ششمین جلسه از دور بیست و هفتم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی اسلامشهر با استادی مسافر امیرمحمد، نگهبانی مسافر اسد و دبیری مسافر ناصر با دستور جلسه "متد DST و تجربه من از سایر روش ها " در روز چهارشنبه 20 ابان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شکر میکنم بار دیگر فرصت شد این جایگاه را تجربه کنم و آموزش بگیرم، از گروه مرزبانی و ایجنت محترم و راهنمای عزیزم تشکر میکنم، موضوع بحث امروز، «روش DST و تجربه من از سایر روشها» است. به یاد دارم روز شنبه، هنگامی که قصد داشتم همراه با والدینم به شعبه بیایم، وقتی از من پرسیدند دستور جلسه چیست، پاسخ دادم: «DST و سایر روشها». در آن لحظه با خودم گفتم چه تجربهای دارم که تعریف کنم، اما به محض اینکه تمرکز کردم، ناگهان خود را در میان ابزارهای مصرف یافتم و با باور به روش DST، در مسیر رهایی قرار گرفتم.
با سپاس از ایجنت همسفرها، خانم عاطفه و راهنمای تازهواردین، آقا سعید، که در جلسات گذشته به زیبایی توضیح دادند؛ روش DST تنها به معنای رعایت آن سه رکن 0/8، پلههای ۲۱ روزه و بازه ۱۰ ماهه نیست. دلیل اینکه بسیاری از افراد پس از یک یا دو ماه یادگیریِ ظاهریِ متد، از مسیر خارج میشوند و به پلههای پایانی نمیرسند، همین است. DST تنها یک فرمول نیست، بلکه ترکیبی از آموزشها، نوشتن سیدی، حضور مستمر در جلسات و رعایت نظم و انضباط است.
هنگام ورودم به کنگره60، شیفتهی آموزشها بودم؛ چرا که کنگره ۶۰ حقایق زندگی را به زبانی متفاوت بیان میکرد که مرا جذب خود کرد. با این حال، گاهی به دلیل عدم رعایت نظم، از نوشتن سیدیها عقب میماندم. این دقیقاً همان نقطهای است که در صورت عدم توجه باعث میشود فرد به پلههای نهایی نرسد، همانطور که راهنمای محترم آقا پویان میفرمود: «شاید تو به خودت خیانت کنی، اما من به تو خیانت نمیکنم.»
یکی از ابعاد مهمی که شاید در کنگره کمتر به آن توجه شود، اهمیت محبت و در آغوش گرفتن است. من میخواندم که یک انسان معمولی برای بقا، به محبت و حمایت روزانه نیاز دارد. در اینجا، ما با مسافران و لژیونهای مختلف، با محبت از یکدیگر جویای احوال میشویم و این انرژی، سطح زندگی اجتماعی ما را جهش میدهد.
در گذشته، من درگیر بیزاری و انزجار از زندگی بودم؛ از هر چیزی ناراحت بودم، از ریختوپاش خانه گرفته تا مشکلات مالی یا حتی وضعیت آسفالت خیابان، اما اکنون نگاه من تغییر کرده است. در جلسه اخیر، زمانی که شاهد مشارکت دوستان بودم، ناگهان درونی با خود گفتم: «زندگی کردن چقدر لذتبخش است» این اولین بار بود که چنین حسی را تجربه میکردم. پیش از این، در میان بیزاری و دلخوری، اصلاً خبری از این لذت نبود.
بیماری جسم و روان من، با مجموعهی آموزشها، جهانبینی جدید و رعایت دقیق پلههای DST مانند بیدار شدن در ساعت ۷ صبح و مصرف بهموقع دارو درمان شد. این طرز نگاه جدید به زندگی، تنها از طریق این مسیر ممکن بود و فکر نمیکنم روش دیگری بتواند چنین تحولی در من ایجاد کند.
از اینکه به صحبت های من توجه کردید از همه شما سپاسگزارم.


متن و ارسال: مسافر امیرمحمد
عکس: مسافر محسن
- تعداد بازدید از این مطلب :
121