English Version
This Site Is Available In English

درمان اعتیاد تنها قطع مصرف نیست

درمان اعتیاد تنها قطع مصرف نیست

هفتمین جلسه از دور چهل و پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی عمان‌سامانی (شهرکرد)، به استادی راهنما مسافر اکبر، نگهبانی مسافر فریدون و دبیری مسافر حامد، با دستور جلسه: «DST و تجربه من از سم‌زدایی و سایر روش‌ها» سه‌‌شنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵ برگزار شد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، اکبر هستم یک مسافر.

در ابتدا از گروه مرزبانی و ایجنت محترم تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم در این جایگاه خدمت کنم و از آموزش‌های کنگره بهره‌مند شوم.

 

اگر بخواهیم با تجربیات خودمان به پیام آغازین کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که بسیاری از انسان‌ها تصور می‌کنند بهترین راه، کوتاه‌ترین راه است. به همین دلیل، بدون تفکر و بررسی کافی، مسیری را انتخاب می‌کنند که زودتر آن‌ها را به خواسته‌هایشان برساند. در نتیجه، کارهایشان معمولاً ناتمام و ناقص باقی می‌ماند و مجبور می‌شوند دوباره از ابتدا شروع کنند. همان‌طور که غذای نپخته و خام قابل استفاده نیست، کارها و تصمیم‌های انسان نیز برای به نتیجه رسیدن به زمان، صبر و تفکر نیاز دارند.

بشر از زمانی که با مواد مخدر آشنا شد، همواره به دنبال راهی برای درمان اعتیاد و از بین بردن عوارض ناشی از قطع مصرف بود. در طول تاریخ، روش‌ها و داروهای مختلفی برای این موضوع به وجود آمدند، اما هیچ‌کدام نتوانستند درمان مؤثری ارائه دهند. در سال ۱۸۹۶، شرکت داروسازی بایر آلمان دارویی به نام هروئین را معرفی کرد. هدف از تولید این دارو، کمک به افرادی بود که تریاک و مشتقات آن را مصرف می‌کردند و قرار بود جایگزینی برای آن باشد؛ اما این دارو خود به مشکلی بزرگ‌تر تبدیل شد و وابستگی شدیدی ایجاد کرد.

در دوران جنگ جهانی دوم، با بسته شدن مرزها و محدود شدن راه‌های ورود تریاک به اروپا، مشکلات دیگری به وجود آمد. در آن زمان، به دلیل شرایط نامناسب بهداشتی و شیوع بیماری‌های عفونی در شهرهای بزرگ اروپا، استفاده از تریاک برای تسکین و درمان برخی بیماری‌ها رواج داشت. با محدود شدن دسترسی به تریاک، داروسازان به دنبال جایگزینی برای آن رفتند و متادون به‌عنوان یک داروی جایگزین مطرح شد. با این حال، متادون نیز نتوانست مشکل اعتیاد را به‌صورت ریشه‌ای حل کند و در بسیاری از موارد، وابستگی جدیدی ایجاد کرد.

برای مثال، فردی که روزانه مقدار مشخصی مواد مصرف می‌کرد، پس از مصرف متادون دیگر نمی‌توانست به‌راحتی به مواد مصرفی قبلی خود بازگردد. متادون در بعضی شرایط می‌توانست شدت مشکلات مصرف‌کنندگان را کاهش دهد، اما آن نتیجه‌ای که انتظار می‌رفت، حاصل نشد و درمان واقعی اتفاق نیفتاد. پس از آن، روش‌های مختلفی برای ترک اعتیاد مطرح شد و هرکسی راهکاری پیشنهاد می‌کرد. بعضی افراد معتقد بودند که فرد باید اراده و غیرت داشته باشد و با تحمل سختی، مصرف خود را کاهش دهد. برخی دیگر نیز روش‌های مختلفی را برای قطع مصرف امتحان می‌کردند؛ اما در بسیاری از این روش‌ها، افراد همچنان با افسردگی، بی‌حالی، ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزمره و مشکلات جسمی و روانی روبه‌رو بودند و به تعادل واقعی نمی‌رسیدند.

گروهی نیز اعتقاد داشتند که اعتیاد نوعی مسمومیت است و باید با سم‌زدایی درمان شود. به گفته آقای مهندس، یکی از روش‌های مورد استفاده در این زمینه، مصرف داروهایی مانند نالوکسان و نالتروکسان بود که با تأثیر بر گیرنده‌های مواد افیونی، باعث تخلیه سریع اثرات مواد از بدن می‌شدند. در این روش، فرد پس از بیدار شدن با خماری و عوارض شدیدی روبه‌رو می‌شد؛ زیرا تعادل سیستم‌های بدن به‌سرعت به هم می‌خورد. حتی ممکن بود خماری طولانی و بسیار سختی را تجربه کند. به‌تدریج این تصور شکل گرفته بود که اعتیاد یک بیماری لاعلاج، مزمن، پیشرونده و عودکننده است و فردی که مصرف مواد را قطع می‌کند، دیر یا زود دوباره به مصرف بازخواهد گشت.

اما با کشف صورت‌مسئله اعتیاد و ارائه متد DST توسط آقای مهندس، نگاه تازه‌ای به درمان این بیماری شکل گرفت. ایشان نشان دادند که اعتیاد قابل درمان است و برای درمان آن باید سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی به‌صورت هم‌زمان مورد توجه قرار بگیرند. در این دیدگاه، اعتیاد صرفاً یک مسمومیت نیست، بلکه نوعی جایگزینی مزمن است. موادی که از بیرون وارد بدن می‌شوند، به‌تدریج جایگزین مواد و ترکیبات طبیعی بدن، از جمله مواد شبه‌افیونی و واسطه‌های شیمیایی دستگاه عصبی می‌شوند و عملکرد سیستم‌های طبیعی بدن را مختل می‌کنند. بنابراین، برای درمان باید فرصت بازسازی و سازگاری دوباره به بدن داده شود.

متد DST این امکان را فراهم می‌کند که با استفاده از داروی مناسب، مقدار مشخص و برنامه‌ریزی‌شده، بدن به‌تدریج به تعادل بازگردد. البته این روش فقط به درمان مصرف مواد محدود نمی‌شود؛ بلکه آموزش‌های آن می‌تواند در بسیاری از جنبه‌های زندگی به انسان کمک کند و راه و رسم درست زندگی کردن را به او بیاموزد. آقای مهندس همچنین تأکید کرده‌اند که یکی از داروهای مناسب برای درمان اعتیاد، شربت تریاک است؛ اما این دارو نیز باید با روش صحیح و طبق برنامه درمانی مشخص مصرف شود و مصرف خودسرانه و بدون رعایت اصول درمان، نتیجه مطلوبی نخواهد داشت.

ایشان در کتاب چهارده مقاله، مقاله‌ای با عنوان «مهندسی اعتیاد» ارائه کرده‌اند. همان‌طور که در رشته‌های مختلف، از جمله مهندسی پزشکی، مهندسی صنایع و مهندسی کشاورزی، اصول و محاسبات مشخصی وجود دارد، درمان اعتیاد نیز به یک ساختار و روش مهندسی‌شده نیاز دارد. در این مقاله، به مثلثی با سه ضلع تغذیه، سازگاری و اشباع اشاره شده است که نشان می‌دهد مصرف داروی درمانی نیز باید بر اساس اصول و محاسبات مشخص انجام شود. بنابراین، شربت تریاک به‌تنهایی و بدون رعایت متد DST و اصول این مثلث، نمی‌تواند باعث درمان شود. آنچه اهمیت دارد، مصرف داروی مناسب در کنار روش صحیح و برنامه درمانی اصولی است.

در واقع، تفاوت اصلی درمان با روش‌های متداول ترک در همین موضوع است؛ در کنگره ۶۰ هدف فقط قطع مصرف نیست، بلکه بازسازی سیستم‌های بدن، رسیدن به تعادل روان و اصلاح جهان‌بینی انسان است.

 از این‌که به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

 

عکس: مسافر محسن لژیون پنجم

نگارش، تنظیم و ارسال: مسافر حامد لژیون بیست‌ویکم 

 

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .