همسفران در تکاپوی آرامش

دوازدهمین جلسه از دوره یازدهم سری کارگاه های آموزشی خصوصی مسافران کنگره 60 نمایندگی خیام نیشابوری در روزهایی سه شنبه، با استادی همسفرهیربد و نگهبانی همسفرمجید و دبیری همسفر امیر صدرا با دستورجلسه  هفته همسفر   در تاریخ 9 دیماه 1404 راس ساعت17 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان هیربد هستم یک همسفر:

  هفته‌ی همسفر را به شما تبریک می‌گویم. هفته‌ای بسیار زیباست و امروز برای من روزی استثنایی رقم خورد؛ چرا که تولدم با برف دل‌انگیز زمستان و هفته‌ی همسفر هم‌زمان شد. امیدوارم در این چند دقیقه کوتاه بتوانم مفید واقع شوم و در کنار شما آموزش‌های بزرگی را بیاموزم. 

ترس، دقیقاً همان چیزی است که پیش از ورود هر فرد به کنگره، تمام وجود او را در بر می‌گیرد. من هرگز فراموش نمی‌کنم که پیش از ورودم به کنگره، به‌عنوان فرزندی که در خانواده‌ای گرفتار ضد ارزش‌ها رشد کرده بود، آموزش‌های اشتباه و نادانی سراسر زندگی‌ام را فرا گرفته بود. انتخاب دوست، مسیر زندگی، کار، رشته و درس در آتش نادانی می‌سوخت و ریشه‌ی همه‌ی آن‌ها ترس بود. 

این یک قانون است: وقتی می‌ترسیم، دست به اشتباهاتی می‌زنیم تا از ترس فرار کنیم؛ اما حقیقت آن است که ترسی وجود ندارد. چندی پیش یکی از دوستانم پس از مدت‌ها مرا دید و پرسید چه چیزی باعث پیشرفت من شده است. توضیح کوتاهی درباره‌ی کنگره دادم و گفتم که اینجا مکانی است که من به‌عنوان همسفر حضور دارم و هر کس می‌تواند با حضور در این مسیر، آموزش‌های ارزشمند دریافت کند. 

دانایی در کنگره همچون دریاچه‌ای شیرین است، در حالی که نادانی بیرون همانند اقیانوسی بی‌کران. هیچ‌گاه نمی‌توان با دانایی محدود به جنگ نادانی بیرون رفت؛ زیرا نخستین قربانی چنین نبردی خودِ فرد خواهد بود. تنها کسی که می‌توانیم نجات دهیم، خودمان هستیم؛ و با تبدیل شدن به الگویی شایسته، دیگران نیز در صورت تمایل این مسیر را انتخاب خواهند کرد. 

به دوست خود تنها یک جمله گفتم: «من نمی‌ترسم.» 

نتیجه‌ی آموزش‌های کنگره برای من این بوده است که امروز از هیچ چیز هراسی ندارم؛ نه از اتفاقات تلخ، نه از فردا، نه از مشکلات و نه از بی‌پولی. زیرا می‌دانم هر آنچه پیش آید، نتیجه‌ی انتخاب‌های درست یا نادرست من است و باید با توکل به خدا و تلاش خود آن را حل کنم. 

شکرگزاری، رکن اصلی نترسیدن است. زمانی که انسان پس از تلاش خود، باقی امور را به پروردگار می‌سپارد، آرامشی حقیقی به سراغش می‌آید. این همان معنای واقعی توکل است. ما در کنگره، در دایره‌ی امن دانایی، این قدرت را درک می‌کنیم؛ قدرتی که بیرون از این محیط قابل دسترس نیست. 

افراد بیرون، از راننده‌ی اسنپ گرفته تا دیگران، اغلب گرفتار مشکلات‌اند، زیرا آموزش ندیده‌اند و مسیر درست را نمی‌شناسند.

ما نمی‌توانیم کسی را به اجبار آگاه کنیم؛ تنها می‌توانیم الگویی مناسب باشیم و آموزش‌های خود را کامل کنیم. پس از آن، هیچ چیز برای ترسیدن وجود ندارد. 

از اینکه سکوت کردید و به صحبتهای من گوش کردید از همه شما متشکرم.

تایپ:مسافررضا (لژیون پنجم)

عکاس: مسافر حسین ( لژیون سوم)

بارگذاری : گروه خبری و سایت شعبه خیام نیشابوری