English Version
This Site Is Available In English

فرصتی برای روبرو شدن با خود

فرصتی برای روبرو شدن با خود

اگر بخواهیم درباره نقطه تحمل صحبت کنیم، ابتدا باید تفاوت صبر کردن و تحمل کردن را بدانیم؛ چراکه این دو مفهوم، با وجود نزدیکی معنایی، تفاوت مهمی با یکدیگر دارند. تحمل کردن، به معنای پذیرفتن و تاب آوردن شرایطی است که ممکن است برای ما دشوار، ناخوشایند یا خارج از خواسته‌مان باشد؛ اما صبر کردن، صرفاً تحمل شرایط و گذشت زمان نیست.

همان‌طور که در وادی پنجم آموخته‌ایم، صبر یعنی گذشت زمان همراه با تلاش و کوشش لازم برای رسیدن به هدف. بنابراین، صبر با سکون و دست روی دست گذاشتن تفاوت دارد. ممکن است انسان مدت‌ها شرایط سختی را تحمل کند، اما هیچ تغییری در او اتفاق نیفتد؛ در حالی که صبر واقعی، با حرکت، دانایی و تلاش همراه است. گاهی ما تصور می‌کنیم اگر در برابر اتفاقات زندگی سکوت کنیم، چیزی نگوییم و شرایط را به هر شکلی بپذیریم، صبر کرده‌ایم؛ در صورتی که ممکن است فقط در حال تحمل کردن باشیم. صبر زمانی معنا پیدا می‌کند که در کنار گذشت زمان، برای تغییر خودمان و بهتر شدن شرایط نیز تلاش کنیم.

در وادی نهم با مفهوم نقطه تحمل آشنا می‌شویم؛ اینکه هر موجودی در هستی، ظرفیت و نقطه تحمل مشخصی دارد و اگر نیرویی بیش از ظرفیت آن وارد شود، ممکن است از تعادل خارج شود و دچار دگرگونی یا آشوب گردد. اما ویژگی انسان این است که می‌تواند با اختیار، آموزش، تفکر، تجربه و تمرین، نقطه تحمل خود را تغییر دهد. این تغییر یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد، بلکه به استمرار و گذشت زمان نیاز دارد. مهم این است که بدانیم در چه مسیری در حال افزایش نقطه تحمل خود هستیم؛ مثبت یا منفی.

برای رسیدن به این ظرفیت، سه مؤلفه اساسی وجود دارد که می‌توان آن‌ها را در قالب مثلث نقطه تحمل در نظر گرفت: آرامش، صبر و استقامت. صبر به ما کمک می‌کند زمان لازم برای تغییر را بپذیریم و برای رسیدن به هدف تلاش کنیم. استقامت یعنی آهسته و پیوسته حرکت کردن و به ادامه مسیر متعهد ماندن؛ یعنی اگر امروز نتیجه نگرفتیم، اگر شرایط مطابق میل ما پیش نرفت یا اگر بارها با دشواری‌ها روبه‌رو شدیم، از حرکت بازنایستیم. گاهی استقامت بسیار سخت می‌شود؛ به‌خصوص زمانی که مدت‌هاست تلاش می‌کنیم، اما نتیجه‌ای را که انتظار داریم نمی‌بینیم.

در این میان، آرامش مقصدی است که برای رسیدن به آن باید از ایستگاه صبر و استقامت عبور کنیم. البته منظور از آرامش، نبود مشکل و اتفاقات ناخوشایند در زندگی نیست؛ بلکه رسیدن به ظرفیتی است که بتوانیم در مواجهه با مسائل، تعادل خود را حفظ کنیم و اسیر هر اتفاق و شرایطی نشویم. شاید نتوانیم همه اتفاقات بیرونی را کنترل کنیم، اما می‌توانیم روی واکنش‌ها، نگرش و ظرفیت درونی خودمان کار کنیم.

من وقتی به تأثیر این وادی در زندگی خودم نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که یکی از گره‌‎های من، پایین بودن نقطه تحملم بود. شاید در بسیاری از موقعیت‌ها زودتر از آنچه لازم بود، آرامشم را از دست می‌دادم و نمی‌توانستم به‌درستی با شرایط روبه‌رو شوم. اما یکی از اتفاقاتی که کمک زیادی به من کرد تا خودم را بهتر بشناسم و روی این ویژگی کار کنم، قرار گرفتن در جایگاه خدمت بود؛ به‌خصوص خدمتی که در قسمت سایت تجربه کردم. در ابتدا شاید تصور نمی‌کردم انجام چنین خدمتی تا این اندازه بتواند در شناخت و تغییر خودم مؤثر باشد. اما به‌مرور متوجه شدم خدمت کردن فقط انجام دادن یک مسئولیت یا به پایان رساندن یک وظیفه نیست؛ بلکه فرصتی برای روبه‌رو شدن با خودمان است.

در جایگاه خدمت، گاهی با شرایطی مواجه می‌شویم که مطابق انتظار ما نیست؛ ممکن است خسته باشیم، کارها آن‌طور که انتظار داریم پیش نروند، با نظرات متفاوت روبه‌رو شویم و موارد بسیاری که پیش می‌آید. درست در همین موقعیت‌هاست که ویژگی‌های پنهانی وجودمان آشکار می‌شود. متوجه می‌شویم کجا عجول هستیم، کجا زود قضاوت می‌کنیم، کجا ظرفیت شنیدن نظر مخالف را نداریم و کجا هنوز باید روی خودمان کار کنیم.

به نظرم یکی از برکت‌های جایگاه‌های خدمتی همین است؛ خدمت، ما را با خودمان روبه‌رو می‌کند. گاهی نقاط ضعفی را در وجودمان پیدا می‌کنیم که پیش از آن اصلاً متوجه حضورشان نبودیم. این جایگاه‌ها به ما فرصت می‌دهند تا در عمل آموزش ببینیم، تمرین کنیم، اشتباهاتمان را بشناسیم و به‌تدریج ظرفیت خودمان را افزایش دهیم. در اینجا لازم می‌دانم از راهنمای عزیزم تشکر کنم که با هدایت و راهنمایی خودشان، مسیر خدمت را به من نشان دادند و کمک کردند وارد تجربه‌ای شوم که برای من سرشار از آموزش و شناخت خودم بود.

چیزی که از وادی نهم برای خودم برداشت می‌کنم این است که این تغییرات و رشد کردن، نیازمند زمان است. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم با چند روز تلاش، چیزهایی که سال‌ها در وجودمان شکل گرفته‌اند، به‌سرعت تغییر کنند. باید صبور باشیم، استقامت داشته باشیم و به حرکت خود ادامه دهیم. همان‌طور که یک درخت برای به ثمر رسیدن به زمان، مراقبت و شرایط مناسب نیاز دارد، ما هم برای رسیدن به نقطه تحمل بالاتر باید به خودمان فرصت دهیم. مهم این نیست که امروز چقدر از مسیر را طی کرده‌ایم؛ مهم این است که در مسیر درست باشیم و حرکت را متوقف نکنیم. شاید یکی از زیباترین نتایج این مسیر، رسیدن به آرامشی باشد که دیگر وابسته به تغییر دیگران و شرایط بیرونی نیست؛ آرامشی که حاصل تغییر خودمان است.

نویسنده و رابط خبری: راهنما همسفر مبینا (لژیون ششم)
عکاس: همسفر مرجان، مرزبان خبری
ارسال: راهنما همسفر ثریا (لژیون هفتم) نگهبان سایت

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .