نهمین جلسه از دوره چهل و چهارم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰؛ نمایندگی صائب تبریزی
با استادی همسفر رضا، نگهبانی مسافر امیر و دبیری همسفر میثم، با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من»
یکشنبه ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار شد.
سخنان استاد:
سلام دوستان، رضا هستم همسفر. امیدوارم که حال همتون خوب باشه. خداروشکر آقا امیر اجازه دادن در این جایگاه قرار بگیرم و هم خدمت کنم و هم آموزش بگیرم. از امیر آقا، از ایجنت محترم، از گروه مرزبانی، از تمامی خدمتگزارانی که تلاش میکنن چراغ این شعبه روشن بمونه و انسانهایی که نیاز به رهایی دارن و کمک و یاری در جهان اعتیاد دارن بیان و به درمان برسن، خداوند را شکرگزارم و همیشه اینو میگم و شاید این احساس بشه شعاره، و از صمیم قلبم شکرگزار خداوندم که در کنگره رو به روی من باز کرده. هر روز که بیشتر از عمرم میگذره، فکر میکنم نعمتی است که یک روز یه جایی کردم که جواب خیر و برکتش اینجوری داده شده.
دستور جلسه امروز وادی نهم است و تأثیر آن روی من. لژیون سردار خدمتگزاره، امیدوارم که بتونیم از لژیون سردار هم صحبت کنیم.
خلقت انسان و دو مسیر انتخاب
وادی نهم میگه وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجهٔ بالا و بالاتری برسد، نقطهٔ تحمل بیشتر میشود. در ابتدای وادی از خلقت انسان صحبت میشه؛ این که انسان موجودی است که سطح آگاهی و شعورش از تمامی هستی و موجوداتی که خداوند آفریده بالاتر است. به همین خاطر انسان دارای دو اختیار شده، دو تا مسیر انتخاب کنه و همیشه در همهی اعمالش با دو مسیر برخورد میکنه: یک مسیر نیروهای منفی و کارهای فسق و فجور است و مسیر دیگر ارزشها و نیکیها.
برای این که انسان بتونه انتخاب درستی بکنه، خداوند هم اختیار و هم کمک به انتخاب داده. یعنی در وادی نهم اینو بهمون میگه که خداوند یک پیغمبر درونی به انسان داده و هم پیغمبر بیرونی. پیغمبر درونی همون وجدان انسان است که همیشه آگاه است؛ وقتی انسان در خلوت خودش یک گناهی انجام میده، این وجدان درونش میفهمه این کار درست نیست و بهش گوشزد و یادآوری میکنه. و پیغمبر بیرونی همون پیامبرانی هست که خداوند برگزیده از انسانها برای ما فرستاده که فرامین الهی را برای ما اعمال کنند.
سادگی فرامین الهی
خب، فرامین الهی من قبلاً فکر میکردم خیلی پیچیده است و باید حرفهای گندهای باشه که من متوجه نشم، ولی آقای مهندس تو سیدیها و وادی نهم به من یاد میده که فرامین خیلی خیلی ساده هستند. میفرمایند فرامین همینهایی هستند که میگه دروغ نگو، تجسس نکن، نیکی بکن به یتیم، اگر در توانت است کمک بکن، زیر پای کسی رو نکش، نزول نده، نزول نگیر. اعمال سادهای هستند که این پیامبران از طرف خداوند به ما دادند تا ما اینها رو رعایت کنیم و زندگی خودمون رو به بهبودی باشه.
در ادامهٔ وادی، فرمان را گفته و در مورد ضدّارزش. من خودم فکر میکنم در ضدّارزش نیستم و در مسیر ارزشها هستم و هیچ گناهی ندارم، در حالی که وادی نهم به من یاد میده که شاید ندانسته در مسیر ضدّارزشها حرکت میکنم.
بالا بردن نقطهٔ تحمل
و برای این که از این ضدّارزشها بتونم بیام بیرون، ضدّارزشها مواد میتونه باشه، نزول میتونه باشه و... برای این که از ضدّارزشها بتونم بیام بیرون، باید در مقابل ضدّارزشها و وسوسههای نیروهای منفی بیرون بیام، باید نقطهٔ تحملو بیارم بالا و بتونم در مقابل شیطان و وسوسههای نیروی منفی و پیشنهادهایی که به من میده جلوش بایستم.
برای این که خودم رو درمان بکنم، باید نقطهٔ تحملم را بالا ببرم، آموزشهایی که به من داده میشه نقطهٔ تحملم رو بیشتر و بیشتر بکنه. در مورد سیگار، یک رهجو میاد میگه من اینجوری وسوسه میشم، منم بهش میگم مثلاً بگو فردا میشکنم، کمکم این نقطهٔ تحمل میره بالا.
لژیون سردار و مفهوم بخشش
حالا امیر آقا چون امروز لژیون سردار است، روی کاغذ نوشتن که در مورد سردار هم صحبت بکنم. صبحی داشتم فکر میکردم که منی که پولدار هستم و میتونم بخشش کنم، چرا نمیتونم به کنگره خدمت کنم؟ بهترین جوابی که تونستم به خودم بدم این که همین وادی نهم است؛ یعنی من نمیتونم در برابر وسوسههایی که نیروهای منفی میاد القا میکند [مقاومت کنم]؛ [میگه] پولت کم میشه، ولی من چون نمیتونم نقطهٔ تحملم را ببرم بالا، بخشش نمیکنم.
من اون سری در لژیون سردار هم گفتم بخشش زمانی اتفاق میافته که من از جایی چیزی نگرفتم، دریافت نکردم. مثلاً رفتم یه مسجدی، میرم اونجا پول میدم، میشه بخشش. ولی کنگره ۶۰ به نظر من بخشش نیست. ولی آقای مهندس یه لطفی که به من همسفر و به من رهجو کردن، میاد به من میگه که بخشش کن، در حالی که من جبران مافات میکنم. مثلاً گاهاً با من تماس میگیرن که مثلاً رفته بودیم کمپ فلان مقدار پول گرفته.
از من اگر میخواستیم این تعداد رهایی که داریم، تو هیچ کجای دنیا، پیشرفتهترین کشورهای دنیا مثل آمریکا، ژاپن، ایتالیا، فرانسه یک نفر نمونه ندارن مثل ما که بیاد بگه مثلاً امیر آقا درمان شده، درمان واقعی؛ نه اینکه مثلاً ترک کنیم و وسوسه داشته باشیم. به امیر آقا OT بدیم، دستش با آب فرق نمیکنه، یا راهنماهایی که مثل حسین آقا هستن، عباس آقا هستن، سفر دومها هستن، اونایی که درمان شدن میتونن برن تو لابراتوار مواد کار کنن ولی وسوسه نشن. درمان یعنی این.
به نظر من، بیشتر از پول، بحث آگاهی است.
از جهل به دانایی و از ترس به شجاعت میرسیم.
حالا در قبال این درمان من چه باید بکنم، چه علمی باید انجام بدم تو کنگره؟ شخص خودم باز هم توی لژیون سردار گفتم یک بدهی بزرگی که به کنگره دارم... فرض کن تو کنگره میگه که بدهی ندارین، به ما هیچ فردی بدهی به کنگره نداره، ولی خب خودم که میدونم من فردی بودم که چون بیماری گوارشی داشتم، معذرت میخوام، مثلاً توی سرویس بهداشتی به خدا میگفتم یا بمیرم یا درست بشم. من روزایی رو سپری کردم که غذاخوردن ساده برام مصیبت و آرزو بود، مادرم حسرت خوردن یه لقمه غذا پیش همون داشت. من الان اومدم با کنگره درمان شدم، الان در قبال این چیکار کنم؟ نه دکتر منو قبول میکرد، میرفتم دکتر یه داروهایی میداد که هی بیشتر و بیشتر میکرد. خب باید من اینجا آگاه بشم.
بیشتر به نظر من در لژیون سردار بحث پول نیست، بحث آگاهیه. مثلاً توی نوشتهها میخونیم از جهل به دانایی و از ترس به شجاعت میرسیم. در لژیون سردار به ما یاد میدن که از فقر به پولدار شدن برسیم، نه اینکه بگن مثلاً بیا تو لژیون سردار عضو بشو و به ما پول بده. من همیشه تو لژیون میگم که ۱۰ سال شعبه رو دایر میکنه، درش رو تخته میکنه و به ککش هم نمیگزه. خب این ماییم که نیاز داریم به لژیون سردار. من از این فقر نقطهٔ تحملم بیارم بالا، وادی نهم بتونم به ثروت برسم و بخشش کنم.
تمرکز بر آموزش خود
امیدوارم به سطحی از آگاهی برسم. اول خودمو میگم چون مجبورم و قانونیه که در مورد خودم صحبت کنم، من نوعی درست نشم... استاد امین یه بار پرسیدم، تو حاشیه خدمت کردم، سخت بود، چجوری خدمت کنم؟ گفت تنها کاری که باید انجام بدی فقط و فقط تو آموزشهای خودت تمرکز کنی و مهم نیست که تو کجای دنیا قرار داری، مهم اینه که چه آموزشهایی رو تو خودت اجرا میکنی و عملی میکنی. اگر تو نوعی رضا، توی شعبهتون درست باشی، همون شعبه مجبور میشه به درست شدن، مجبور میشه به پیشرفت کردن. تو لژیون سردار هم همینطوریه. من اگر خودم بتونم پهلوان بشم، مابقی اون حسی که من دارم انتقال پیدا میکنه بهشون و میان کمک میکنن.
معرفی کنگره به جامعه
و در نهایت اینم بگم و تموم کنم: آدم احساس میکنم توی شهر تبریز مصرفکننده نیست و اینجوری به ما یاد دادن تبریز گدا و معتاد نداره، در حالی که من یه جایی شمارم افتاده، زنگ میزنن، طرف مثلاً میگه ۱۷ ساله دختره شیشه کشیده، ۱۸ ساله پسره رفته کمیک کشیده، با یک حالتی به من زنگ میزنن. آدم ناراحت میشه که چقدر داریم ما، چقدر کم گذاشتیم تو تبریز که نتونستیم این پیام رو به دیگران برسونیم که آقا یه مکانی هست که من رفتم درمان شدم، الان نمونش هست، بیا تو هم درمان بشو. یکم شاید خجالت کشیدیم از آبرومون ترسیدیم، ولی انشاءالله که از این به بعد معرفی کنیم به همه تا اونایی که در رنج و عذابن بیان از این نعمت الهی بهرهمند بشن.