همسفران؛ ستون‌های پنهان درمان

دهمین جلسه از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره‌۶۰ ویژه مسافران نمایندگی ملایر، با استادی راهنما مسافر مجتبی، نگهبانی مسافر مصطفی و دبیری مسافر احمد با دستور‌جلسه «هفته همسفر» روز سه‌شنبه ۱۰ دی ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

هفته‌ی همسفر را خدمت آقای مهندس و همه‌ی همسفران گرامی تبریک عرض می‌کنم. در اوایل شروع به کار کنگره، همسفران می‌آمدند و پشت در می‌ایستادند و منتظر می‌ماندند تا جلسات تمام شود و همراه مسافرانشان به خانه برگردند. از آنجایی که آقای مهندس همیشه استاد مدیریت بحران بودند، از تمام مشکلاتی که در مسیر وجود داشت به‌نحو احسن استفاده کردند. همین موضوع بهانه‌ای شد تا خانواده‌ها وارد سیستم درمان و وارد کنگره ۶۰ شوند. رفته‌رفته اهمیت حضور همسفران در کنگره بیشتر و بیشتر شد، تا جایی که امروز می‌بینیم اگر قرار باشد شعبه‌ای به‌عنوان یک شعبه استاندارد معرفی شود، یکی از ارکان اصلی آن، برابری تعداد مسافران و همسفران آن شعبه است. این موضوع نشان‌دهنده‌ی اهمیت حضور همسفران در کنگره ۶۰ است. یک تفاوت بسیار عمده بین مسافران و همسفران وجود دارد؛ به این صورت که یک مسافر زمانی که وارد کنگره می‌شود، برای درمان اعتیاد خود آمده است. اگر در تاریکی قرار گرفته و مشکلاتی را به وجود آورده و وارد دنیای اعتیاد شده، این موضوع را پذیرفته که خودش مقصر بوده و هر آسیبی که در زندگی‌اش به وجود آمده، به واسطه‌ی اعتیادی بوده که خودش ایجاد کرده است. همین پذیرش باعث می‌شود که مسافر تسلیم کنگره، آموزش‌ها و فرامین راهنما شود.

اما در مورد گروه خانواده و همسفران، دقیقاً عکس این موضوع صادق است. یک همسفر خود را در تاریکی و ظلمتی می‌بیند که به هیچ وجه خودش را مقصر نمی‌داند. خانواده‌ها زمانی که وارد کنگره ۶۰ می‌شوند و می‌خواهند به درمان مسافرشان کمک کنند، حضورشان در کنگره را به واسطه‌ی مصرف مسافر می‌دانند و تقصیر را متوجه خودشان نمی‌کنند. وقتی وارد کنگره می‌شوند و تحت آموزش قرار می‌گیرند، جذب کنگره می‌شوند؛ اما آموزش‌پذیری یک همسفر بسیار سخت‌تر از یک مسافر است، چون همسفر برای خودش توجیهی ندارد که چرا باید اینجا باشد، چرا باید سی‌دی بنویسد و چرا باید در جلسات حضور داشته باشد. با این حال، این فداکاری و گذشت را می‌کنند و می‌آیند و به درمان یک مسافر کمک می‌کنند؛ حرکتی که اگر قرار بود برعکس باشد، شاید به این شکل اتفاق نمی‌افتاد. این از بزرگی و فداکاری همسفران است و به همین دلیل است که آقای مهندس همیشه می‌گویند: «همسفران، برگزیدگان خداوند و بهترین انسان‌های روی زمین هستند.»

همسفران در کنگره ۶۰ به دو دسته تقسیم می‌شوند. دسته‌ی اول، همسفرانی هستند که حلقه‌ی اتصال مسافر به کنگره‌اند؛ یعنی همسفر ابتدا با کنگره آشنا شده، آموزش‌ها را دریافت کرده و سپس مسافر را به کنگره آورده و با پافشاری و استمرار خود باعث شده مسافر به درمان برسد. خوش‌به‌حال این افراد که از همان ابتدا همسفرشان در مسیر کمک‌رسان آن‌ها بوده است. دسته‌ی دوم، مسافرانی هستند که می‌خواهند همسفرشان را به کنگره بیاورند و به این سیستم وصل کنند. اینجا وظیفه‌ی مسافر شروع می‌شود. اگر قرار است همسفر من به کنگره بیاید، این کار فقط با تغییر در رفتار و گفتار من امکان‌پذیر است. اینکه من از صبح تا شب از خوبی‌های کنگره ۶۰ صحبت کنم، هیچ تأثیری ندارد؛ مگر اینکه همسفر تغییرات را احساس کند و ببیند. تا زمانی که همسفر تغییر را در مسافر نبیند، هیچ شوق و اشتیاقی برای آمدن به کنگره نخواهد داشت.

بعضی افراد در اینجا خودشان را گول می‌زنند و می‌گویند همسفر من به کنگره نمی‌آید؛ در حالی که اگر همسفر نیاید، قطعاً پیام به‌درستی منتقل نشده است. وگرنه هیچ انسانی در دنیا نیست که نخواهد این آموزش‌ها را دریافت کند، اگر پیام درست به او منتقل شود. حالا ما یک جشن مهم در پیش داریم؛ جشن روز پنج‌شنبه که جزو چهار جشن اصلی کنگره ۶۰ است. در این روز باید از همسفرانمان تقدیر و تشکر کنیم. در گروه خانواده گفته می‌شود که همسفر برای حال خودش به کنگره می‌آید تا حال خودش خوب شود؛ چون حال یک همسفر به مراتب از حال مسافر بدتر بوده است. مسافر با مصرف، نعشگی و خماری درگیر بوده، اما همسفر فقط با رنج‌ها و مشکلات این مسیر دست‌وپنجه نرم کرده است. اما واقعیت امر این است که موتور محرک و نیروی اصلی یک همسفر، عملکرد مسافر است. هرچقدر مسافر کارش را بهتر و درست‌تر انجام دهد، همسفر انگیزه و انرژی بیشتری برای ادامه مسیر پیدا می‌کند. در واقع، این روز، روز قدردانی و تشکر از همسفران است و باید از این عزیزان به‌طور شایسته تقدیر شود.

عکس و تایپ: مسافر ناصر لژیون چهارم
تنظیم و ارسال: راهنما مسافر بهمن
مسافران نمایندگی ملایر