انتخابی بین امید یا ناامیدی

همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دهم) در دلنوشته خود بیان کرد:

شاید این اتفاق هم درس بزرگی برای ما داشته باشد! نکند این همان انتخابی ا‌ست بین امید و ناامیدی؟ نکند بزرگ‌ترین آزمون کنگره۶۰، است که این‌گونه مقرر شد! از لحظه‌ای که باخبر شدیم، چه کردیم؟ دل و ذهن ما تا کجاها رفت و کجا ماند؟ آیا در این لحظات سخت که دلتنگی امانمان را برید، لحظه‌ای درنگ کردیم که فقط دعا کنیم و فقط منتظر شنیدن حال خوب ایشان باشیم، یا فقط منتظر ماندیم تا بشنویم آنچه را که هنوز میسر نگشته و خود را همچون دردانه‌ی پدر از دست داده، به زمین بکوبیم؟

مگر نه این‌که پدر به ما آموخت قوی باشیم و صبوری کنیم؟ به ما آموخت که همیشه پر از امید باشیم. مگر نه این‌که همیشه می‌گوید: «حال من خوب است، امیدوارم حال شما هم خوب باشد.» این است حال خوب ما؟ چرا به یکباره همه‌چیز شد ای‌کاش، ای‌داد، چه کنیم، آه، گریه و… ما متفاوت رشد کردیم و متفاوت آموزش گرفتیم؛ بسیار خاص محبت دریافت کردیم و امروز زمان درس پس دادن است. قوی، صبور و آگاه خواهیم بود. خدای پدر، خدای من و ما هم است. چطور می‌شود در مسیر گام‌های ایشان قدم گذاشته باشیم و امروز در این لحظه این‌طور متلاطم باشیم؟ آیه‌ی یأس زمزمه کنیم و زانوی غم بغل بگیریم؟ به قول پدر: «حال من خوب است، امیدوارم حال شما هم خوب باشد.» آری، حال شما هم خوب باشد و قلبی  آرام مانند ایشان داشته باشید؛ چراکه پدر جایی نمی‌رود؛ ایشان میان قلب ما هستند. از همان لحظه‌ی آغاز، جای ایشان مشخص بود. ما هزاران قلبیم که تک‌تک با جان و دل، شاه‌نشین قلب خود را به نام پدر زدیم. ایشان نیز همین را آموخت و می‌آموزد.

۱۴ ثانیه سکوت می‌کنیم، قلب‌های خود را به هم گره می‌زنیم به مهر و عشق و همه رو به آسمان، رو به خدای مهربانی‌ها و جایگاه والای پدر، خواسته‌ی قلبی‌ خود را روانه می‌کنیم؛ همان قلبی که جایگاه پدر است. ایشان اینک مهمان اهالی آسمان، با همان خشوع، تواضع، عشق و آرامش همیشگی خود هستند. قلم گردید به رسم یادگار، برای پدر مهربان کنگره۶۰، پدری که تا همیشه حالش خوب است.

ویرایش: همسفر یاسمن رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون شانزدهم) دبیر سایت
ارسال: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون هجدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی شفا مشهد