در این مصاحبه فرصت یافتیم تا با همسفر مهدیه گفتوگویی داشته باشیم شما را به خواندن این گفتوگو دعوت میکنیم.
لطفاً به رسم کنگره خودتان را معرفی بفرمایید.
راهنمای تازهواردین، همسفر مهدیه و مسافرشان فربد هستند. آخرین آنتیایکس مصرفی مسافر، تریاک و شیره بوده است. ایشان با روش DST و داروی OT، با راهنمایی مسافر آقای احمدرضا و راهنمایی همسفر خانم محبوبه، به مدت ۱۴ ماه و ۹ روز سفر کردند. اکنون به مدت ۵ سال و ۳ ماه است که با دستان پرمهر آقای مهندس، آزاد و رها هستند. رشته ورزشی مسافر و همسفر، والیبال است. در ادامه، همسفر مهدیه سفر ویلیام را با روش DST و با آدامس نیکولایف خوراکی، به مدت ۱۳ ماه و ۹ روز، با راهنمایی همسفر شهلا انجام دادند و مدت رهایی ایشان ۹ ماه است. همچنین سفر جونز را با روش DST آغاز کردند. وزن اولیه ایشان ۹۷ کیلوگرم و وزن فعلی ۷۹ کیلوگرم است.
من خودم را یک انسان در حال آموزش میدانم؛ کسی که هنوز خیلی چیزها را نمیداند و در مسیر یادگیری و تغییر است. کنگره برای من جایی بود که کمکم یاد گرفتم به جای اینکه همیشه بیرون از خودم دنبال دلیل و مقصر بگردم، خودم را ببینم و از خودم شروع کنم.
به نظر شما بزرگترین میراثی که جناب مهندس دژاکام برای نسلهای آینده به یادگار گذاشتهاند چیست؟
به نظر من بزرگترین میراث مهندس، فقط DST و نشریات و سیدیها نیست؛ چیزی که ماندگارتر است، تفکری است که به انسان هدیه دادند. اینکه اگر یک انسان سالها در تاریکی و رنج بوده، باز هم میتواند برگردد، دوباره ساخته شود و زندگی سالمی داشته باشد. اینکه برای حل یک مشکل، باید صورت مسئله را درست بشناسیم و با عجله و پاک کردن صورت مسئله جلو نرویم. به نظر من این نگاه میتواند نسل به نسل منتقل شود و برای انسانهایی که شاید هنوز درگیر رنج هستند، راهی برای پیدا کردن امید باشد.
از نگاه شما مهمترین پیامی که جناب مهندس در کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» برای مسافران و همسفران به یاد گذاشتهاند چیست؟
برای من مهمترین پیام این کتاب، زمان و حرکت تدریجی است. اینکه قرار نیست یکشبه چیزی که سالها خراب شده، درست شود. همانطور که یک درخت برای رشد کردن زمان میخواهد، انسان هم برای تغییر و رسیدن به تعادل، زمان لازم دارد. این کتاب به من یاد داد وقتی در یک شرایط سخت قرار دارم، ناامید نشوم و فکر نکنم چون امروز شرایط خوب نیست، پس همیشه همینطور خواهد ماند. اگر حرکت درست داشته باشم و آموزش بگیرم، کمکم میتوانم از آن شرایط عبور کنم.
مهندس دژاکام دغدغه کاهش رنج بشر را داشتند. به نظر شما چه چیزی در وجود ایشان باعث شد تمام دانش، توان و زندگی خود را در مسیر کاهش رنج انسانها قرار بدهند؟
به نظر من چیزی که در وجود مهندس بود، فقط علم و دانش نبود؛ درد انسان را فهمیده بودند. شاید خیلیها یک مشکل را ببینند، ولی کمتر کسی پیدا میشود که بخواهد برای حل آن مشکل وقت و زندگی خودش را بگذارد. ایشان چیزی را که به دست آورده بودند، برای خودشان نگه نداشتند. تجربه و دانششان را تبدیل به یک راه کردند و در اختیار انسانهای زیادی گذاشتند. به نظر من وقتی علم با عشق و خدمت همراه شود، میتواند رنج خیلی از آدمها را کمتر کند و این چیزی است که من در مسیر مهندس میبینم.
کدام بخش از آموزشهای کنگره ۶۰ بیشترین تأثیر را در زندگی شما گذاشته است؟
برای من شاید مهمترین آموزش، مسئولیتپذیری و شروع تغییر از خودم بوده است. من خیلی وقتها فکر میکردم اگر آدمهای اطرافم تغییر کنند، اگر شرایط درست شود یا فلان اتفاق بیفتد، حالم هم خوب میشود. ولی کنگره به من یاد داد من نمیتوانم همه آدمها و اتفاقات را کنترل کنم.
چیزی که در اختیار من است، خودم هستم؛ نگاه خودم، رفتار خودم و انتخابهای خودم. هنوز هم در این مسیر کامل نیستم و گاهی فراموش میکنم، ولی همین آموزش باعث شده خیلی وقتها به جای اینکه دنبال تغییر دادن دیگران باشم، برگردم و خودم را ببینم.
به نظر شما چرا در مسیر کنگره استفاده از نشریات و منابع صوتی «سیدی» از اهمیت بالایی برخوردار است؟
چون به نظر من آموزش با یک بار شنیدن، تبدیل به دانایی نمیشود. گاهی یک سیدی را چند بار گوش میکنم و هر بار با توجه به شرایطی که در آن قرار دارم، برداشت متفاوتی از آن پیدا میکنم. نشریات و سیدیها کمک میکنند آموزش فقط در جلسه نماند و وارد زندگی ما شود. ممکن است یک مطلب را امروز بشنوم و فقط متوجه شوم، ولی چند وقت بعد همان آموزش در یک اتفاق زندگیام خودش را نشان بدهد. برای من ارزش آموزش وقتی است که از حرف و دانستن عبور کند و در رفتارم دیده شود
به عنوان راهنمای تازهواردین، با همسفرانی روبهرو میشوید که هنوز راه را پیدا نکردهاند، پر از آشفتگی هستند و غرق در ناامیدیاند؛ راه را چگونه به آنها نشان میدهید؟
من فکر میکنم یک تازهوارد قبل از هر چیزی نیاز دارد که شنیده شود، نه اینکه قضاوت شود. وقتی یک همسفر وارد کنگره میشود، ممکن است پر از خشم، ترس، نگرانی و ناامیدی باشد و فکر کند هیچ راهی وجود ندارد. من نمیتوانم به جای او مسیر را طی کنم، ولی میتوانم راهی را که خودم دیدهام به او نشان بدهم. به او میگویم لازم نیست امروز همه مشکلاتت حل شود. فقط بیا و آموزش بگیر. لازم نیست تمام مسیر را ببینی؛ همین که قدم بعدی را برداری کافی است. گاهی یک انسان ناامید فقط به یک نفر نیاز دارد که به او بگوید: من هم میدانم شرایطت سخته، ولی این شرایط قرار نیست برای همیشه همینطور بماند.
کلام آخر
هیچکس یکشبه از تاریکی به روشنایی نمیرسد؛ باید حرکت کرد، باید زمان داد و باید اجازه داد آموزش، کمکم خودش را در زندگی نشان بدهد. در پایان، نمیتوانم از جناب مهندس دژاکام بگویم و از فقدان ایشان حرف بزنم، بدون اینکه دلم سنگین شود. رفتن انسانی که تمام توان و زندگی خودش را برای کم کردن رنج انسانها گذاشت، برای ما فقط از دست دادن یک انسان نیست؛ از دست دادن بزرگمردی است که راهی را برای خیلی از انسانها روشن کرد. از همسر محترم جناب مهندس و خانواده بزرگوارشان که سالها در کنار ایشان بودند و سختیها و دغدغههای این مسیر را تحمل کردند، از صمیم قلب تشکر و قدردانی میکنم و برایشان از قدرت مطلق الله صبر و آرامش میخواهم. شاید امروز جای جناب مهندس در میان ما خالی باشد، اما چیزی که از خودشان به جا گذاشتند، هنوز زنده است؛ راهی که ساختند، دانشی که به ما دادند و انسانهایی که به زندگی برگرداندند. مهندس عزیز، نبودنتان برای ما درد بزرگی است، اما امیدوارم بتوانیم با ادامه دادن راهتان، چراغی را که روشن کردید خاموش نکنیم.
یادتان در دلها ماندگار و راهتان پررهرو باد.
طراح سوالات: همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون اول)
عکاس: راهنمای تازه واردین همسفر فاطمه
ویرایش و ارسال: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم) نگهبان سایت
نمایندگی همسفران شهباز
- تعداد بازدید از این مطلب :
73