جلسه هشتم از دوره سی و سوم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی سهروردی اصفهان، با استادی راهنما مسافر رسول، نگهبانی مسافر جواد و دبیری مسافر حسام با دستور جلسۀ «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان» پنجشنبه 21 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
تشکر میکنم از ایجنت محترم، اصغرآقا، لژیون مرزبانی و نگهبان عزیز که فرصت این خدمت را به من دادند. همچنین تشکر ویژهای دارم از همکاران عزیزم در قسمت راهنمای تازهواردین که این فرصت را به بنده دادند تا در این جایگاه آموزش ببینم. اما در مورد دستور جلسه و بزرگداشت آقای مهندس؛ ما قریب به چهل روز است که قلب تپنده کنگره ۶۰ به درد آمده و زخم عمیقی بر پیکره کنگره ۶۰ وارد شده است که درمان آن، همان عشق و محبت و حضور و همدلی همه ماست.
من هم مثل تکتک شما، زمانی که آقای مهندس رفتند، واقعاً شوک عجیبی به من وارد شد. سه، چهار روزی را باور کنید سرگردان بودم و نمیدانستم داستان چیست. با توجه به اینکه انتظار چنین اتفاقی را نداشتیم، همانطور که دکتر امین هم فرمودند، ما انتظار این ماجرا را نداشتیم. ولی به هر حال، همانطور که آقای امین در این سیدی جدید میفرمایند، همه ما رفتنی هستیم و بستگی به رفتار و اعمالی دارد که در اینجا انجام میدهیم.
حالا میخواهم نکتهای را عرض کنم. چون در قسمت راهنمای تازهواردین خدمت میکنم، اگر عزیزی امروز برای اولین بار در جلسه حضور دارد، لازم است بداند که ما دردمند سفر سوم و سفر جهان آخرت آقای مهندس هستیم و حدود چهل روز از سفر ایشان از این دنیا میگذرد.
اگر عزیزی تازهوارد در این جلسه حضور دارد، خواستم مطلع شود که بنیانگذار کنگره ۶۰، حدود چهل روز پیش از این دنیا سفر کردهاند. اما چیزی که برای من مشهود بود، این است که باور کنید من هیچوقت اجازه ندادم کسی برای تسلیت گفتن نزد من بیاید و به هیچیک از اعضای کنگره هم تسلیت نگفتم؛ چراکه ایمان قلبی دارم آقای مهندس حضور دارند.
در و دیوار کنگره ۶۰، تمام شعب کنگره ۶۰ و نفسهای تکتک شما، همان نفس آقای مهندس است که هنوز وجود دارد و در اینجا میدمد. همان عشق و محبت؛ البته این موضوع طبیعی است. ما رابطهای سرشار از عشق و محبت با آقای مهندس داشتیم و طبیعی است که چنین حالی به ما دست بدهد.
وقتی عزیزی را از دست میدهیم، باور کنید بعضی از افراد را میدیدم، از جمله خودم، که انگار نزدیکترین افراد خانوادهشان را از دست دادهاند. درد سنگینی بود؛ اما مهم این است که آن بیداریای که آقای مهندس در منِ رسول ایجاد کرده بودند، اکنون قرار است چه کاری انجام دهد؟ آن امانتی که برای من به جا گذاشتهاند، من میخواهم با آن امانت چه کار کنم؟
ما عزیزی را از خانوادهمان از دست میدهیم و یک قاب عکس یا یک سنگ قبر از او برایمان باقی میماند. هر بار دور آن قاب عکس میگردیم، آن را پاک و تمیز میکنیم و از او یاد میکنیم. اما یادگار آقای مهندس، امانت آقای مهندس، فقط قاب عکس یا تصویری نیست که من آن را استوری کنم یا کنار خانهام بگذارم. آقای مهندس هزاران هزار بذر و هزاران هزار یادگار برای ما به جا گذاشتهاند که برای آیندگان باقی خواهد ماند.
میگویند، حالا این را هم خدمتتان عرض کنم، میخواهم مثالی از مولانا بزنم. البته من مولانا نیستم و آقای مهندس هم شمس نیستند، ولی این مثال را در مورد عشق و محبت عرض میکنم. زمانی که شمس، مولانا را ترک میکند، قصیدهها و اشعار نینامه به مولانا الهام میشود؛ همان شعر معروف: «بشنو از نی چون حکایت میکند وز جداییها شکایت میکند»
این اتفاق برای ما هم سخت بود. میگویند زمانی که این اتفاق برای مولانا افتاد، به بیداری عمیقتری از عشق و محبت رسید و شعرهای مولانا تأثیرگذارتر شد. امروز وظیفه من چیست؟ باید بدانم در کجای مسیر کنگره قرار دارم. اما در مورد شخصیت آقای مهندس، اگر بخواهم صحبت کنم، من اصلاً در جایگاهی نیستم که بخواهم درباره شخصیت آقای مهندس صحبت کنم؛ ولی برداشت خودم را دارم و هرچه میگویم، درباره تجربیات خودم است.
ما در کنگره دو صدای ماندگار داریم؛ به قول آقای زرکش، یکی صدای آقای مهندس و دیگری صدای آقای دکتر امین است. منِ رسول هرچه میگویم، تجربیات خودم است. اگر بخواهیم به شخصیتهای تأثیرگذار در قرون گذشته برگردیم و نگاه کنیم، از بقراط یونانی تا ابوعلیسینای ایرانی را میبینیم. بقراط، پدر علم پزشکی جهان و ابوعلیسینا، افتخار ایران و پدر علم پزشکی ایران، به دو نکته بسیار مهم اشاره میکنند: یکی جسم و دیگری ذهن.
اما ما کنگرهایها درک میکنیم که انسان فقط جسم و ذهن نیست، بلکه صور پنهان هم وجود دارد؛ موضوعی که آقای مهندس برای ما به یادگار گذاشتند. ناپلئون هیل، شخصیت آمریکایی، با چندین نفر مصاحبه کرده و تجربیات آنها را در کتابی آورده است. در این کتاب نام ۴۸ نفر را ذکر کرده که من در حال حاضر دو، سه نفر از آنها را به یاد دارم؛ یکی ادیسون، دیگری الکساندر گراهام بل و یکی هم هنری فورد.
اینها از شخصیتهای تأثیرگذار در قرون گذشته بودند. او تجربیات این ۴۸ نفر را در کتابش آورده است. این افراد همگی به جسم و ذهن اشاره میکنند. بله، درست است؛ آنها قوانین هستی و کائنات را بهدرستی درک کرده بودند که به چنین موفقیتهایی رسیده بودند. اما آقای مهندس یادگارهایی برای ما گذاشتند و در اصل، صور پنهان انسان را به شکلی برای ما شکافتند که منِ رسول، با وجود سواد اندکم، بهترین درک را از انسان پیدا کردم.
حتی افرادی که سی تا چهل سال درس خواندهاند و پزشک شدهاند، امروز دستورات آقای مهندس را برای بیمارانشان تجویز میکنند و کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه را به بیمارانشان معرفی میکنند. اما در مورد دستاوردهای آقای مهندس باید بگویم که دستاوردی بزرگتر از حیات یک انسان نداریم؛ بزرگتر از زندگی انسانی که به او بازگردانده شده است. امروزه کسی نمیتواند بهراحتی افکار و اندیشه فرد دیگری را تغییر دهد.
من امروز اگر بخواهم مسیر پسر یا دختر خودم، فرزند خودم را که از گوشت و پوست و خون من است، تغییر بدهم، اگر مسیری را انتخاب کرده باشد و بخواهد در آن مسیر حرکت کند، شاید ۹۹ درصد موفق نشوم و فقط یک درصد بتوانم او را برگردانم. اما آقای مهندس هزاران هزار نفر را در مسیر زندگیشان تغییر دادند؛ از جمله خود من.
یادم میآید بعد از خواندن کتاب ادموند و هلیا، زمانی که لوسیفر افرادش را برداشت و از بارگاه خارج شد، باور کنید وقتی به کنگره ۶۰ آمدم، با خودم میگفتم شاید من هم یکی از افراد لوسیفر بودم که همراه او از آن بارگاه بیرون آمدم؛ به واسطه افکار و اندیشه افیونی خودم که انتخاب کرده بودم.
من مسیرهای بسیار غلطی را انتخاب کرده بودم. قصد توهین به هیچ شخصیتی و هیچ خانوادهای را ندارم؛ نه پدر، نه مادر، نه فرزند، نه برادر و نه هیچکس دیگر. هیچکس نتوانست مرا از آن مسیر برگرداند. حتی نیروی انتظامی هم نتوانست مرا تغییر دهد. افکار و اندیشه من واقعاً به سمتی میرفت که معلوم نبود سر از کجا دربیاورد.
سال ۸۵، همسرم باردار بود و من او را رها کرده و به مرز میرجاوه در چابهار رفته بودم. آنجا ماشینی خریده بودم و در آن جاسازی گذاشته بودم تا مواد مخدر بیاورم و از آن طرف، مواد مخدر تولید کنم. دقیقاً همان چیزی که در کتاب ادموند و هلیا درباره آن صحبت میشود؛ اینکه هزاران شجره خبیثه در این جهان هستی کاشتم.
اما دستاورد آقای مهندس برای من، حیات من، زندگی من، خانواده من و زن و بچه من است. من قطرهای از این اقیانوسی هستم که آقای مهندس به یادگار گذاشتند و رفتند. امیدوارم بتوانم رهروی و رهجوی خوبی باشم و از یادگاریای که ایشان برای من در کنگره ۶۰ گذاشتهاند، بهدرستی حفاظت و نگهبانی کنم، مسیرم را درست بروم، به کنگره برچسب نزنم و خدمتگزار باشم. میگویند: «بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد.»
زندگی آقای مهندس و خانواده ایشان، تماماً هزینه کنگره ۶۰ شد تا به اینجا رسید. ایشان از جان و مال خود گذشتند تا کنگره ۶۰ به این جایگاه برسد و من امروز اینجا بنشینم و با چنین حال خوشی صحبت کنم. باز هم خدمتتان عرض میکنم که هر صحبتی کردم، تجربه شخصی خودم و آموزشی بوده که خودم گرفتهام؛ اما آموزش کنگره فراتر از این صحبتهایی است که من مطرح کردم.
امیدوارم رهروی خوبی باشم و رهجوی خوبی برای کنگره بمانم. تنها چیزی که میتواند دردهای ما را التیام ببخشد، این است که در کنار هم باشیم، یار هم باشیم و بار هم نباشیم. متشکرم.
.jpeg)
گزارش تصویری از پذیرایی مراسم بزرگداشت آقای مهندس :
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)

دیتاشو: مسافر علی ل۸
ضبط صدا: مسافر فرزاد ل۲، مسافر حسین ل۱۱
تایپ: مسافر محمود ل۱۴، مسافر پوریا ل۸
ویرایش: مسافر جواد ل14
تنظیم و ارسال: مسافر منصور ل4
- تعداد بازدید از این مطلب :
555