درمان جسم و روان با روش DST

سومین جلسه از دور سوم لژیون سردار نمایندگی بروجن به استادی راهنمای محترم عبدالله، نگهبانی مسافر محمد، و دبیری مسافر عباس روز سه شنبه مورخ ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۵:۱۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان، عبدالله هستم، مسافر.

قبل از هر چیز، خدا را شکر می‌کنم که یک بار دیگر این فرصت فراهم شد تا در کنگره حضور پیدا کنیم، روی این صندلی‌ها بنشینیم و آموزش بگیریم و وفات آقای مهندس را به تک‌تک عزیزان تسلیت عرض می‌کنم.  خیلی‌ها تصور می‌کردند اگر داروی OT کنار برود، دیگر کار تمام است و ما نمی‌توانیم سفر کنیم. البته قبلاً هم که افراد با تریاک سفر می‌کردند، می‌گفتند میزان خلوص تریاک‌ها متفاوت است و مقدار مورفین آن‌ها کم‌وزیاد می‌شود. به همین دلیل، داروی OT را وارد سیستم درمانی کردند و آقای مهندس هم تلاش کردند این دارو در سیستم درمانی کشور مورد استفاده قرار بگیرد.

داروی OT به این دلیل که در کارخانه تولید می‌شد، از نظر ترکیبات و میزان مورفین، استاندارد مشخصی داشت و هدف این بود که مصرف‌کننده برای تهیه مواد به سراغ ساقی نرود. حالا ممکن است داروی OT کم شده باشد اما دوباره به سیستم درمان برمیگردد، اما اصل موضوع، روش DST است. این روش DST بود که به شربت OT و داروی تریاک اعتبار داد. تفاوتی ندارد که ما با چه دارویی سفر کنیم؛ چه با داروی OT و چه با تریاک، چون پایه همه این‌ها تریاک است. متأسفانه بعضی‌ها برای سفر نکردن دنبال دستاویز می‌گردند. اما کسی که واقعاً خواسته درمان داشته باشد، به هر شکلی که امکان‌پذیر باشد، مسیر درمان را دنبال می‌کند.

اگر به راهنمای خود ایمان داشته باشی، حتی اگر آب را داخل سرنگ بریزد و به تو بدهد و بگوید مقداری از این آب مصرف کن و خماری نمی‌کشی، تو باید ایمان داشته باشی. البته منظور، اهمیت ایمان و اعتماد به مسیر درمان و راهنماست. بنابراین باید روی ایمان و باور رهجو کار کنیم. همین موضوع در لژیون سردار هم وجود دارد. کسی که در لژیون سردار شرکت می‌کند، از برکت و تأثیری که این خدمت در زندگی‌اش داشته صحبت می‌کند و به دیگران می‌گوید: این اتفاق برای من افتاده است؛ اگر شما هم می‌خواهید چنین تجربه‌ای داشته باشید، راهش این است.

حالا درباره تجربه خودم از سایر روش‌ها هم صحبت کنم من همیشه برای توضیح این موضوع یک مثال می‌زنم: صد سال پیش، بارها را با چهارپا و درشکه جابه‌جا می‌کردند. بعد به‌تدریج ماشین‌هایی ساخته شدند. ابتدا جیپ‌هایی تولید کردند که لاستیک‌هایشان چوبی بود. بعد یک لایه لاستیکی روی آن‌ها کشیدند و کم‌کم لاستیک‌ها پیشرفته‌تر شدند و به لاستیک‌های امروزی با تیوب و سپس تیوبلس رسیدند. امروز حتی لاستیک‌هایی تولید می‌شود که اگر میخی داخل آن فرو برود و بیرون بیاید، به‌دلیل مواد مخصوصی که در آن وجود دارد، سوراخ ایجادشده تا حد زیادی خودبه‌خود بسته می‌شود. ببینید، انسان و علم هم مانند همین لاستیک‌ها تکامل پیدا کرده‌اند.

ما نمی‌توانیم بگوییم روش های دیگر بد است یا خوب است. اما ما در کنگره ۶۰ با استفاده از آموزش‌ها و تجربیات گذشته، به روش کامل‌تری رسیدیم. در گذشته بسیاری تصور می‌کردند اعتیاد فقط یک بیماری روانی است، اما روش DST آمد و نشان داد که جسم هم باید در نظر گرفته شود و برای درمان آن برنامه مشخصی وجود داشته باشد. آقای مهندس بارها در صحبت‌هایشان گفته‌اند کسی که خمار است و روی صندلی می‌نشیند، اصلاً نمی‌تواند صحبت‌های شما را به‌درستی متوجه شود.

بنابراین برگ برنده کنگره ۶۰، همین متد DST بود؛ روشی که جسم، روان و جهان‌بینی را در کنار یکدیگر مورد توجه قرار می‌دهد و در کنار آن، حضور در لژیون، شرکت در لژیون سردار، حضور در کارگاه‌های آموزشی و گوش دادن به مشارکت‌ها، همه می‌توانند به کامل شدن درمان و رسیدن ما به حال خوش کمک کنند. در پایان، فکر می‌کنم در جلسه کارگاه، بیشتر فرصت دارم که بحث را برای سفر اولی‌ها باز کنم. همچنین در لژیون سردار، خدا را شکر همه شما خوب می‌دانید چه اتفاقات و برکاتی در این خدمت وجود دارد. آنجا بیشتر درباره این موضوع صحبت خواهیم کرد. ممنونم که به صحبت‌های من گوش کردید.

تایپ: مسافر ابوذر لژیون ۱

عکاس: مسافر حمید لژیون۶