English Version
This Site Is Available In English

اگر بخواهیم از تاریکی خارج شویم، کارهای ضد ارزشی را کنار بگذاریم

اگر بخواهیم از تاریکی خارج شویم، کارهای ضد ارزشی را کنار بگذاریم

هشتمین جلسه از دوره هشتم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ارگ با دستور جلسه (وادی نهم و تاثیر آن روی من ) با استادی راهنمای محترم مسافر دانیال و نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر نوید روز یکشنبه مورخ ۲۴ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود ؛

سخنان استاد :

سلام دوستان، دانیال هستم، یک مسافر.

در ابتدا خداوند را شکر می‌کنم که بار دیگر این فرصت را به من داد تا در جمع محبت کنگره ۶۰ حضور داشته باشم. از جناب آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان، به‌ویژه دکتر امین عزیز، سپاسگزارم که با فراهم کردن چنین مکان مقدس و امنی، شرایطی را مهیا کردند تا من نیز بتوانم به این مجموعه راه پیدا کنم، به درمان برسم و حال خوش را تجربه کنم.

همچنین از راهنمای محترمم، آقای حمیدرضا، راهنمای سفر سیگارم، آقای مجید زنگی‌آبادی، راهنمای تغذیه سالمم، آقای رضا پارسا و تمام خدمتگزاران شعبه تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز در این جایگاه خدمت کنم.

دستور جلسه امروز درباره وادی نهم و تأثیر آن بر من است.

پیش از ورود به بحث، می‌خواهم به نکته‌ای درباره دستور جلسات اشاره کنم. تا آنجا که به خاطر دارم، آقای مهندس در مطالب مربوط به صورت‌مسئله اعتیاد تأکید کرده‌اند که هنگام مشارکت درباره دستور جلسات، بهتر است بیشتر از تجربیات شخصی خودمان صحبت کنیم و به‌جای استفاده از مطالب پیچیده و اصطلاحات سنگین یا جست‌وجوی مطالب مختلف در اینترنت و فضای مجازی، آنچه را خودمان تجربه کرده‌ایم، بیان کنیم. به همین دلیل، من هم سعی می‌کنم بیشتر از تجربه شخصی خودم بگویم.

وادی نهم می‌گوید:

«وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود.»

ابتدا باید ببینیم اصلاً نقطه تحمل به چه معناست. همان‌طور که از نام آن پیداست، نقطه تحمل، مرزی است که انسان تا پیش از رسیدن به آن می‌تواند شرایط، فشارها و نیروهای مختلف را تحمل کند؛ اما با عبور از آن، ممکن است وارد مرحله آشوب، فوران و تخریب شود.

ما در تمام ابعاد زندگی نیاز داریم نقطه تحمل خود را افزایش دهیم. برای مثال، زمانی که مصرف‌کننده بودیم، در انجام کارهای ضد ارزشی، به‌تدریج نقطه تحمل خود را بالا بردیم. شاید در ابتدا با یک پک یا یک نخ سیگار شروع کردیم و به‌مرور سیگاری شدیم. یا با یک بار مصرف تریاک و شیره، به‌تدریج وارد مسیر اعتیاد شدیم و به یک مصرف‌کننده تبدیل شدیم.

در واقع، نقطه تحمل ما در انجام کارهای ضد ارزشی، آرام‌آرام افزایش پیدا کرد.

نکته مهم این است که همین قانون در جهت معکوس نیز صادق است. اگر بخواهیم از تاریکی خارج شویم، کارهای ضد ارزشی را کنار بگذاریم و تزکیه و پالایش را آغاز کنیم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که یک‌شبه تمام تغییرات اتفاق بیفتد. همان‌طور که به‌تدریج وارد تاریکی شدیم، برای خارج شدن از آن نیز باید قدم‌به‌قدم حرکت کنیم.

نمی‌شود چندین سال در مسیر ضد ارزش‌ها حرکت کرده باشیم و بعد انتظار داشته باشیم که در مدت کوتاهی همه آن‌ها را کنار بگذاریم. تغییر واقعی به زمان، آموزش، تزکیه، پالایش و استمرار نیاز دارد.

برای درک بهتر این موضوع، می‌توانیم یک ورزشکار را مثال بزنیم. فردی را در نظر بگیرید که برای نخستین بار تصمیم می‌گیرد بدود، وزنه‌ای بلند کند، از کوه بالا برود یا حتی پیاده‌روی کند. آیا او می‌تواند در همان روز اول ده کیلومتر بدود یا بیست کیلومتر پیاده‌روی کند؟ قطعاً خیر. بدن او باید به‌تدریج آماده شود و نقطه تحملش آرام‌آرام افزایش پیدا کند تا بتواند فشار بیشتری را تحمل کند.

در مسیر ارزش‌ها نیز دقیقاً همین قانون برقرار است. کسی که سال‌ها دروغ گفته یا رفتارهای ضد ارزشی داشته است، نمی‌تواند انتظار داشته باشد که یک‌باره تمام آن رفتارها را کنار بگذارد و به انسانی کاملاً متفاوت تبدیل شود. این تغییر باید به‌تدریج و با تمرین و استمرار اتفاق بیفتد.

موضوع دیگری که به نظر من ارتباط مستقیمی با وادی نهم دارد، نحوه برخورد ما با دیگران و مدیریت احساساتمان است.

گاهی فردی حرفی به ما می‌زند یا رفتاری انجام می‌دهد که برخلاف باورها و اعتقادات ماست. در چنین شرایطی ممکن است احساس ناخوشایندی در ما ایجاد شود و به‌سرعت به نقطه آشوب برسیم. اگر نتوانیم احساسات خود را مدیریت کنیم، ممکن است واکنشی نشان دهیم که هم به خودمان و هم به اطرافیانمان آسیب وارد کند.

به نظر من، در چنین شرایطی باید چند موضوع را بررسی کنیم:

اول اینکه چه کسی با ما صحبت می‌کند؟ در چه جایگاهی قرار دارد؟ شرایط روحی و حال درونی او چگونه است؟
دوم اینکه چه چیزی می‌گوید؟ آیا حرفی که می‌زند درست است یا ممکن است بخشی از آن حقیقت داشته باشد؟ آیا احتمال ندارد که رفتار یا عملکرد من اشتباه بوده باشد و طرف مقابل در حال گوشزد کردن آن باشد؟

سوم اینکه چرا چنین حرفی می‌زند؟ آیا قصد تخریب من را دارد یا ممکن است هدف دیگری داشته باشد؟ آیا واقعاً می‌خواهد حال مرا خراب کند یا خودش در شرایط نامناسبی قرار دارد؟

گاهی اوقات ما بدون آنکه درباره این مسائل فکر کنیم، بلافاصله قضاوت می‌کنیم و واکنش نشان می‌دهیم. درحالی‌که شاید اگر چند لحظه تأمل کنیم، متوجه شویم که برداشت اولیه ما اشتباه بوده است.

گاهی نیز در کنگره، راهنما با بیان یک نکته یا اصطلاحاً با برجک زدن، موضوعی را به رهجو گوشزد می‌کند. ممکن است در لحظه، این صحبت برای رهجو خوشایند نباشد و احساس ناخوشایندی در او ایجاد کند؛ اما اگر با دیدگاه آموزشی به آن نگاه کند، متوجه می‌شود که هدف از این کار، آگاهی و رشد اوست و می‌تواند به افزایش نقطه تحملش کمک کند.

پس همیشه نباید هر حرفی را که برخلاف میل ماست، به‌عنوان توهین یا دشمنی تلقی کنیم. گاهی لازم است به‌جای واکنش سریع، ابتدا رفتار و عملکرد خودمان را بررسی کنیم.

اینجا به نظرم وادی اول نیز اهمیت پیدا می‌کند؛ همان وادی که به ما می‌آموزد با تفکر، ساختارها آغاز می‌شوند. اگر بتوانیم به‌درستی مفهوم وادی اول را درک کنیم و آن را در زندگی خود به کار بگیریم، متوجه می‌شویم که تفکر، زیربنای بسیاری از تغییرات ماست.

وقتی کسی حرفی می‌زند یا رفتاری انجام می‌دهد که باعث ناراحتی ما می‌شود، کافی است چند لحظه درباره آن فکر کنیم. دلیل رفتار او چیست؟ آیا ممکن است من اشتباه کرده باشم؟ آیا برداشت من درست است؟

اگر پیش از قضاوت و تصمیم‌گیری، این چند لحظه را به تفکر اختصاص دهیم، شاید بسیاری از واکنش‌های اشتباه اتفاق نیفتند و نقطه تحمل ما نیز بی‌جهت به پایان نرسد.

به اعتقاد من، بسیاری از خشم‌ها و تصمیم‌های نادرست، نتیجه همین واکنش‌های عجولانه هستند. انسان در لحظه‌ای که تحت تأثیر احساسات قرار می‌گیرد، ممکن است حرف اشتباهی بزند، رفتار نادرستی انجام دهد یا تصمیمی بگیرد که پیامدهای آن تا سال‌ها باقی بماند؛ حتی ممکن است فرصتی برای جبران آن نداشته باشد.

اگر به بسیاری از پرونده‌های جنایی و مستندهایی که درباره قتل و حوادث مشابه ساخته شده‌اند نگاه کنیم، می‌بینیم که در بسیاری از موارد، وقتی از فرد می‌پرسند چرا چنین کاری انجام داده است، پاسخ می‌دهد: «نمی‌خواستم؛ ناخواسته اتفاق افتاد.»

البته شرایط افراد متفاوت است و گاهی مصرف مواد یا عوامل دیگری نیز در رفتار آن‌ها تأثیرگذار بوده است؛ اما نکته قابل تأمل این است که بسیاری از این افراد پس از اتفاق، از رفتار خود پشیمان می‌شوند و از نتیجه کاری که انجام داده‌اند رضایت ندارند.

شاید اگر در همان لحظه می‌توانستند احساسات خود را مدیریت کنند، چند لحظه بیشتر فکر کنند و اجازه ندهند از نقطه تحمل خود عبور کنند، هرگز آن اتفاق رخ نمی‌داد.

یک لحظه خشم و یک تصمیم اشتباه می‌تواند پیامدهایی بسیار سنگین و گاهی جبران‌ناپذیر داشته باشد.

در همین ارتباط، خاطره‌ای از آقای مهندس به ذهنم می‌رسد. ماجرای سکته ایشان و آغاز سفر سیگارشان را به یاد می‌آورم. در آن ماجرا، فردی که مصرف‌کننده بود وارد دفتر ایشان می‌شود و شرایطی به وجود می‌آورد که احساس ناخوشایندی در آقای مهندس ایجاد می‌شود. با این حال، ایشان بر خودشان مسلط می‌شوند و واکنش نامناسبی نشان نمی‌دهند.

البته درباره علت دقیق آن اتفاق نمی‌توانم اظهارنظر کنم، اما این موضوع برای من یادآور اهمیت کنترل واکنش‌ها و افزایش نقطه تحمل است. گاهی انسان برای جلوگیری از یک واکنش بیرونی، فشار زیادی را در درون خود تحمل می‌کند و همین مسئله اهمیت شناخت و مدیریت احساسات را بیشتر نشان می‌دهد.

نکته دیگری که از صحبت‌های آقای مهندس به یاد دارم، این است که اگر کسی با حرف خود احساس ناخوشایندی در ما ایجاد کرد، می‌توانیم بخشی از همان انرژی را به شکلی مناسب به خودش برگردانیم؛ البته به‌گونه‌ای که باعث ایجاد تنش و واکنش شدیدتر نشود.

برای مثال، اگر کسی به ما بگوید: «پیر شده‌ای»، ممکن است در شرایطی مناسب و با لحنی آرام و شوخ‌طبعانه پاسخ بدهیم: «خودت هم پیر شده‌ای!»

اما این موضوع به شرایط و موقعیت بستگی دارد. همیشه نمی‌توان یک واکنش مشخص را در همه موقعیت‌ها به کار برد. گاهی بهتر است با شوخی پاسخ بدهیم، گاهی لازم است سکوت کنیم و گاهی نیز باید با تفکر و آرامش، پاسخ مناسبی ارائه دهیم.

مهم این است که اجازه ندهیم احساسات لحظه‌ای، اختیار رفتار و تصمیم‌گیری ما را در دست بگیرند.

به نظر من، یکی از زیباترین بخش‌های افزایش نقطه تحمل، زمانی است که انسان در برابر یک حرف یا رفتار ناراحت‌کننده قرار می‌گیرد، اما می‌تواند بر خودش مسلط باشد و واکنش عجولانه‌ای نشان ندهد.
اگر در چنین لحظه‌ای بتوانیم خشم خود را مدیریت کنیم و از نقطه آشوب عبور نکنیم، در واقع به یک پیروزی درونی دست پیدا کرده‌ایم. من این اتفاق را به شکل‌گیری و نمایان شدن الماس درون انسان تشبیه می‌کنم.

خشم را می‌توان به آتشفشانی تشبیه کرد که با افزایش فشار، سرانجام فوران می‌کند. در این فوران، پیش از هر چیز، خود آتشفشان تحت تأثیر نیروهای درونی قرار می‌گیرد و سپس مواد مذاب، دود و خاکستر به محیط اطراف گسترش پیدا می‌کنند و موجب تخریب می‌شوند.

در وجود انسان نیز چنین اتفاقی ممکن است رخ دهد. وقتی خشم از نقطه تحمل عبور می‌کند، نخستین کسی که آسیب می‌بیند، خود انسان است و پس از آن، اطرافیان و محیط زندگی او نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

اما اگر بتوانیم پیش از فوران خشم، آن را مدیریت کنیم و اجازه ندهیم احساسات بر رفتارمان غلبه کنند، به‌تدریج ظرفیت درونی ما افزایش پیدا می‌کند. درست مانند الماسی که در دل فشارها و شرایط خاص شکل می‌گیرد، در وجود انسان نیز توانایی و استحکام بیشتری به وجود می‌آید.

به این ترتیب، نقطه تحمل ما بالاتر می‌رود و برای رسیدن به نقطه آشوب، باید فشار و نیروی بیشتری به ما وارد شود.

در پایان امیدوارم توانسته باشم حق مطلب را درباره وادی نهم و تأثیر آن بر خودم ادا کنم. از خداوند می‌خواهم این فرصت را داشته باشم که همچنان در کنگره ۶۰ حضور پیدا کنم، آموزش بگیرم، خدمت کنم و از حضور تک‌تک شما عزیزان انرژی و حال خوب دریافت کنم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

 

عکس ، تایپ،ویرایش : مسافر مهدی لژیون اول

بارگزاری : مسافر احسان لژیون دوم

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .