پنجمین جلسه از دور چهل و دوم کارگاههای آموزشی ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی ایمان با استادی راهنما مسافر فرزاد و نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر میثم و دستور جلسه «DST و تجربه من از سمزدایی و سایر روشها» در روز دوشنبه 18 آبان ماه 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
خوشحالم که یک بار دیگر میتوانم این جایگاه را تجربه کنم، در خدمت شما باشم و آموزش بگیرم.
«فیض روحالقدس، ار باز مدد فرماید دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد»
البته منظور از دیگران، هر کسی نیست؛ بلکه کسی مانند جناب مهندس است که ظرفیت انتقال این روش و متد D.S.D را در اختیار ما قرار دادند و در انتقال آن، امانتدار بودند.بدون شک، روش (DST) بزرگترین اتفاق را در زندگی من رقم زده است. این روش، از درمان اعتیاد گرفته تا جنبههای دیگر زندگیام را دربرگرفته و من همچنان از آن استفاده میکنم. الگویی که از طبیعت گرفته شده و حقیقتی پنهان در دل عالم بوده است؛ حقیقتی که توسط جناب مهندس کشف شد و بهعنوان روشی برای درمان اعتیاد و بیماریهایی که در گذشته وجود داشتهاند، اکنون وجود دارند و در آینده نیز وجود خواهند داشت، در اختیار ما قرار گرفته است.

حقیقت، چیزی است که از ابتدا درست بوده و همان راستی است که از اول وجود داشته، اکنون نیز وجود دارد و تا ابد تغییرناپذیر خواهد بود. حقیقت را بهراحتی میتوان دریافت و از آن استفاده کرد.
روش (DST) و اتفاقی که در کنگره ۶۰ افتاده است، من را به یاد کلامی از خداوند در یکی از کتابهای عهد عتیق میاندازد که میفرماید: «من کار تازهای انجام میدهم؛ آیا آن را نمیبینید؟ من در میان بیابان نهرهای آب جاری خواهم ساخت و راهی تازه به وجود خواهم آورد.»
ما امروز میتوانیم تحقق این وعده را در کنگره ۶۰ ببینیم. البته این مفهوم در جنبههای مختلف قابل بررسی است، اما یکی از جلوههای آن همین راه و روش (DST) است که امروز از آن استفاده میکنیم و نسلهای آینده نیز میتوانند سالها و قرنها از آن بهرهمند شوند. من میخواهم از تجربه شخصی خودم صحبت کنم. سالها به دنبال علمی بودم که تصور میکردم راه نجات من است، اما در واقع شبهعلم بود. روشهای مختلفی را تجربه کردم و هر بار مجبور بودم مسیر دیگری را امتحان کنم؛ اما نهتنها نتیجهای نگرفتم، بلکه تخریب بیشتری نیز در من ایجاد شد.
در سیدی «حق» که بهتازگی مطرح شده است، جناب استاد امین به نکتهای اشاره میکنند. ایشان میفرمایند مشخص نیست که همه روشها لزوماً محترم باشند. گاهی گفته میشود روشهای مختلف هرکدام خدماتی انجام دادهاند و باید به همه آنها احترام گذاشت؛ اما سؤال اینجاست که از کجا میتوانیم درستی یک روش را تشخیص دهیم؟ یکی از معیارهای مهم، نتیجهای است که آن روش در انسان ایجاد میکند. اگر روشی باعث تخریب بیشتر شود، نمیتوان بهسادگی آن را روش درستی دانست.
ما با آزمایشهایی که در سطح مولکولی و سلولی انجام دادهایم، متوجه این موضوع شدهایم. همان آزمایشهایی که با دستگاههای پیشرفته روی ژنها و پس از درمان، در افرادی که به رهایی رسیده بودند، انجام شد. من توانستم نتایج این بررسیها را ببینم و با ابزارهای اندازهگیری، از جمله دستگاه میکرواری، این تغییرات مورد بررسی قرار گرفتند.یکی از مطالبی که در آغازنامه یکی از راهنمایان، آقای مجتبی دهقانی، مطرح شده بود، برای من بسیار جالب بود. ایشان اشاره میکردند که اگر در مسیر خدمت به خودمان، یعنی در مسیر درمان اعتیاد، یکی از قوانین هستی را رعایت نکنیم، ممکن است خدمت ما به خیانت تبدیل شود.
یکی از این قوانین، وادی نهم و موضوع افزایش نقطه تحمل است. در بسیاری از روشهای درمانی، این اصل مورد توجه قرار نمیگرفت و همین مسئله باعث تخریب میشد؛ اما در روش (DST) این موضوع بهطور کامل رعایت میشود. بدن بهتدریج و طی حدود ۱۰ تا ۱۱ ماه فرصت پیدا میکند تا این مسیر را طی کند و به درمان برسد. در مقابل، در روشهایی که با ایجاد شوک فیزیولوژیک همراه هستند، ممکن است عوارض تا پایان عمر باقی بمانند. در چنین شرایطی، حتی اگر فرد به خط پایان رسیده باشد، مانند کسی است که با پای شکسته به مقصد رسیده و باید باقی عمر خود را با همان وضعیت سپری کند. این موضوع را به عزیزانی هم میگویم که تصور میکنند صرفاً با قطع مصرف مواد مخدر در کنگره به درمان میرسند. اصلاً چنین تفکری نداشته باشید. روش (DST) بسیار حساس است و مانند یک نسخه پزشک، باید بهطور کامل اجرا شود. دستورات راهنما، حضور منظم در جلسات، نوشتن سیدیها و انجام تمام آموزشهایی که راهنما ارائه میدهد، در کنار یکدیگر قرار میگیرند تا این روش بهدرستی اجرا شود و درمان اتفاق بیفتد. در غیر این صورت، اتفاقی که باید رخ دهد، نخواهد افتاد و ممکن است فرد مانند روشهای دیگر، تنها با یک پای شکسته به مسیر زندگی خود ادامه دهد.
من خودم برای درمان به مرکز مطالعات اعتیاد در میدان قزوین مراجعه میکردم. در آن زمان آقای طاهرینسب و جناب دکتر مکری آن مرکز را اداره میکردند. به من پیشنهاد دادند که در طرح پایلوت شرکت کنم. آن زمان شیشه، متادون و کراک مصرف میکردم. در آن مرکز به من متادون دادند و آزمایشهایی هم انجام میشد که نهایتاً شامل یک MRI از قسمتهایی از مغز بود. البته مشخص نبود که این آزمایشها تا چه اندازه میتوانند وضعیت فردی مانند من را که دوباره مصرف را آغاز میکند یا از مصرف دور میماند، مشخص کنند. در نهایت، بررسیها به چنین آزمایشهایی و تعدادی پرسشنامه محدود میشد. اما در روشی که امروز در کنگره ۶۰ داریم، آزمایشها و بررسیهای علمی گستردهتری انجام میشود. نکته مهم این است که این بررسیها صرفاً توسط خود ما انجام نمیشوند، بلکه ناظران و متخصصان نیز بر آنها نظارت دارند. این موضوع کمک کرده است تا نتایج روش درمانی کنگره ۶۰ از نظر علمی مورد بررسی و ارزیابی قرار بگیرد. امیدوارم همه ما بتوانیم بهدرستی از این روش استفاده کنیم.
میخواهم یکی دیگر از تجربههای شخصی خودم را هم مطرح کنم؛ تجربهای که به نظرم بسیار تأثیرگذار است. وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم چقدر تلاش میکردم تا فقط یک روز مواد مخدر مصرف نکنم. در آن زمان، تصور عمومی این بود که اگر فرد مواد مصرف نکند، دیگر مشکلی ندارد و تمام مسئله همین قطع مصرف است. اما من در کنگره ۶۰ متوجه شدم که فقط مصرف نکردن مواد مخدر مهم نیست؛ مسئله اصلی این است که حال انسان خوب باشد. معجزه (DST) در این است که انسان را با وضعیت مناسب و سلامت به پایان مسیر میرساند، نه با پای شکسته. من چندین بار در بیمارستان روانپزشکی امینآباد بستری شدم. استادان دانشگاه هفتهای یک بار برای معاینه من میآمدند و دارو تجویز میکردند. تشخیص آنها اسکیزوفرنی و افسردگی بود که البته این تشخیصها بیدلیل هم نبود؛ زیرا در اثر مصرف مواد مخدر و بهخصوص شیشه، بیان ژنهای من دچار تغییر شده بود و علائمی شبیه اسکیزوفرنی و افسردگی در من بروز پیدا کرده بود. من حدود چهار سال این قرصها را مصرف میکردم.
میخواهم برای توضیح موضوع بیان ژن، یک مثال ساده بزنم. شاید این مثال تمام عمق مطلب را نشان ندهد، اما میتواند به درک بهتر آن کمک کند. فرض کنید یک سرآشپز، دستور پخت غذایی را به چند آشپز دیگر میدهد تا آن را آماده کنند. اما آشپزها حال خوبی ندارند و به دلایل مختلف، از جمله مصرف مواد مخدر، عملکردشان دچار اختلال شده است. در نتیجه، غذایی که آماده میکنند، طعم و کیفیتی متفاوت با چیزی دارد که سرآشپز در نظر داشته است. مثال سادهتر این است که راهنما به رهجو میگوید کاری را به شکل مشخصی انجام دهد؛ اما اگر بیان ژن رهجو دچار اختلال شده باشد، ممکن است آنچه را که خودش درست تشخیص میدهد، انجام دهد، نه آن چیزی را که راهنما آموزش داده است. در نهایت، نتیجه کار ممکن است مانند یک آش شلهقلمکار از آب دربیاید که مشخص نیست به درد میخورد یا نه و آیا میتواند فرد را به مقصد برساند یا خیر. در واقع، بیان ژن مانند دستورالعملی است که اگر عملکرد درستی نداشته باشد، ممکن است دستورات را بهدرستی اجرا نکند یا در میزان و نحوه اجرای آنها اختلال به وجود بیاورد. برای مثال، ممکن است دوپامین در بدن بیش از اندازه یا کمتر از حد لازم ترشح شود یا تعادل مواد شیمیایی بدن به هم بخورد. این مسائل باعث شد که من سالها در مسیر اشتباه حرکت کنم و تخریب بیشتری را تجربه کنم.
بعدها متوجه شدم که هیچ راهی بهتر از راهی نیست که انسان را با سلامت به مقصد برساند و نتیجه درست آن را بتوان در زندگی فرد مشاهده کرد. میگویند میوه را باید از درخت شناخت. ما این موضوع را در افرادی که در تیمهای ورزشی کنگره ۶۰، مانند تیم راگبی، فعالیت میکنند، بهوضوح میبینیم. شاید برای یک سفر اولی این موضوع سؤال باشد؛ اما کسی که سفر اول و دوم خود را طی کرده و این مسیر را تجربه کرده است، میتواند نتایج و تأثیرات این روش را در زندگی خود مشاهده کند و به درستی آن پی ببرد. من این مطالب را برای عزیزانی گفتم که در سفر اول هستند و هنوز تجربهای از حال خوب پس از درمان ندارند.
همیشه راهنمای من به من میگفت: «اگر صبر کنی و سفرت را درست انجام بدهی، حالی را تجربه خواهی کرد که تا به حال در زندگی تجربه نکردهای.» آن زمان متوجه منظور راهنمایم نمیشدم و نمیدانستم از چه حالی صحبت میکند؛ اما امروز آن حال را بهطور کامل تجربه کردهام. اکنون از تکتک روزهای زندگیام لذت میبرم و این را یکی از بزرگترین معجزات روش (DST) میدانم؛ معجزهای که توسط جناب مهندس کشف شد و بهعنوان میراثی ارزشمند در اختیار ما قرار گرفت. در پایان، از اینکه فرصت دادید تا تجربیاتم را با شما به اشتراک بگذارم، سپاسگزارم.

تایپ: مسافر داود
ویرایش و ارسال: مسافر مهدی
عکاس خبری: مسافر امیر
گروه خبری سایت نمایندگی ایمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
65