وقتی به گذشته نگاه میکنم، به یاد میآورم که در روزهای تاریک اعتیاد و بحرانهای زندگی، مشکلات را لعنت خداوند میپنداشتم؛ درحالیکه آموزشهای ناب کنگره۶۰ به ما آموخت که هستی بر پایه اضداد بنا شده و هیچچیزی در این نظام بیحکمت نیست. نیروهای بازدارنده و تخریبی با وجود چهره سیاهشان، مانند همان شیر درنده در طبیعت هستند که اگر نباشد، گله گوزنها بر اثر پرخوری و تنبلی از حرکت بازمیمانند. این نیروها زمینهای برای تکامل و رشد ما هستند تا با علم، تفکر، ایستادگی و استقامت در برابرشان قد علم کنیم، از سد رنجها عبور کنیم و چابکی، هوشیاری و شجاعت را در وجود خود بیدار سازیم. در واقع، تاریکی میتواند پلی برای رسیدن به نور و شناخت عمیقتر ایمان باشد.
در این میان، قانون هستی بر پایه عدالتی دقیق بنا شده است؛ یعنی تعادل و قرار گرفتن هرکس در جایگاه واقعی خودش. در نظام آفرینش، ضعیف پایمال است؛ نه به این معنا که ظلمی در کار باشد، بلکه انسانی که آمادگی لازم را کسب نکرده و برای قوی شدن و تزکیه خود تلاش نمیکند، ناگزیر در برابر مشکلات و نیروهای قدرتمندتر آسیبپذیر خواهد بود. اینجاست که درمییابیم بسیاری از رنجهای گذشته، بیدارباشهایی بودند که ما را از خواب غفلت بیرون آوردند. امروز با نگاهی دوباره به آن روزها، آن مشکلات را نه لعنت، بلکه رحمتهایی پنهان در لباس سختی میبینم که زمینه آشنایی من با مسیر آموزش را فراهم کردند.
اما بالا بردن نقطه تحمل و عبور از گذرگاههای سخت زندگی، قوانین ظریفی دارد که بیتوجهی به آنها میتواند خطرساز باشد. نمیتوانیم بدون داشتن ظرفیت لازم، انتظار حسهای قوی، جایگاههای بالا، مقام یا ثروت داشته باشیم؛ زیرا تقویت ناگهانی حسها بدون رشد و تکامل متناسب، بهجای کمال، موجب تخریب، انفجار درونی و سرگردانی روان میشود. هر جایگاهی، از پول و محبوبیت گرفته تا علم و عشق، نیازمند ظرفیتی متناسب در وجود انسان است؛ در غیر این صورت، آن جایگاه نهتنها نردبان ترقی نخواهد بود، بلکه به ابزاری برای تخریب خود و دیگران تبدیل میشود.
رسیدن به این ظرفیت و ایجاد نقطه تحمل، از مسیر صبر میگذرد. وظیفه ما مشخص کردن خواستهها، حرکت، تفکر و استقامت است. ما با انتخابها و عملکردهای امروز خود، تقدیر فردایمان را رقم میزنیم؛ اما پس از تمام تلاشها، زمان صدور فرمان الهی برای حل مشکلات و رسیدن به خواستههایمان دیگر در اختیار ما نیست. بنابراین باید با آرامش و توکل، تسلیم فرمان پروردگار باشیم.
در نهایت، وادی نهم به من یادآوری میکند که نقطه تحمل، چیزی نیست که یکشبه به دست آید، بلکه باید آن را با آموزش، تجربه و عمل آگاهانه ایجاد کرد. این تغییر و تحول نیازمند استمرار در آموزش، عمل به فرامین و شناخت بیشتر از درون و بیرون است. بهعنوان یک همسفر، هر بار که به مسیر طیشده نگاه میکنم، بیشتر به این باور میرسم که روزهای تاریک گذشته، مدرسهای بزرگ برای آموختن بودند تا امروز قدر روشنایی رهایی را بدانم. این مسیر به من آموخت که با آموزش، صبر و استقامت، میتوان بالهای معرفت را گشود، از طوفان مشکلات عبور کرد و به آرامشی پایدار رسید.
نویسنده : راهنما همسفر پریسا (لژیون دوازدهم)
رابط خبری: همسفر شیما رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون دوازدهم)
عکاس: همسفر رها رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون دهم)
ارسال: راهنما همسفر ثریا (لژیون هفتم) نگهبان سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
105