جلسه دوم از دور بیست و هشتم کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی پاکدشت با استادی مسافر علی، نگهبانی مسافر اسماعیل و دبیری مسافر احمد با دستور جلسه ( DST ، تجربه من از سم زدایی و سایر روش ها ) دوشنبه ۱8 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، علی هستم یک مسافر.
در ابتدا خدا را شکر میکنم که در مسیر کنگره قرار گرفتم تا از آموزشهای کنگره بهرهمند شوم. از راهنمای خوبم، راهنمای درمان سیگار، محمد آقا و همچنین کلیه خدمتگزاران کنگره ۶۰، ایجنت محترم و مرزبانان تشکر میکنم.
بخش اول: تجربه من از سایر روشهای درمان اعتیاد
در مورد تجربهام از سایر روشهای درمان باید بگویم که من انواع و اقسام روشها را تجربه کردم. وقتی منِ نوعی بالای بیست سال تخریب داشتم، به این معنا نیست که تمام آن بیست سال را از لذت برده باشم و هیچ ابراز پشیمانی هم نداشته باشم. اوایل، خودت را به ندیدن میزنی؛ به قول معروف، سرت را زیر برف میکنی تا دیگران را نبینی. این موضوع را کنار بگذاریم. مدتی در انجمن معتادان گمنام شرکت کردم و تجربههایی هم داشتم. داروهای مختلف، روشهای ماهوارهای و عطاری را هم تجربه کرده بودم، اما بعد با خودم گفتم بهتر است از یک روش اصولی جلو برویم. به سراغ روش سقوط آزاد رفتم. یک بار هم ترک کردم و به دنبال جلسهای بودم که بتوانم مسیری را در آن ادامه بدهم و به نوعی پا در مسیری بگذارم که چندین سال تجربه داشت. در آنجا میگفتند باید نود جلسه بنشینی، چیزی نگویی و فقط گوش کنی. همچنین باید یار بازی، زمین بازی و توپ بازی را کنار بگذاری. اما برای من کنار گذاشتن این مسائل بسیار دشوار بود. همکارانم همگی یار بازی من بودند. توپ بازی را شاید میشد کنار گذاشت، اما زمین بازی، محل کار من بود. من در ساختمانهای نیمهکاره کار میکردم. وقتی ساختمانی ساخته میشود و اولین کلنگ آن را میزنند، افراد مختلفی برای انجام کارهای ساختمانی وارد آنجا میشوند. در این محیطها تقریباً محال است که با مصرفکننده برخورد نکنی. وقتی گچکار وارد کارگاه میشود، بهجای اینکه بپرسند مصرفکننده هست یا نه، میپرسند چه چیزی مصرف میکنی! با خودم دیدم واقعاً نمیشود اینگونه زندگی کرد. تلفن من پر از شماره همکاران و صاحبکارانی بود که با آنها ارتباط داشتم. کنار گذاشتن تمام این ارتباطها برایم دشوار بود. بعد از مدتی دچار یأس و ناامیدی شدم. به جایی رسیده بودم که واقعاً احساس میکردم زندگیام در دوران مصرف خیلی بهتر بود؛ چون کارم را انجام میدادم، سر زندگی خودم بودم و با وجود مصرف مواد، شرایط برایم قابلتحملتر بود. اما حالا باید تمام سابقه کاری و ارتباطاتم را کنار میگذاشتم؛ فقط به این دلیل که یار بازی و محیط کارم را نبینم.
این موضوع حتی در مورد ابزار و وسایلی که با آنها سروکار داشتم هم تأثیر داشت. گاهی دیدن یک سیخ یا وسیلهای دیگر میتوانست برایم مشکل ایجاد کند. آنچه درباره تأثیر این ارتباطها و محیطها گفته میشد، برای من کاملاً واقعی بود. حتی تجربهای داشتم که سالم از خانه بیرون میرفتم، اما هیچ تضمینی نبود که سالم به خانه برگردم. ممکن بود در مسیر با کسی روبهرو شوم و با شنیدن اولین کلمه و جمله از او، دوباره وارد مسیر مصرف شوم. در آن نود جلسه، افرادی را میدیدم که مثلاً اعلام میکردند شش ماه پاک هستند. با خودم میگفتم خوش به حالشان، کاش من هم به شش ماه برسم. تمام امیدم این بود که روزها را بشمارم و به آن مدت برسم. اما یک روز میدیدم همان فردی که شش ماه اعلام پاکی کرده بود، فردای آن روز دوباره با مشکل مصرف روبهرو شده است. با خودم میگفتم این چه نوع پاکی است؟ ما اینهمه انتظار میکشیدیم که به شش ماه برسیم، اما دوباره چنین اتفاقی میافتاد. همین موضوع باعث یأس و ناامیدی من شد و دوباره با خودم فکر میکردم که زندگی در دوران مصرف بهتر بود. من حدود شش ماه بهزور این مسیر را ادامه دادم، اما دیدم نه میتوانم سر کار بروم و نه میتوانم در خانه آرامش داشته باشم. نمیشد یکدفعه از تاریکی به روشنایی رسید، بدون اینکه آمادگی لازم را داشته باشم. مثل آدم فقیری که ناگهان پول زیادی به دستش برسد؛ شاید نتواند درست از آن استفاده کند و زندگیاش را مدیریت کند و حتی خود را به نابودی بکشاند. برای من هم همینطور بود. سالها در شرایط مصرف زندگی کرده بودم و حالا انتظار داشتم یکدفعه همهچیز تغییر کند.در دوران مصرف از پلیس، ماشین آشغالی، چراغ ماشینها و افراد مختلف میترسیدم. اما وقتی بدنم پاک میشد، تصور میکردم دیگر همه مشکلات تمام شده است؛ نه از پلیس میترسم، نه از همکار و نه از دیگران. حتی در ذهنم بود که با بعضی افراد تسویهحساب کنم. خدا را شکر که در ذهنم باقی ماند و به جایی نرسید که بخواهم اقدامی انجام بدهم. دوباره رفتم و مصرف کردم تا اینکه با کنگره آشنا شدم.
بخش دوم: آشنایی با کنگره ۶۰ و تجربه درمان سیگار
از این بابت خدا را شکر میکنم که با کنگره آشنا شدم. یکی از دلایل آشنایی من با کنگره، دیدن تغییرات محمد آقا، مرزبان محترم بود. من پیش از آن شناختی از کنگره نداشتم، اما وقتی محمد آقا وارد کنگره شد و سفرش را آغاز کرد، تغییرات خوبی در او به وجود آمد. ما با هم مینشستیم و از قبل همدیگر را میشناختیم و میدانستیم چه شرایطی داشتهایم. وقتی دیدم محمد آقا چقدر تغییر کرده است، برای من جالب بود و جذب کنگره شدم. راهنمای محترم ما همیشه میگفتند: خیلیها منتظرند شما درمان شوید تا آنها هم به کنگره بیایند. دیدن تغییرات محمد آقا برای من هم انگیزهای شد تا وارد کنگره شوم. خدا را شکر میکنم که به کنگره آمدم. البته حقیقتش این بود که ابتدا آمدم ببینم و بروم و قصد ماندن نداشتم؛ اما بهمحض ورود، با راهنمایی تازهواردین، آقا رحمان، آشنا شدم. ایشان خیلی خوب از من استقبال کردند و برخوردشان باعث شد احساس خوبی پیدا کنم و در کنگره بمانم. خدا را شکر که توانستم خدمت را هم تجربه کنم و درمان سیگار را به پایان برسانم. لذتی که از درمان سیگار گرفتم برایم بسیار ارزشمند بود. حتی فکر میکنم اگر سیگارم را درمان نمیکردم، انگار هیچ کاری در کنگره انجام نداده بودم. همیشه دوست دارم بگویم که با راهنماییهای راهنمایم و به اصرار ایشان وارد لژیون سیگار شدم. امروز شاید در طول یک روز، بیش از ده بار حال خوش را تجربه میکنم و یکی از دلایل مهم آن، درمان سیگار است. همیشه دعاگوی راهنمای درمان سیگارم هستم. همچنین از اینکه به حرف راهنمایم گوش کردم و وارد مسیر درمان شدم، بسیار خوشحالم. گاهی حتی مسئله درمان اعتیاد و مدت سفرم از ذهنم میرود. برای مثال، اعلام سفر میکنم و میگویم یک سال و یازده ماه؛ اما ممکن است روز بعد متوجه شوم که یک ماه را اشتباه گفتهام و مدت دیگری را اعلام کردهام. اما در مورد سیگار اینطور نیست. درمان سیگار و نتیجهای که از آن گرفتم همیشه در ذهنم باقی مانده و بابت آن بسیار خوشحالم.
در پایان از همه شما تشکر میکنم که به صحبتهای من گوش دادید.

تایپ و عکس: مسافر مرتضی لژیون2
ویراستاری و بارگذاری: مسافر احمد لژیون9
- تعداد بازدید از این مطلب :
252