جلسه سوم از دور بیست و هشتم کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی پاکدشت با استادی راهنما محترم مسافر رضا، نگهبانی مسافر اسماعیل و دبیری مسافر احمد با دستور جلسه ( وادی نهم و تاثیر آن روی من ) دوشنبه 25 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، رضا هستم، یک مسافر.
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که امروز نیز این فرصت را به من داد تا در این مکان حضور داشته باشم و از آموزشهای شما عزیزان بهرهمند شوم.
بخش اول: حرکت، آموزش و رسیدن به جهان تازه
پیش از آماده کردن دستور جلسه، به این موضوع فکر میکردم که انسان میتواند سازنده روز و شرایط زندگی خودش باشد. همانطور که آقای مهندس میفرمایند، یکی از مهمترین منابع انرژی و انگیزه در زندگی خود انسان است. افراد زیادی مانند راهنما، مربی و استاد میتوانند به ما کمک کنند و مسیر را نشان دهند، اما اصل حرکت بر عهده خود ماست. تا زمانی که خودم نخواهم به خودم کمک کنم و قدم در مسیر درست نگذارم، هیچکس نمیتواند مرا مجبور به حرکت کند. امروز برای من روزی پر از اتفاقات خوب بود. صبح زود، حدود ساعت پنج و نیم، به ساختمان سیمرغ رفتیم و شاهد رهایی بودیم. همچنین خداوند توفیق داد یک پهلوان دیگر به جمع پهلوانان نمایندگی پاکدشت اضافه شود؛ آقا ابراهیم. امیدوارم در ادامه مسیر، محکم و استوار حرکت کنند و در آینده شال مقدس پهلوانی را از دستان استاد امین دریافت کنند.
اما وادی نهم چه پیامی برای من دارد؟ تمام دستور جلساتی که به وادیها مربوط میشوند، دو بخش دارند؛ بخش اول، خود وادی و بخش دوم، تأثیری است که آن وادی بر زندگی ما میگذارد. به نظر من، بخش دوم اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا ما در کنگره آموزش میگیریم تا آموختههای خود را در زندگی شخصی، خانواده و جامعه به اجرا درآوریم. در این مدت که دستور جلسات روزهای شنبه به دستاوردهای آقای مهندس اختصاص داشت، به موضوع شگفتانگیزی فکر میکردم؛ سیستم جسم انسان. بدن انسان از تعداد بسیار زیادی سلول تشکیل شده است و هماهنگی و عملکرد این سلولها برای حفظ تعادل جسم، موضوعی بسیار پیچیده و قابل تأمل است. با خودم فکر میکردم که آقای مهندس حسین دژاکام با چه آگاهی و دانشی توانستند روش درمانی DST را ارائه دهند؛ روشی که در یک دوره حدود ده تا یازدهماهه، فرصت بازسازی و رسیدن به تعادل را برای جسم فراهم میکند. این موضوع برای من بسیار شگفتانگیز است. ما باید خداوند را شکرگزار باشیم که در مکانی قدم میگذاریم که چنین آموزشها و اطلاعات ارزشمندی در اختیارمان قرار میگیرد. البته آنچه ما از انسان میشناسیم، تنها بخشی از وجود اوست و هنوز ابعاد ناشناخته بسیاری وجود دارد که از آنها آگاهی نداریم. همین موضوع نشان میدهد که باید همواره در مسیر یادگیری و کسب آگاهی حرکت کنیم. این وادیها مانند حلقههای یک زنجیر به یکدیگر متصل هستند. منِ رضا، زمانی میتوانم وارد مرحله اجرای وادی نهم شوم که آموزشهای وادی هشتم را در زندگی خود به کار گرفته باشم. وادی هشتم به ما میگوید: «با حرکت، راه نمایان میشود.» وادی نهم درباره نقطه تحمل صحبت میکند. یعنی پس از آنکه حرکت را آغاز کردیم، باید با استمرار و تلاش، ظرفیت و توانایی خود را افزایش دهیم. دیگر تنها صحبت کردن و دانستن کافی نیست؛ باید دانستههای خود را به مرحله عمل برسانیم. اگر مطالب وادیها را فقط از روی کتاب بخوانیم، اما در زندگی اجرا نکنیم، مانند طوطی هستیم که تنها کلمات را تکرار میکند، بدون آنکه مفهوم آنها را درک کرده باشد.
در ابتدای وادی نهم، پیام برای کسانی است که قدم به جهان تازه گذاشتهاند. این پیام برای همه اعضای کنگره صدق میکند؛ چه سفر اولی، چه سفر دومی و چه راهنما. فرد تازهوارد زمانی که وارد کنگره میشود، در حقیقت قدم به یک جهان تازه گذاشته است. او بهتدریج مصرف مواد مخدر را کنار میگذارد و با استفاده از شربت OT و آموزشهای کنگره، مسیر درمان را آغاز میکند. پس از گذراندن این مسیر، وارد مرحله تازهای از زندگی میشود؛ زندگی بدون مواد مخدر و با شناخت و آگاهی بیشتر. آقای مهندس به ما آموزش دادهاند که در هر شرایطی، کنگرهای تفکر کنیم، کنگرهای رفتار کنیم و مسائل زندگی را با نگاه و جهانبینی کنگره بررسی کنیم.
بخش دوم: نقطه تحمل؛ آموزش، تکرار و زمان
من وادی نهم را مانند یک مثلث در نظر میگیرم که سه ضلع دارد: ضلع اول، آموزش است. به اعتقاد من، آموزش نخستین قدم برای رسیدن به هر هدفی است. زمانی که راهنما به من آموزش میدهد که از امروز یا فردا صبح باید مقدار مشخصی شربت مصرف کنم، ابتدا این آموزش را از طریق گوش دریافت میکنم. اما دریافت آموزش بهتنهایی کافی نیست؛ باید آن را در زندگی خود اجرا کنم. ضلع دوم، تکرار است. آموزشی که دریافت میکنم، باید بارها و بارها تکرار شود تا به بخشی از رفتار و عملکرد من تبدیل شود. اگر آموزش را دریافت کنم، اما در عمل به آن پایبند نباشم، نمیتوانم انتظار تغییر داشته باشم. ضلع سوم، زمان است. برای رسیدن به نقطه تحمل، به زمان نیاز داریم. اگر آموزش و تکرار را بهدرستی انجام دهم و به آن زمان بدهم، بهتدریج میتوانم ظرفیت و نقطه تحمل خود را افزایش دهم. پیش از ورود به کنگره، بسیاری از ظرفیتها و تواناییهای من در مسیر مسائل منفی شکل گرفته بود. البته همین تجربهها نیز بخشی از مسیر زندگی من بودهاند و امروز میتوانم از آنها درس بگیرم. من در جشن تولد یکسالگیام هم گفتم که خداوند را شکر میکنم که روزی مصرفکننده مواد مخدر شدم؛ شاید شنیدن این جمله برای بعضی افراد عجیب باشد، اما منظور من این است که اگر آن تجربهها و تاریکیها را پشت سر نمیگذاشتم این آموزش ها را نمی گرفتم.
در وادی نهم میآموزیم که وقتی نیرویی از نقطهای کوچک شروع میشود و بهتدریج افزایش پیدا میکند، نقطه تحمل به وجود میآید. این موضوع به ما نشان میدهد که برای رسیدن به هر هدفی، نمیتوانیم یکشبه مسیر را طی کنیم. باید قدمبهقدم حرکت کنیم، آموزش بگیریم، تکرار کنیم و به خودمان زمان بدهیم. نکته مهم این است که نقطه تحمل هم در مسائل مثبت و هم در مسائل منفی شکل میگیرد. برای مثال، فردی که برای نخستین بار ماده مخدری مصرف میکند، لزوماً در همان ابتدا به مصرفکننده دائمی تبدیل نمیشود؛ اما با تکرار مصرف، بهتدریج ظرفیت او برای مصرف بیشتر میشود و نقطه تحملش در مسیر منفی افزایش پیدا میکند. ممکن است فردی بهمرور به مصرف تعداد زیادی قرص عادت کند؛ در حالی که همان مقدار برای فرد دیگری بسیار خطرناک باشد. این تفاوت را میتوان با مفهوم نقطه تحمل و تغییراتی که در اثر تکرار مصرف در بدن ایجاد میشود، بررسی کرد.
بنابراین، همانطور که انسان میتواند در مسیر ضد ارزشها نقطه تحمل خود را بالا ببرد، میتواند در مسیر ارزشها نیز این ظرفیت را در خود ایجاد کند. ما باید یاد بگیریم که در برابر نیروهای منفی، مانند یک کشتیگیر ماهر عمل کنیم؛ یعنی بهجای تسلیم شدن در برابر نیروی منفی، با آموزش و آگاهی، همان نیرو را مهار کنیم و بر آن غلبه کنیم. بهترین بستر برای این حرکت، کنگره ۶۰ است؛ جایی که با آموزش گرفتن، تکرار و استفاده از زمان، میتوانیم بهتدریج ظرفیتهای وجودی خود را افزایش دهیم.
در پایان، وادی نهم به من یادآوری میکند که برای تغییر کردن و رسیدن به نقطه تحمل، عجله کردن نتیجهای ندارد. باید آموزش بگیرم، آن را در زندگی اجرا کنم، تکرار داشته باشم و به زمان فرصت بدهم تا تغییرات بهصورت تدریجی و پایدار شکل بگیرند. امیدوارم بتوانیم با استفاده از آموزشهای کنگره ۶۰، نقطه تحمل خود را در مسیر ارزشها افزایش دهیم و در زندگی خود انسانهایی مفیدتر، آگاهتر و خدمتگزارتر باشیم.
از اینکه به صحبتهای من گوش کردید، سپاسگزارم.

تایپ، عکس: مسافر مرتضی لژیون 2
ویراستاری و بارگذاری: مسافر احمد لژیون 9
- تعداد بازدید از این مطلب :
62