جلسه دوم از دوره بیست و ششم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی زاگرس، با استادی ایجنت محترم مسافر علیرضا، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر شهزاد با دستور جلسه: «دستاوردهای علمی آقای مهندس (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» پنجشنبه 21 آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کارکرد.
خلاصه سخنان استاد:
سپاسگزار خداوند هستم که توفیق حاصل شد در این جایگاه خدمت کنم و از نگهبان جلسه هم سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند. انسانهای تأثیرگذاری که در این دنیا خدمت میکنند، بعد از رفتنشان هم با اثر و راهی که از خودشان به جا گذاشتهاند، کنار ما میمانند. من وقتی میگویم «خدا آقای مهندس را رحمت کند»، حس میکنم دعای من مثل قطرهای است که در اقیانوس میریزد؛ چون خانوادههای زیادی هستند که به خاطر رهایی عزیزانشان، دعای خیرشان پشت سر آقای مهندس هست. پدرها، مادرها، همسرها و بچههایی که دوباره عزیزشان را کنار خودشان دارند.
آقای مهندس مأموریتی را که به عهدهشان بود، به بهترین شکلی که میتوانستند انجام دادند و حالا سفر تازهای را شروع کردند. ما دیگر حضور فیزیکی ایشان را بین خودمان نداریم، ولی اثرشان را همهجا میبینیم. امروز هر وقت اسم کنگره را میشنوم، یاد آقای مهندس میافتم. روش درمان، رهاییهایی که اتفاق میافتد، راهنماها و رهجوها؛ همهٔ اینها، آدم را یاد ایشان میاندازد.
به نظر من بهترین سوگواری برای آقای مهندس این است که راهشان را ادامه بدهیم و چیزی را که یاد گرفتیم، در زندگی خودمان به کار ببندیم. آقای مهندس همیشه شادی و آرامش ما را میخواستند. ما هم میتوانیم با یاد کردن از ایشان و توجه به آموزشهایشان، از راهنماییهایی که برای ما گذاشتند استفاده کنیم. در مورد دستور جلسه، میخواهم یک خاطره بگویم. سال ۹۴، وقتی حدود شش ماه یا یک سال از رهاییام گذشته بود، ما را به جلسهای در اصفهان دعوت کردند.
چندصد نفری از اصفهان و شهرکرد آنجا بودیم و به ما پرسشنامه دادند. سؤالها دربارهٔ دوران مصرف و زندگی بعد از رهایی بود؛ مثلاً خوابمان بهتر شده؟ هنوز وسوسه داریم؟ وضع کار و خانوادهمان چطور است؟ هرکسی هم با تجربه و برداشت خودش جواب میداد. یکی میگفت خوابم خوب شده، یکی میگفت هنوز مشکل دارم. بعضیها هم از جوابهای همدیگر تأثیر میگرفتند. آن تجربه باعث شد به تفاوت پرسشنامه و پژوهش فکر کنم. پرسشنامه میتواند تجربههای آدمها را جمع کند، اما برای اینکه از آن نتیجهٔ دقیق بگیریم، باید بدانیم سؤالها چطور طراحی شدند و پاسخها چطور بررسی شدند.

آقای مهندس تلاش کردند دربارهٔ اعتیاد، جسم و روند درمان، با مقاله و روشهای مشخص صحبت کنند. برای من ارزش این کار در این بود که فقط به تجربههای پراکنده توجه نشود و دربارهٔ علتها و سازوکارها هم سؤال کنیم. طبیعتاً هر نتیجهای هم باید با دقت و بر اساس شواهد بررسی بشود. کتاب «عبور از منطقهٔ ۶۰ درجه زیر صفر» هم برای من فقط کتابی دربارهٔ اعتیاد نیست؛ تصویر مسیری است که آدم از سختی و آشفتگی عبور میکند و کمکم راه خودش را پیدا میکند. من فکر میکنم آقای مهندس با انتخاب این عنوان میخواستند نشان بدهند که تغییر، زمان میخواهد و آدم باید مرحلهبهمرحله مسیرش را طی کند.
دستاوردی که من از راه آقای مهندس میبینم، برگشتن امید، محبت و آرامش به زندگی خیلی از خانوادههاست. ما هم باید تلاش کنیم این چیزها را در زندگی خودمان نگه داریم و به دیگران منتقل کنیم. انشاءالله بتونیم رهرو خوبی برای ایشان باشیم و راهی را که شروع کردند، با مسئولیت ادامه بدهیم. از خداوند میخواهم آقای مهندس در سفر تازهشان در آرامش باشند و ما هم بتوانیم با رفتار و عملمان قدردان زحماتشان باشیم.


تایپ گزارش: مسافر عباس لژیون 6
عکس: مسافر حسن لژیون 7
بارگزاری: مسافر محمد لژیون 8
- تعداد بازدید از این مطلب :
237