جلسه چهاردهم از دوره نوزدهم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی اردستان با استادی راهنما مسافرحمید، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر مهدی با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن) » پنجشنبه ۲۱ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز بهکار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حمید هستم یک مسافر
خدا را شکر میکنم که یک بار دیگر به من اجازه داد تا روی صندلی آموزش بنشینم، زیر سقف جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ نفس بکشم، آموزش بگیرم.
اما درباره دستور جلسه «بزرگداشت مهندس حسین دژاکام و دستاوردهای ایشان»، واقعاً صحبت کردن در این باره بسیار سخت است؛ برای من سنگین است؛ چون مهندس حسین دژاکام یک عمر درباره همه موضوعات برای ما سخن گفتند و ما از آموزشهای ایشان بهره بردیم. اکنون برایم دشوار است که بخواهم درباره دستاوردهای ایشان صحبت کنم. با این حال، تقدیر چنین رقم خورده است. خود مهندس به ما آموختهاند که غم بزرگ میتواند انسان را به درجات بالاتر برساند یا برعکس، او را به پایینتر بکشاند.
خدا را شکر میکنم که دکتر امین دژاکام حضور دارند و با تفکر و آموزشهایی که دریافت کردهاند، مسیر را بهخوبی ادامه میدهند و به ما آموزش میدهند. وظیفه همه ماست که به سخنان و آموزشهای ایشان توجه کنیم و در مسیرشان حرکت کنیم؛ زیرا اکنون وظیفه و مسئولیت همه ما نسبت به گذشته سنگینتر شده است.
مهندس حسین دژاکام تمام عمر خود را برای کنگره زحمت کشیدند و تلاش کردند. به همین دلیل، اکنون باید به شکلی دیگر رفتار کنیم. مسئولیت همه ما سنگینتر شده و باید بیش از گذشته مراقب سخنان، اعمال و رفتار خود باشیم تا خدایناکرده آسیبی به کنگره وارد نشود.
در مورد دستاوردهای مهندس حسین دژاکام باید بگویم، که ایشان آنقدر دستاوردهای بزرگ دارند که اگر سی سال هم درباره آنها سخن بگوییم، تمام نخواهند شد. من میخواهم به چند مورد از دستاوردهایی اشاره کنم که خودم تجربه کردهام و نتیجهشان را در زندگیام دیدهام.
زمانی که به اعتیاد گرفتار شدم و پذیرفتم که یک مصرفکننده هستم، تلاش زیادی کردم تا به هر شکلی مصرف مواد را کنار بگذارم. اگر بیست سال درگیر اعتیاد بودهام، حدود پانزده سال آن را فقط در تلاش برای ترک گذراندهام. واقعاً خسته شده بودم؛ البته نه از مواد، چون مواد هرگز خسته نمیکند! چه کسی میگوید نشئگی بد است؟ نشئگی بسیار خوب است، اما کنگره ۶۰ به ما میگوید: نشئگی خوب است، ولی بیا چیزی بهتر از آن را تجربه کنیم.
نمیتوانم بگویم از سیگار بدم میآید؛ چون چیزی بوده که سالهای زیادی با آن زندگی کردهام. اکنون نسبت به آن هیچ حسی ندارم. اگر کسی کنار من سیگار بکشد، حتی شاید متوجه آن نشوم و به او نگویم که از من فاصله بگیرد. این یکی از دستاوردهای مهم آموزشهای آقای مهندس است.
در گذشته، وقتی نام مواد مخدر به میان میآمد، عرق میکردم. حتی اجازه نمیدادم کسی نام هروئین را بیاورد؛ چون بهسرعت به یاد مصرف میافتادم. اما امروز شرایط من تغییر کرده است. اینها همه از دستاوردهای مهندس حسین دژاکام و آموزشهای کنگره ۶۰ است.
اما پس از ورود به کنگره ۶۰ متوجه شدم که مسئله اصلی تغییر دادن خودم است، نه تغییر دادن محیط اطرافم. من نمیتوانم محیط بیرون را تغییر بدهم و نمیتوانم با مواد مخدر بجنگم؛ چون مواد مخدر و سیگار در همهجا وجود دارند. چیزی که باید تغییر کند، نگرش و دیدگاه خود من است.
باید آموزش بگیرم و به نقطهای برسم که اگر کسی کنارم سیگار میکشد، این موضوع دیگر برایم مسئلهای نباشد. خدا را شکر میکنم که در کنگره ۶۰ آموزش گرفتم و توانستم دیدگاهم را تغییر دهم. شاید این حرف بزرگی باشد، اما گاهی با خودم فکر میکنم خدا را شکر که درگیر اعتیاد شدم و به کنگره آمدم؛ چون هرچه به گذشته و دوران پیش از مصرف خود فکر میکنم، میبینم که بهاندازه امروز حال خوبی نداشتم و اینهمه آموزش و آگاهی به دست نیاورده بودم.
زمانی که وارد کنگره شدم، به من گفتند باید سیدیهای آموزشی را بنویسی. با خودم گفتم من برای درمان آمدهام، نه برای نوشتن! اگر قرار بود بنویسم، به مدرسه میرفتم. وقتی نوشتن سیدی اول را شروع کردم، حدود ده روز طول کشید تا آن را بنویسم. در تمام این مدت، از این کار ناراحت بودم و با خودم میگفتم: این دیگر چه کاری است؟ چرا باید اینهمه بنویسم؟
با ورود به سفر دوم، دیدگاه من عوض شد. من نباید فقط به این دلخوش باشم که خدمتگزار هستم؛ باید یاد بگیرم مسئولیتهای مختلف زندگیام را بهدرستی انجام بدهم.

وقتی مرزبان شدم، اتفاقات و تجربههای زیادی برایم پیش آمد. مطالب زیادی اینجا نوشته بودم، اما نمیتوانم درباره همه آنها صحبت کنم. در دوران مرزبانی واقعاً آموزشهای زیادی گرفتم. آن روزها تصور میکردم رئیس کنگره هستم! شال مرزبانی را میانداختم و با سینهای سپرکرده وارد میشدم. واقعاً اینگونه رفتار میکردم و اصلاً متوجه نبودم چه کار اشتباهی انجام میدهم. گاهی زورگویی میکردم و با تندی صحبت میکردم.
حدود ده ماه به همین شکل رفتار کردم. بعد از آن، بهتدریج متوجه شدم مسیر را اشتباه میرفتم. در چهار ماه بعدی تازه فهمیدم مرزبانی یعنی چه و یک مرزبان باید چگونه رفتار کند. یعنی حدود ده ماه طول کشید تا کمکم اشتباهاتم را ببینم و در چهار ماه بعد، آموزشهای بیشتری گرفتم و فهمیدم برداشت من از جایگاه مرزبانی کاملاً اشتباه بوده است.
همه اینها آموزشهایی بود که در کنگره دریافت کردم. در همان دوران، کلیپی از مهندس حسین دژاکام دیدم که درباره همین موضوع صحبت میکردند. ایشان میفرمودند: «یادت نرود چه کسی بودی، از کجا آمدی و اکنون در چه جایگاهی قرار داری. به دیگران زور نگو و فراموش نکن با چه حال خراب و ناامیدی وارد کنگره شدی و به کجا رسیدی.»
امیدوارم هیچوقت من و تمام اعضای کنگره فراموش نکنیم از کجا آمدهایم و چه شرایطی داشتهایم. یادمان نرود روزی با چه حال بدی وارد کنگره شدیم و هیچ امیدی به زندگی نداشتیم. وقتی تازهوارد بودم، صحبت درباره درمان و تغییر شرایط برایم باورکردنی نبود. حتی بعد از گذشت مدتی، با خودم میگفتم: «مگر چنین چیزی امکان دارد؟ اصلاً چنین چیزی وجود ندارد!»
اما کمکم دوستان و افرادی را میدیدم که شرایطشان تغییر کرده بود؛ چهرههایشان شاداب شده بود، لباسهای مرتب و زیبا میپوشیدند و زندگیشان عوض شده بود. با این حال، باز هم باور کردن این تغییرات برایم سخت بود.
اینها همه از دستاوردهای مهندس حسین دژاکام است؛ دستاوردهایی که واقعاً مانند یک هدیه بزرگ و حتی یک معجزه به ما داده شدهاند. امروز ما آرام و بیدغدغه روی صندلی مینشینیم و نگرانیهای گذشته را نداریم. دیگر تمام فکر و ذهنمان درگیر این نیست که هروئین، شیشه، قرص یا متادون را چگونه تهیه کنیم. حتی سیگار هم دیگر برایمان آن اهمیت گذشته را ندارد.
برای یک مصرفکننده و حتی خانوادهاش، چه چیزی باارزشتر از این است که انسان به آرامش برسد؟ برای مثال، وقتی تلفنم زنگ میخورد، دیگر استرس ندارم که چه اتفاقی افتاده است. همسر و خانوادهام نیز از این شرایط آرامش بیشتری دارند. یکی دیگر از دستاوردهای مهم مهندس حسین دژاکام، وارد کردن همسفر به کنگره بود. این موضوع واقعاً بسیار ارزشمند است.
همانطور که میگویند یک کبوتر برای پرواز به دو بال نیاز دارد، مسافر هم در مسیر درمان به همراهی همسفر نیاز دارد. به نظر من، همسفر نقش بسیار مهمی در این مسیر دارد. چرا؟ چون من به کنگره میآیم و آموزشهایی دریافت میکنم، اما اگر همسفرم آموزش نبیند، ممکن است نتواند شرایط مرا درک کند.
اما وقتی همسفر هم آموزش میگیرد، شرایط را بهتر درک میکند و دیگر با این مسائل مشکلی ندارد. در طول سفر نیز همینطور است. همسفر یاد میگیرد به مسافر فرصت بدهد و اجازه دهد مسیر درمانش را طی کند. به او میگوید: «تو به مسیر خودت ادامه بده و من هم به مسئولیتها و کارهای خودم میرسم.»
به نظر من این موضوع بسیار مهم است؛ زیرا تخریبی که به همسفر وارد شده، گاهی حتی از تخریبی که به خود مسافر وارد شده بیشتر است. ممکن است ما مواد مصرف میکردیم و مدتی در حال نشئگی بودیم، اما همسفرمان چه شرایطی را تجربه میکرد؟
خدا را شکر میکنم که همسفر من هم در کنگره حضور دارد و آموزش میگیرد. خدا را شکر بابت تمام چیزهایی که مهندس حسین دژاکام به ما هدیه دادهاند. باید قدر این آموزشها و دستاوردها را بدانیم، آموزش بگیریم و تلاش کنیم آنها را در زندگی خود به کار ببندیم.
من خودم هنوز خیلی کار دارم و باید بیشتر تلاش کنم. مهمترین مسئله این است که هیچوقت فراموش نکنم از کجا آمدهام و اکنون در چه جایگاهی قرار دارم. یادم نرود چه کسی بودم و به چه جایگاهی رسیدهام. امیدوارم انشاءالله بتوانم در مسیر کنگره حرکت کنم، از آموزشها استفاده کنم و نسبت به تمام داشتههایی که خداوند به من عطا کرده است، سپاسگزار باشم. خیلی ممنونم که به صحبتهای من گوش کردید.
گزارش تصویری به مناسبت بزرگداشت آقای مهندس حسین دژاکام




ضبط صدا: مسافر علی ل۳
تایپ و ویراستار: مسافر محمدحسین ل۲
عکس: راهنمای تازه واردین مسافر ابراهیم
تنظیم و ارسال: مسافر ابراهیم نگهبان سایت
سایت مسافران نمایندگی اردستان
- تعداد بازدید از این مطلب :
425