و خیلی واضح است که میگوید اندوهی....! یعنی اندوهی که قلب ها را تسخیر کرده، اندوه آن غم بزرگ است، آن نیروی بازدارنده است، آن نیروی منفی است که وقتی درون انسان رخنه می کند می خواهد انسان را از پا در بیاورد، ولی چه اتفاقی برایش می افتد؟ قلب هایی که آسیب دیده اند، ولی درون شان امید جاری است، باعث رشد می شوند، باعث رشد انسان ها می شوند و امید را در دل تک تک ناامیدان زنده می کنند.
  ما همسفران خیلی قوی و قدرتمندی داریم، قطعا اگر یک همسفر قدرتمند نبود نمی توانست در کنار مسافر دوام بیاورد . نمی توانست اصلا زندگی را سر پا نگه دارد و همسفر و مسافر در کنار هم آسیب دیده اند. حالا مسافر با استفاده از مواد و همسفر با استفاده از افکار افیونی .ولی می تواند خودش را درمان کند، می تواند اینجا قرار بگیرید و آموزش ببیند، می تواند همه چیز را تغیر دهد.
هر جلسه ای که می آییم پیام سفر اول خوانده می شود؛ همسفر تو بر مرکبی نشسته ای که گرچه دیر به مقصد می رسید، اما سالم و کامیاب خواهید رسید، پس عجله نکن و در جای خود بنشین و به آن چیزی که دوست داری مشغول باش. شاید مسیر سفر کمی طولانی شود یه کمی زمان ببرد، چون هر بندی یک زمانی لازم دارد تا باز شود، ولی به معنای این نیست که برایت اتفاق  نمی افتد، چرا؛ برای تو هم اتفاق می افتد، برای من اتفاق افتاد. پس برای تو هم اتفاق می افتد. پس ما عجله ای در کار نداریم، فقط باید به آموزش گرفتن مشغول باشیم؛ این‌که حرف راهنما را گوش کنیم، این‌که خودمان برای خودمان ارزش قائل شویم،  اگر امروز من خودم را دوست داشته باشم می توانم دیگران را هم دوست داشته باشم در غیر این صورت دروغ محض است که بگویم بقیه را دوست دارم و برای خودم هیچ اهمیتی قائل نیستم.
چرا می گوییم یک همسفر نقش خیلی مهمی دارد؟ این‌که وقتی در مسیر درمان قرار می گیرد، در مسیر آموزش قرار می گیرد، اولین کار این است که روی خودش، روی حس های خودش کار کند. ما بدون آموزش نمی توانیم به کسی کمک کنیم. شما الآن می خواهید به بچه ات که کلاس اول باشد حروف الفبا یاد بدهید، معلمش برای شما جلسه می گذارد که بیایید یاد بگیرید که چطوری اصلا با او رفتار کنید، چطوری بتوانید به او آموزش بدهید.

پس فردی که سال ها تخریب در او ایجاد شده، نمی توانیم بدون آموزش کمک حالش باشیم، این مسیر را بدتر می کند. زمانی مسیر را می توانیم هموار کنیم که خودمان در مسیر آموزش قرار گرفته باشیم و این آموزش ها را کاربردی کرده باشیم، عملی کرده باشیم، نه صرفا جهت این‌که ما یک سی دی را بیاییم تحویل راهنما دهیم ، یک مشارکت هم توی لژیون انجام دهم و تمام بشود و برود، نه! همچین چیزی نیست. باید حتما روی خودم کار کرده باشم، روی حسم کار کرده باشم تا بتوانم کمک حال مسافرم باشم برای همین است که می‌گویند؛ نقش همسفر خیلی مهم است، چون همسفر فازش باید با فاز مسافر یکی باشد، همخوانی داشته باشند.

گوهر یک همسفر محبت کردن است. همه ما درون مان محبت داریم ولی یک سری اتفاقات باعث می شود اون انتقال محبت صورت نگیرد. مثل مهتابی می‌شویم که نورش را از خورشید می گیرد، دیگر سازنده نیست. محبتش کارساز نیست. اثر خوبی را نمی تواند بر جای بگذارد،.زمانی می تواند محبت من روی مسافر اثرگذار باشد ، که آن چشمه گل آلود، آن حس های بد و آن سیاهی های قلبم را شروع به پاک کردن کنم ،آن موقع است که  محبت جریان پیدا می کند، انتقال داده  می شود، به چه کسی؟ به مسافرم، آن موقع است که می توانم حال مسافرم را خوب کنم. زمانی که حال خودم در وهله اول خوب شود می توانم کمک حال مسافرم باشم .
امروز روز جشن همسفر است.این هفته کلا به همسفران اختصاص داده شده است. برای این‌که واقعا یک همسفر محبت هایی را انجام داده که شاید هیچوقت دیده نشود، اصلا چرا باید برای یک همسفر جشن بگیرند؟ چرا آقای مهندس می آید و یکی از دستور جلسات را  جشن همسفر می گذارد؟ برای این‌که همسفر دیده شود ، مسافر از او قدردانی کند و بگوید من حواسم به تو است. سال هایی که کنارم بودی و من الان می بینمت که واقعا دارید به من محبت می کنید و زندگی من تغییر کرده است،  من قدردان تو هستم، برای اون فداکاری که شما انجام دادید.
فداکاری که یک همسفر انجام می دهد را جشن می گیریم. این که همسفر نخواهد کاری انجام دهد، که جشنی براش گرفته نمی شود. اینجا برای کسی جشن گرفته می شود که واقعا با تمام وجودش، خواسته اش این باشد که  کمک حال مسافر باشد و قطعا همه همسفرانی که در اینجا حضور دارند چیزی غیر از این نمی تواند باشد. و در آخر؛ 《هرکه در عشق سر از قله بر آرد هنر است، همه تا دامنه کوه تحمل دارند》
خیلی ممنون که به صحبتهای من گوش دادید.

عکاس: همسفر بنفشه مرزبان خبری
تایپ: همسفر بنفشه  رهجوی راهنما همسفر فاطمه  (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر سوده: نگهبان سایت
همسفران نمایندگی لامرد