وقتی برای اولین بار وارد کنگره شدم، پر از خشم و ناامیدی بودم و نقطه تحمل بسیار پایینی داشتم. با کوچکترین حرف مسافرم، دنیا روی سرم خراب میشد و بلافاصله واکنش نشان میدادم. تصور میکردم مشکل فقط از بیرون است و دیگران باید تغییر کنند تا من به آرامش برسم؛ اما وادی نهم به من آموخت که مشکل اصلی را باید درون خودم جستوجو کنم و پایین بودن نقطه تحمل، یکی از دلایل اصلی این واکنشها است. من بیتاب بودم و میخواستم مسافرم یکشبه تغییر کند؛ اما وادی نهم به من یادآوری کرد که تغییر در زمان مانند کاشتن یک دانه نیاز به زمان دارد.
نمیتوان امروز دانهای کاشت و فردا انتظار میوه داشت. اگر هر روز خاک را کنار بزنیم تا ببینیم دانه چه قدر رشد کرده، ممکن است مانع رشد آن شویم. پیام این وادی برای من بسیار روشن است؛ وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا برسد، نقطه تحمل به وجود میآید؛ یعنی هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد و رشد واقعی به زمان، تکرار و استمرار نیاز دارد. در این وادی یاد گرفتم که نقطه تحمل من با میزان آگاهی و آموزش ارتباط مستقیم دارد. هرچه بیشتر با مفاهیم کنگره و سیستم ایکس آشنا شوم، ظرفیت من برای درک شرایط مسافرم نیز بیشتر میشود. تصمیم گرفتم وقتی ناراحت و عصبانی میشوم، بهجای واکنش فوری از آن محیط فاصله بگیرم.
فهمیدم این کار نشانه ضعف نیست؛ بلکه نوعی مدیریت نقطه تحمل است. قدرت واقعی در کنترل دیگران نیست؛ بلکه در شناخت و کنترل خودم است. من همسفر فهمیدم که تخریبها و ترکشهای اعتیاد، ظرف درونی مرا کوچک و لبریز از خشم کرده بود. برای بزرگتر شدن این ظرف باید آموزش میگرفتم، صبر میکردم و از اشتباهاتم درس میگرفتم. همچنین آموختم که نقطه تحمل در دو جهت ارزشها و ضدارزشها رشد میکند. در مسیر ضدارزشها ممکن است انسان با لذتهای کاذب و بهسرعت پیش برود؛ اما رشد در مسیر ارزشها به تلاش، استقامت، گذشت و عبور از گذرگاههای سخت نیاز دارد.
مسافر من سالها در تاریکی اعتیاد گرفتار بود و سیستمایکس او دچار تخریب شده بود. من هم بهعنوان همسفر، تخریبهای فکری و احساسی زیادی داشتم. با روش DST و آموزشهای کنگره یاد گرفتم که درمان و تغییر باید ذرهذره و در طول زمان اتفاق بیفتد. نقطه تحمل من در برابر رفتارهای مسافرم با قهر کردن و داد زدن بالا نرفت؛ بلکه با آموزش جهانبینی و تغییر نگرشم بیشتر شد. یاد گرفتم بهجای کنترل مسافرم، روی افکار، رفتار و اعمال خودم تمرکز کنم. هر بار که بهجای قضاوت کردن سکوت کردم، از بعضی مسائل چشمپوشی کردم و اجازه ندادم خشمم تصمیم بگیرد، فرصتی برای رشد نقطه تحملم فراهم شد.
فهمیدم من مالک مسافرم نیستم و او باید مسیر درمان و تغییر خودش را طی کند. وادی نهم به من آموخت که رهایی فقط رسیدن به مقصد نیست؛ بلکه در تمام مسیر یادگیری و رشد معنا پیدا میکند. امروز سعی میکنم هر روز کمی بهتر از دیروز باشم؛ حتی اگر این تغییر بسیار کوچک باشد؛ چون میدانم همین قدمهای کوچک و مداوم هستند که میتوانند زندگی انسان را بازسازی کنند. خدا را شاکرم که با ورود به کنگره۶۰ فرصت آموزش و شناخت خودم را پیدا کردم. امروز میدانم صبوری به معنای تحمل منفعلانه نیست؛ بلکه یعنی در اوج سختیها، با آگاهی و امید به مسیر درست ادامه بدهم. از خداوند سپاسگزارم که به من فرصت داد تا بهجای تغییر دادن دیگران، از تغییر خودم شروع کنم و طعم آرامش درونی را بچشم.
نویسنده: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر فاطمه زهرا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیرجند
- تعداد بازدید از این مطلب :
71