با ورود به کنگره، دریچه‌ای به نام «جهان‌بینی» به روی انسان باز می‌شود

جلسه یازدهم از دوره یازدهم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی یوسف، با استادی راهنمای محترم مسافر بیژن  نگهبانی مسافر فرهاد و دبیری مسافر حمید، با دستور جلسه: "DST و تجربه من از سایر روش ها" دوشنبه  18 آبان‌ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، بیژن هستم یک مسافر. خداوند را شاکرم که بار دیگر در این جایگاه قرار گرفتم تا خدمت کنم و از شما و تمامی عزیزان آموزش ببینم و نکات تازه‌ای یاد بگیرم. همچنین از نگهبان و دبیران محترم جلسه صمیمانه تشکر می‌کنم.

در خصوص روش «دی‌اس‌تی» (DST)، در روزهای آغازین که قصد داشتم در جایگاه استادی قرار بگیرم، کتاب مطالعه می‌کردم، به سی‌دی‌های آموزشی گوش می‌دادم، یادداشت‌برداری می‌کردم و خودم را آماده می‌ساختم؛ اما در نهایت، وقتی برای صحبت کردن حاضر می‌شدم، به آن یادداشت‌ها نگاه نمی‌کردم و حرف‌های دلم را می‌زدم. امروز نیز درباره موضوعی که قرار است در جلسه مطرح کنم از پیش فکر نکرده‌ام، چراکه قصد دارم تجربیات شخصی خودم را به صورت مستند بیان کنم تا سایر عزیزان نیز تجربیات خود را به اشتراک بگذارند.

من در گذشته به مدت بیست و پنج سال مصرف‌کننده تریاک بودم؛ تنها یک منقل و وافور داشتم و هیچ کار یا مصرف دیگری غیر از این نداشتم. گاهی اوقات از این وضعیت خسته می‌شدم و بار منفی آن را در محیط کار، خانواده و اجتماع به شدت احساس می‌کردم. تخریب‌هایی که از نظر ظاهری در من ایجاد شده بود، بسیار عذاب‌آور بود. وقتی به مهمانی می‌رفتم، نگاه منفی دیگران و سایه سنگین قضاوت‌ها را بر روی خودم حس می‌کردم. هر یک از ما ممکن است دارای تجربه، سرمایه، شغل یا پیشینه خانوادگی و مالی خوبی باشیم؛ یکی پزشک است، یکی مهندس و دیگری صاحب کارخانه. اما بسیار سنگین و تلخ است زمانی که می‌بینی فردی که از نظر جایگاه صد پله پایین‌تر از تو قرار دارد، به خاطر نقصانِ اعتیاد، نگاهی تحقیرآمیز به تو می‌اندازد. همین موضوع مرا ترغیب می‌کرد تا مواد مخدر را کنار بگذارم.

در آن زمان راه درست را بلد نبودیم و هیچ آموزشی نداشتیم؛ بنابراین برای یادگیری سراغ افرادی می‌رفتیم که وضعیتشان مشابه خودمان بود. یکی از آن‌ها پیشنهاد داد که سوخته تریاک را بجوشانم، شربتی از آن درست کنم و هر روز یک قاشق از آن را به همراه یک قاشق آب مصرف کنم. من این کار را انجام دادم، اما پس از چند روز شربت کپک زد و بی‌نتیجه ماند. شخص دیگری از روی تجربه خود پیشنهاد داد که سوخته‌ها را برای مدتی جمع کنم و به او بدهم تا برایم شیره خوبی درست کند. آن بنده خدا نیز بخش کمی از شیره را به ما می‌داد و مابقی را برای خودش برمی‌داشت. نتیجه این شد که وضعیت ما بدتر شد و به مصرف تریاک روزانه‌مان، شیره هم اضافه گردید.

پس از آن، فرد دیگری بدون اینکه ما اطلاعی داشته باشیم، مصرف قرص‌های متادون را در وعده صبح پیشنهاد کرد. با مصرف این قرص‌ها، مدام دچار گیجی و خواب‌آلودگی می‌شدیم، دهانمان خشک و قفل می‌شد و حتی توان صحبت کردن با دیگران را نداشتیم. سپس یکی از دوستان به طور جدی پیشنهاد داد به «شیره‌کش‌خانه» برویم تا فردی که آنجا را اداره می‌کند، سهمیه مصرفی ما را به تدریج کم کند تا در نهایت به ترک کامل برسیم. به همین منظور، به انتهای خیابان جیحون نزد فردی رفتیم که به او «مهندس» می‌گفتند و یک دست هم نداشت. جالب اینجاست که ما در دوران مصرف هم با عنوان «مهندس» سروکار داشتیم و در کنگره ۶۰ نیز جناب آقای مهندس دژاکام را داریم که یادشان همواره گرامی است و حضورشان از طریق نوشتارها و سی‌دی‌های آموزشی تا سال‌های سال و برای نسل‌های آینده در کنار ما جاودان خواهد ماند. در هر صورت، رفتن به نزد آن فرد در خیابان جیحون و بساط منقل او نه تنها کمکی نکرد، بلکه وضعیت را وخیم‌تر ساخت؛ به طوری که اگر قصد داشتیم فقط صبح‌ها مصرف کنیم، به مصرف در سه نوبت صبح، ظهر و شب رسیدیم.

می‌خواهم بگویم که اطلاعات غلط چگونه می‌تواند به انسان منتقل شود. ما دوستی داشتیم که پزشک بود و پیشنهاد داد از روش‌های طبی برای ترک استفاده کنیم. او می‌گفت آمپول‌هایی وجود دارد که با تزریق آن‌ها، مواد مخدر به کلی از یادت می‌رود و دیگر نیازی به مصرف نخواهی داشت. نام آن آمپول «نورجیزک» بود که ماجراهای عجیبی داشت. به لطف خداوند، از آنجا که من از آمپول می‌ترسیدم، حاضر به تزریق آن نشدم؛ اما یکی دو نفر از دوستانمان که آن را تزریق کردند، دچار سقوط آزاد شدند و به قعر دره نابودی رفتند، چراکه ماده بسیار مخربی بود. مدتی بعد، فرد دیگری پیشنهاد داد که برای ترک، سرم و چهار آمپول تقویتی تزریق کنیم. برنامه‌مان این شد که ساعت ده صبح نزد پزشک می‌رفتیم و سرم و آمپول می‌زدیم، اما ساعت دو و سه بعدازظهر دوباره سراغ مواد می‌رفتیم و به جای چهار بست، یک یا دو بست می‌کشیدیم. در نهایت دیدیم این روش‌ها نیز به هیچ وجه کارساز نیست.

در سال ۱۳۸۸، خداوند راهی را پیش پای من قرار داد و مرا با کنگره ۶۰ آشنا کرد؛ اما متاسفانه در آن مقطع قدرش را ندانستم و شاید ظرفیتم به اندازه درک کنگره نبود. در آن زمان شربت تریاک (اپییوم) وجود نداشت و درمان با تریاک خوراکی انجام می‌شد. وقتی درباره نحوه کار کنگره پرسیدم، گفتند آنجا هم فردی به نام «آقای مهندس» حضور دارد و باید یک ترازو بخری و تریاک را وزن کنی. ما هم پیش خودمان گفتیم تا الان با یک مهندس سروکار داشتیم و این هم یک مهندس دیگر است، و به دلیل دریافت مشاوره غلط، خرید ترازو و وزن کردن مواد را رها کردیم و از کنگره دور ماندیم.

خدا را شکر در سال ۱۳۹۸، هم‌زمان با دوران شیوع کرونا، به واسطه یکی از دوستانم که ده سال سابقه رهایی در کنگره را داشت، پیام کنگره به من رسید و وارد این مجموعه شدم. کنگره ۶۰ واقعاً دنیای دیگری است و هدف آن صرفاً درمان جسم نیست. در بیرون از کنگره، تصور ما از ترک اعتیاد شبیه فیلم‌های قدیمی و شخصیت‌های ایرج قادری بود که فرد به زیرزمین می‌رفت، کلید را به بیرون می‌انداخت و می‌گفت در را باز نکنید تا من پاک شوم؛ سپس یک هفته داد و بیداد می‌کرد و خودش را به در و دیوار می‌زد و در نهایت بیرون می‌آمد. اما واقعیت این است که درمان جسم تنها یک بُعد ماجراست و بُعد دیگر، بار روانی اعتیاد است که ما پیش از ورود به کنگره نتوانسته بودیم آن را اصلاح کنیم و همین موضوع باعث تکرار چرخه مصرف و لغزش‌های پیاپی می‌شد.

در کنگره ما یاد می‌گیریم که جایگاهمان کجاست و چقدر توانایی در وجودمان نهفته است. منِ بیژن و تک‌تک شما عزیزان در هر زمینه‌ای توانایی‌های بسیار زیادی داریم، اما در گذشته دریچه‌های ذهنمان را بسته بودیم و تمام فکر و ذکرمان تهیه مواد و خوش‌گذرانی‌های کاذب بود. با ورود به کنگره، دریچه‌ای به نام «جهان‌بینی» به روی انسان باز می‌شود که در کنار جسم و روان، مثلث درمان را تشکیل می‌دهد. اگر از همان هفته اول ورود به کنگره، وظایف رهجو را انجام دهم و وادی‌های اول، دوم و بعدی را با نظم و پله‌پله آموزش ببینم و تفکرم را اصلاح کنم، به همان جایگاهی می‌رسم که جناب آقای مهندس همواره در سی‌دی‌های آموزشی به آن اشاره می‌کنند؛ یعنی فردی که روزی مصرف‌کننده بوده، اگر در جمع دوستان قدیمی یا مهمانی‌هایی قرار بگیرد که در آن مواد مخدر مصرف می‌شود، دیگر هیچ میل و شوقی برای همنشینی و مصرف با آن‌ها نخواهد داشت.

این تغییر نگرش برای تمامی ما مسافرانِ سفر دوم رخ داده است. برای خود من پیش آمده که در محیطی قرار گرفته‌ام که مواد مصرف می‌شده، اما هیچ تمایلی به آن نداشته‌ام و نیازی هم ندیده‌ام که از ترس وسوسه، محیط را ترک کنم. این در حالی است که ده یا دوازده سال پیش، در دوران مصرفم، دوستی را می‌دیدم که وقتی به روش‌های دیگر ترک کرده بود و به دفتر کار ما می‌آمد، چهار یا پنج دستمال جلوی بینی خود می‌گرفت و با دست چشمانش را می‌پوشاند تا دود و بساط مواد را نبیند. اما در کنگره، تفکر و ذهنیت انسان تغییر می‌کند و پایه و اساس این تغییر نیز «جهان‌بینی» است. جهان‌بینی به من کمک می‌کند تا هم‌زمان با تغییر جسم و روانم در آغاز سفر دوم، بدانم از زندگی چه می‌خواهم، جایگاهم کجاست و کدام بخش از زندگی‌ام را باید به تدریج بسازم و اصلاح کنم.

همانطور که بارها در لژیون گفته‌ام، بسیاری از دوستان من در گذشته واقعاً کارتن‌خواب بودند؛ اما امروز هم خودشان و هم همسرانشان (همسفرانشان) در زمره پهلوانان کنگره هستند و از تجارت، کسب‌وکار، خانه و خودروی بسیار خوبی برخوردارند. این‌ها برکاتی است که کنگره به من و امثال من بخشیده است. اگر بتوانم قدم به قدم به درستی سفر کنم، دستورات راهنما و اصول کنگره را رعایت نمایم و طبق برنامه پیش بروم، قطعاً آسایش و آرامش مد نظرم به بهترین شکل در زندگی شخصی، کسب‌وکار و روابط اجتماعی‌ام محقق خواهد شد.

در پایان، امیدوارم همه ما به خواسته‌هایمان برسیم و به‌ویژه عزیزانِ سفر اولی، رهایی خود را تجربه کنند. ان‌شاءالله طبق شعار همیشگی‌مان، یعنی «یک نفر برای همه و همه برای یک نفر»، به یکدیگر کمک کنیم تا به امید خدا حتی یک نفر هم که وارد کنگره می‌شود، با یاری عزیزان به حال خوب و رهایی دست یابد.

ضبط صدا: مسافر حمید لژیون 9
عکس: مسافر سعید لژیون 9
تایپ ویرایش و ارسال: مسافر محمد نگهبان سایت