مصاحبه با دیده‌بان پارت دو

با سلام و احترام خدمت مسافران و همسفران بسیار خرسندم که امروز در خدمت دیده‌بان مسافر مهدی صدیقی هستم توجه شما را به این مصاحبه جلب می‌نماییم‌. با تشکر از نگاه ارزشمند شما

آقا صدیقی از شما تشکر می‌کنیم که برای مصاحبه زمان را در اختیار ما قرار دادید؛ خواهش می‌کنم خودتان را به رسم کنگره معرفی کنید؟

سلام دوستان مهدی هستم مسافر آنتی ایکس مصرفی شیره و تریاک ۱۳ ماه سفر اولم طول کشید نام راهنما آقای مهندس دژاکام رهایی حدود ۱۵ سال

گاهی اوقات انسان در حال خدمت است، اما احساس خوبی ندارد. به نظر شما علت این موضوع چیست و چگونه می‌توان آن را برطرف کرد؟

اگر انسان کاری را انجام دهد، اما پس از آن احساس خوبی نداشته باشد، باید بررسی کند که آیا آن کار را به‌درستی و به‌طور کامل انجام داده است یا خیر. اگر کاری ناقص انجام شود، طبیعی است که نتیجه مطلوبی نداشته باشد و فرد از انجام آن احساس رضایت نکند. این موضوع فقط مربوط به اعضای عادی نیست. یک راهنما نیز اگر وظیفه خود را به‌درستی انجام ندهد، احساس رضایت نخواهد داشت. من هم اگر در جایگاه دیده‌بانی وظایفم را ناقص انجام دهم، نمی‌توانم آن آرامش و حال خوبی را که باید تجربه کنم، به دست بیاورم. بنابراین، برای اینکه انسان از انجام کار خود احساس خوبی داشته باشد، باید تلاش کند آن را درست، کامل و مطابق آموزش‌ها انجام دهد.

اگر ما تمام تلاش خود را برای انجام درست وظایفمان به کار بگیریم، اما دیگران به دلیل ناآگاهی یا آموزش ناکافی وظایفشان را ناقص انجام دهند، چگونه باید با این شرایط برخورد کنیم؟

من به‌عنوان یکی از مسئولان بخش دیده‌بانی، ممکن است در شعبه‌ای حضور داشته باشم و ببینم برخی از دستورها، قوانین یا آموزش‌ها به‌درستی اجرا نمی‌شوند. در چنین شرایطی، نباید اجازه بدهم آرامش درونی‌ام از بین برود. به‌جای اینکه دائماً از خودم بپرسم چرا فلان شخص وظیفه‌اش را انجام نمی‌دهد، باید علت را بررسی کنم. شاید آموزش کافی ندیده باشد یا هنوز درک درستی از مسئولیت خود پیدا نکرده باشد. در این صورت، وظیفه من این است که دوباره آموزش بدهم و فرصت یادگیری فراهم کنم. البته اگر فرد پس از چندین بار آموزش همچنان نتواند وظیفه خود را انجام دهد، باید درباره ادامه همکاری او تصمیم مناسب گرفته شود؛ اما در تمام این مراحل، نباید آرامش خود را از دست بدهم. من نباید اجازه دهم کوتاهی دیگران باعث شود که خودم از تعادل خارج شوم.

شما و همسرتان هر دو فرزندتان در کنگره ۶۰ خدمت می‌کنید و گاهی به دلیل مسئولیت‌هایتان، مسافت‌های طولانی را طی می‌کنید و چند روز از خانه دور هستید. آیا این شرایط برای زندگی خانوادگی شما چالشی ایجاد کرده است؟

چالش در زندگی همه انسان‌ها وجود دارد. هیچ خانواده‌ای را نمی‌توان پیدا کرد که هیچ‌گاه با مسئله یا مشکلی روبه‌رو نشود؛ اما اگر بخواهیم درباره چالش‌هایی صحبت کنیم که مستقیماً به دلیل خدمت در کنگره ۶۰ برای خانواده ما ایجاد شده باشد، باید بگویم چنین مسئله‌ای را تجربه نکرده‌ایم. ما از همان روزهای نخست ورود به کنگره، فرزندانمان را نیز همراه خود می‌آوردیم. تلاش کردیم با رفتار و آموزش خود، شرایطی فراهم کنیم که آن‌ها از حضور در جمع، ارتباط با دیگران و خدمت کردن لذت ببرند. برای ما مهم بود که فرزندانمان تنها شنونده آموزش‌ها نباشند، بلکه از رفتار و عملکرد ما الگو بگیرند. خوشبختانه آن‌ها نیز به‌تدریج وارد مسیر خدمت شدند و امروز اعضای خانواده ما در این مسیر فعالیت می‌کنند. ما معتقدیم اگر پدر و مادر بتوانند آموزش‌ها را در زندگی خود اجرا کنند، فرزندان نیز فرصت بیشتری برای یادگیری و الگوبرداری خواهند داشت.

بسیاری از خانواده‌ها با این مسئله روبه‌رو هستند که یکی از اعضای خانواده، به‌ویژه همسر، تمایلی به حضور در کنگره ۶۰ ندارد. چه توصیه‌ای برای این خانواده‌ها دارید؟ همچنین، حضور فرزندان از سنین پایین در کنگره چه تأثیری بر آن‌ها دارد؟

به نظر من، بزرگ شدن فرزندان در فضای کنگره ۶۰ می‌تواند کمک بزرگی به خانواده‌ها باشد. فرزندان ما از کودکی در این محیط حضور داشتند و با آموزش‌ها، ارزش‌ها و فرهنگ خدمت آشنا شدند. به همین دلیل، امروز حضور در جمع، صحبت کردن و پذیرفتن مسئولیت برای آن‌ها امری غریبه نیست. پدر و مادر باید تلاش کنند آموزش‌های کنگره را ابتدا در زندگی خود اجرا کنند. وقتی فرزندان می‌بینند که والدینشان در مسیر آموزش حرکت می‌کنند، برای خدمت ارزش قائل‌اند و از حضور در کنگره احساس رضایت دارند، احتمال بیشتری دارد که از آن‌ها الگوبرداری کنند. هر خانواده‌ای می‌تواند به الگویی برای خانواده‌های دیگر تبدیل شود. البته نمی‌توان انتظار داشت که همه فرزندان یا همسران از همان ابتدا پذیرای این مسیر باشند. به‌ویژه در سنین نوجوانی و جوانی، ممکن است مقاومت‌هایی وجود داشته باشد. به اعتقاد من، راه درست این است که با محبت و رفتار مناسب، زمینه آشنایی و ارتباط آن‌ها با کنگره را فراهم کنیم. هرچه خودمان در مسیر آموزش و خدمت جدی‌تر باشیم و در زندگی الگوی بهتری ارائه دهیم، امکان تأثیرگذاری‌مان نیز بیشتر خواهد شد.

شما در مسیر سفر و خدمت آیا از ابتدا چنین مسیری را برای خود تصور می‌کردید؟

اجازه بدهید ابتدا مسیر خدمت خود را دقیق‌تر توضیح دهم. من در شعبه کردگار سفر کردم و سفر دوم شدم. پس از آن، خدمت خود را در کنگره ادامه دادم. در دوره‌ای که ساختمان شعبه سلمان در حال ساخت بود، همراه سایر اعضا در آنجا نیز کمک می‌کردیم و سپس در شعبه سلمان به خدمت مشغول شدم. در نخستین دوره مرزبانی شعبه شیخ‌بهایی، انتخاب مرزبانان به‌صورت انتصابی و از طریق قرعه‌کشی انجام شد. در آن زمان، نام من در قرعه اولیه انتخاب نشد؛ اما حدود یک ماه بعد، یکی از افراد منتخب انصراف داد و من جایگزین ایشان شدم. به این ترتیب، در نخستین دوره مرزبانی شعبه شیخ‌بهایی حضور پیدا کردم. آن زمان، شعبه در محل موقتی روبه‌روی بیمارستان چمران فعالیت می‌کرد. اما اینکه روزی به جایگاه دیده‌بانی برسم، اصلاً در تصورم نبود. من هیچ‌وقت برای رسیدن به چنین جایگاهی برنامه‌ریزی نکرده بودم. چیزی که برایم اهمیت داشت، ایمان به کنگره و ادامه دادن مسیر آموزش و خدمت بود. از اواخر سفر اول متوجه شدم که هرچه بیشتر تلاش می‌کنم و در مسیر آموزش قرار می‌گیرم، تعادل و آرامش بیشتری در زندگی‌ام ایجاد می‌شود و برکت خداوند را بیشتر احساس می‌کنم. به‌تدریج فهمیدم که مفید بودن برای دیگران و برای مجموعه‌ای که به آن تعلق داریم، چقدر لذت‌بخش است. هرچه در این مسیر پیش رفتم، لذت خدمت را بیشتر تجربه کردم. حدود پنج یا شش سال پیش، زمانی که مشغول کار بتن ریزی در ساختمان بودیم، تلفن همراهم چندین بار زنگ خورد. به دلیل مشغله کاری، امکان پاسخ دادن نداشتم. پس از پایان کار، به یکی از تماس‌ها پاسخ دادم. فرد پشت خط با هیجان به من گفت که دیده‌بان شده‌ام. من از این موضوع اطلاعی نداشتم و حتی نمی‌دانستم که چنین تصمیمی گرفته شده است. این اتفاق برای من تجربه‌ای مهم بود؛ زیرا نشان داد که هدف اصلی نباید رسیدن به یک جایگاه خاص باشد. مهم این است که انسان بتواند در هر جایگاهی که قرار می‌گیرد، مفید باشد و وظیفه خود را به‌درستی انجام دهد.

آقای مهندس در صحبت‌های خود به این نکته اشاره می‌کنند که خدمت ها افراد را انتخاب می‌کنند نه افراد خدمت را. شما این موضوع را چگونه توضیح می‌دهید؟

در یکی از سی‌دی‌ توازن آقای مهندس، به موضوع محبت و انتخاب شدن اشاره شده است. برداشت من این است که انسان نمی‌تواند صرفاً با خواستن، یک جایگاه را برای خودش انتخاب کند؛ بلکه باید شرایط و ظرفیت لازم را در خود ایجاد کند تا شایستگی قرار گرفتن در آن جایگاه را پیدا کند. برای روشن شدن موضوع، می‌توانیم از ورزش مثال بزنیم. یک بازیکن فوتبال نمی‌تواند صرفاً تصمیم بگیرد که عضو یک تیم بزرگ شود. مربی عملکرد او را بررسی می‌کند و اگر تشخیص دهد که توانایی و ظرفیت لازم را دارد، او را انتخاب می‌کند. در کنگره ۶۰ نیز جایگاه‌ها به همین شکل معنا پیدا می‌کنند. انسان باید در مسیر آموزش و خدمت حرکت کند و ظرفیت لازم را به دست آورد. اگر عملکرد او متناسب با جایگاه موردنظر باشد، امکان انتخاب شدن برای آن جایگاه فراهم می‌شود. من تجربه شخصی خودم را بیان می‌کنم. زمانی که مرزبان بودم، پیش از پایان دوره، برای مسئولیت‌های دیگری انتخاب شدم. در دوره‌ای که راهنما بودم، مسئولیت ایجنتی نیز به من سپرده شد. در ادامه، در شرایطی که مشغول انجام وظایف خود بودم، برای جایگاه‌های بعدی انتخاب شدم؛ بدون اینکه از قبل برای رسیدن به آن‌ها برنامه‌ریزی کرده باشم. به همین دلیل، معتقدم نباید تمام تمرکزمان را بر رسیدن به جایگاه‌ها بگذاریم. باید آموزش ببینیم، وظایفمان را درست انجام دهیم و برای خدمت آماده باشیم. جایگاه، نتیجه مسیر و عملکرد ماست، نه هدفی که بخواهیم به هر قیمتی به آن برسیم.

به نظر شما، یک شعبه موفق در کنگره ۶۰ چه ویژگی‌هایی دارد؟

به نظر من، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های یک شعبه موفق، همدلی میان خدمتگزاران است. خدمتگزاران باید بتوانند در کنار یکدیگر کار کنند، از خودگذشتگی داشته باشند و قوانین و حرمت‌های کنگره را رعایت کنند. اگر افراد به‌جای تمرکز بر خواسته‌های شخصی، هدف مشترک را در نظر بگیرند و مسئولیت‌های خود را به‌درستی انجام دهند، آن شعبه می‌تواند مسیر رشد و پیشرفت را طی کند. موفقیت یک شعبه فقط به امکانات یا تعداد اعضای آن وابسته نیست؛ بلکه به کیفیت آموزش‌ها، هماهنگی خدمتگزاران، رعایت قوانین و میزان تعهد آن‌ها به اصول کنگره بستگی دارد.

چه عاملی باعث شده است که شما همچنان در کنگره ۶۰ بمانید و علاقه‌تان به این مجموعه روزبه‌روز بیشتر شود؟

آنچه ما را در کنگره ۶۰ نگه می‌دارد، عشق و محبت به انسان‌ها، علاقه به ساختار و ایمان قلبی به مسیری است که در آن حرکت می‌کنیم. اگر بخواهیم همه‌چیز را بر پایه مسائل مادی بنا کنیم، دیر یا زود با مشکلاتی روبه‌رو خواهیم شد. آنچه به یک مجموعه استحکام می‌بخشد، پیوند محبت میان اعضا و ایمان آن‌ها به هدف مشترک است. ما در کنگره ۶۰ با انسان‌هایی روبه‌رو می‌شویم که برای آموزش دیدن، تغییر کردن و کمک به دیگران تلاش می‌کنند. همین ارتباط و پیوند محبت‌آمیز است که به خدمت معنا می‌دهد و باعث می‌شود افراد با وجود دشواری‌ها، همچنان در مسیر بمانند.

شما معتقدید انسان باید تشنه خدمت و آموزش باشد، نه تشنه جایگاه. لطفاً این مفهوم را بیشتر توضیح دهید؟

به نظر من، اگر انسان تشنه آموزش و خدمت باشد و وظایف خود را به‌درستی انجام دهد، مسیر رشد برای او باز خواهد شد. گاهی افراد از همان ابتدا می‌خواهند به جایگاه مشخصی برسند؛ مثلاً راهنما یا دیده‌بان شوند. درحالی‌که بهتر است به‌جای تمرکز بر این خواسته، تمام توان خود را برای یادگیری و انجام درست مسئولیت‌های فعلی به کار بگیرند. در این مسیر، جایگاه نباید به هدف اصلی تبدیل شود. آنچه اهمیت دارد، کیفیت عملکرد و میزان دانایی و ظرفیتی است که انسان به دست می‌آورد. بنابراین، توصیه من این است که تشنه خدمت، تشنه آموزش و مشتاق یادگیری باشیم. وقتی در این مسیر درست حرکت کنیم، شرایط لازم برای رشد و پذیرفتن مسئولیت‌های بیشتر نیز فراهم خواهد شد.

اگر بخواهید یک توصیه به تازه‌واردان کنگره ۶۰ داشته باشید، چه می‌گویید؟

من اعتقاد دارم انسانی که برای نخستین بار وارد کنگره ۶۰ می‌شود، با هدایت خداوند در این مسیر قرار گرفته است. به همین دلیل، به تازه‌واردان توصیه می‌کنم قدر این فرصت را بدانند، در مسیر بمانند، آموزش‌ها را جدی بگیرند و اجازه دهند زمان و حرکت درست، نتایج خود را نشان دهد. اگر با صبر و استمرار مسیر را دنبال کنند، می‌توانند به‌تدریج به تعادل، آسایش و آرامش بیشتری در زندگی دست پیدا کنند.

برای افرادی که در میانه راه دچار ناامیدی می‌شوند و احساس می‌کنند دیگر توان ادامه دادن ندارند، چه پیامی دارید؟

ناامیدی فقط به کنگره ۶۰ مربوط نیست؛ بلکه ممکن است در بخش‌های مختلف زندگی، از جمله کار و خانواده، به سراغ هر انسانی بیاید. گاهی فرد چند بار تلاش می‌کند، اما به نتیجه دلخواه نمی‌رسد و به‌تدریج احساس می‌کند که ادامه دادن فایده‌ای ندارد. یکی از آموزش‌های مهمی که در کنگره دریافت کرده‌ایم، این است که نباید تسلیم این احساس شویم. ناامیدی چیزی به ما اضافه نمی‌کند و ممکن است توان حرکت را نیز از ما بگیرد. ما باید یاد بگیریم که دوباره به خودمان انرژی بدهیم، به خداوند امیدوار باشیم و حرکت را از سر بگیریم. اگر چند بار تلاش کردیم و موفق نشدیم، نباید تصور کنیم که دیگر راهی وجود ندارد. باید بلند شویم، مسیر را بررسی کنیم، از اشتباهاتمان درس بگیریم و دوباره حرکت کنیم. ممکن است چندین بار با دشواری روبه‌رو شویم؛ اما مهم این است که پس از هر بار زمین خوردن، توان برخاستن و ادامه دادن را در خود حفظ کنیم.

برای خانواده‌هایی که می‌خواهند در کنار یکدیگر در مسیر کنگره ۶۰ حرکت کنند، چه توصیه‌ای دارید؟

اگر اعضای خانواده بتوانند با کنگره ۶۰ ارتباط برقرار کنند و خود را با آموزش‌ها و اصول آن هماهنگ سازند، زمینه ایجاد آرامش و آسایش بیشتری در زندگی آن‌ها فراهم می‌شود. وقتی به خانواده‌هایی نگاه می‌کنیم که در کنگره به الگو تبدیل شده‌اند، می‌بینیم که اعضای آن‌ها برای آموزش و خدمت تلاش کرده‌اند و در بسیاری از مواقع، از بخشی از خواسته‌های شخصی خود گذشته‌اند تا بتوانند مسئولیت‌هایشان را به‌درستی انجام دهند. البته این موضوع به معنای نادیده گرفتن نیازهای خانواده یا کنار گذاشتن مسئولیت‌های شخصی نیست؛ بلکه منظور این است که انسان در حد توان و ظرفیت خود، از خودخواهی فاصله بگیرد و برای رشد جمعی نیز ارزش قائل شود. وقتی فرد در مسیر آموزش پیشرفت می‌کند و مسئولیت‌پذیری بیشتری پیدا می‌کند، این تغییر می‌تواند بر روابط خانوادگی و جایگاه او در مجموعه نیز تأثیر مثبت بگذارد. من معتقدم هرچه خانواده‌ها در مسیر درست آموزش و خدمت حرکت کنند، پایه‌های روابطشان مستحکم‌تر خواهد شد.

در پایان، چه سخنی با اعضای کنگره ۶۰ و خدمتگزاران بخش سایت دارید؟

برای همه شما آرزوی سلامتی و موفقیت دارم. همیشه گفته‌ام افرادی که در بخش سایت فعالیت می‌کنند، مانند سربازان و خدمتگزارانی هستند که شاید نامشان در بسیاری از مطالب دیده نشود، اما اثر خدمتشان می‌تواند بسیار گسترده باشد. ممکن است فردی در گوشه‌ای از کشور، مطلبی را در سایت بخواند، با آموزش‌های کنگره آشنا شود و تصمیم بگیرد مسیر زندگی خود را تغییر دهد. در چنین شرایطی، خدمتگزارانی که آن مطلب را تهیه و منتشر کرده‌اند نیز در این حرکت ارزشمند سهم دارند. شاید کسی که مطلب را می‌خواند، هرگز خدمتگزار سایت را از نزدیک نبیند یا نام او را نداند؛ اما اثر آن خدمت می‌تواند در زندگی افراد باقی بماند. از همین رو، خدمت در بخش سایت را بسیار ارزشمند می‌دانم و برای تمام افرادی که در این بخش تلاش می‌کنند، آرزوی توفیق دارم.

از اینکه وقت خود را در اختیار ما گذاشتید و تجربیات ارزشمندتان را با ما در میان گذاشتید، صمیمانه سپاسگزاریم. امیدواریم این گفت‌وگو بتواند برای اعضای کنگره ۶۰، به‌ویژه تازه‌واردان و خدمتگزاران، مفید و الهام‌بخش باشد.

مصاحبه کننده: همسفر مهدی لژیون سوم

عکس و ارسال: همسفر امین لژیون اول 

با تشکر سایت همسفران آقا نمایندگی خواجو