English Version
This Site Is Available In English

روشDST یک مسیرِ پله‌پله و ایمن است.

روشDST یک مسیرِ پله‌پله و ایمن است.

جلسه اول از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶٠ نمایندگی رضوی مشهد به استادی‌ همسفر ندا، نگهبانی همسفر طیبه و دبیری همسفر میترا با " دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» " یک‌شنبه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

امروز قرار است درباره‌ی تجربه‌ی شخصی خودم از پروتکل DST و تفاوت آن با سایر روش‌ها صحبت کنم. داستان من از یک کمپ درمانی شروع شد. بنظر من کمپ‌های ترک اعتیاد درمان موقت هستند. نمی‌گویم مسافرم در آنجا درمان نشد یا نتیجه نگرفت، بلکه حقیقت تلخ این بود که او فقط یک ماه ترک موقتی داشت. در آن یک ماه، من شاهد بودم که او چطور در سختی، تلاش می‌کرد و ساخته می‌شد؛ در مدت همان یک ماه به تنهایی و سختی از کوهسنگی تا انتهای پیروزی به کمپ می‌رفتم و از طریق دوربین‌های مداربسته می‌توانستم فرزندم را ببینم، ولی از دیدن دردهای او، قلبم تکه‌تکه می‌شد. صدای ناله‌هایش در گوشم می‌پیچید و قلبم برای او به درد می‌آمد. تمام دعاهایی را که با همه وجودم در آن روزها مدام تکرار می‌کردم، حفظ کرده بودم.

بالاخره آن یک ماه تمام شد و پسرم به خانه برگشت؛ اما نه با شادی؛ بلکه سرشار از ناامیدی، ناراحتی و خاطرات تلخ. هیچ یک از اعضای خانواده آرامش نداشتیم مدت‌ها در مردابِ تخریب بودیم. در آن زمان، من اشتباه بزرگی مرتکب می‌شدم؛ آبرویم را به سلامتی ترجیح داده بودم، می‌ترسیدم کسی بفهمد، اما حقیقت این بود که آبرو در برابر سلامتیِ مسافرم، هیچ ارزش و معنایی نداشت. همیشه این انتظار را از فرزندم داشتم که حامی من باشد؛ و چون همسر نداشتم مرد خانه باشد، ولی به‌ جای پسرم دخترانم همیشه در کنارم بودند. 

چهار سال در این وضعیتِ تخریب گذشت. مسافرم خسته شده بود؛ خسته از اینکه جامعه او را فقط یک آدم خراب و معتاد می‌دید و هیچ‌کس او را تحویل نمی‌گرفت. تا اینکه متوجه شدیم یکی از آشناهای دور از طریق کنگره۶۰ درمان کامل شده است، مسافرم هم با امیدِ کم، با آن شخص تماس گرفت و او تمام جزئیات کنگره ۶۰ را برایش تعریف کرد. ولی من به دلیل ناامیدی و تجربه های سختی که از ترک پسرم داشتم اصلاً جدی نگرفتم و فکر می‌کردم باز هم مثل تجربه‌های قبلی، فقط یک دوره‌ی کوتاه است که دوباره به سیاهچال برمی‌گردد؛ اما این بار همه چیز متفاوت بود. آن شخص با من تماس گرفت و جمله‌ای گفت که مسیر زندگی‌مان را عوض کرد: این روش فقط برای مسافر نیست، برای خودت هم عالی است. وقتی پرسیدم کجاست! آدرس داد و گفت با مسافرت برو و آنجا بود که فهمیدم مسافر به مصرف کننده می‌گویند و مسافر من پسرم بود و من هم همسفرش.

با توکل به خدا، همراه با مسافرم به کنگره ۶۰ آمدیم. وقتی وارد کنگره شدیم، با لباس‌های سفید، مرتب و با احترام به مسافرم، مواجه شدم انگار پا در بهشت گذاشتم ولی در دل نگران بودم که نکند دوباره در کابوس‌های قدیمی فرو بروم، در آن لحظه، با ورود به بخش خانم‌ها، خانمی خوش‌رو و پرانرژی به نام خانم لیلا به استقبال من آمد. او مرا در آغوش گرفت و با گرمای نگاهش، تمام خستگی‌ها و عذاب‌های چهار سال گذشته را از تنم بیرون کرد. آن لحظه، تمام ترس‌ها فرو ریخت، و امید را در دلم زنده کرد. بعد از اتمام کار مسافرم، با چنان ذوقی به بازار رفتیم با هم لباس‌های سفید جدید خریدیم؛ گویی در حال جشن گرفتنِ یک تولد دوباره بودیم. و درمان از همانجا شروع شد. درسی که گرفتم این بود، برای درمان اولین چیز مهم خواستن خود مصرف کننده است. و این خواسته در پسرم زنده شد. خدا را شاکرم که با محبت راهنمایان پسرم درمان شد و محبت و جهان بینی‌اش بهتر شد.

تفاوت درمان با روش DST با بقیه روش‌ها در این است: در پروتکل DST، مواد به صورت تدریجی و کنترل‌شده از بدن خارج می‌شود، بیمار پله‌پله و از طریق شربت اوتی و به آرامی به درمان می‌رسد. برخلاف روش‌های دیگر که فرد را در عرض چند روز به سمت سقوط آزاد و تخریبِ ناگهانی بدن و اعصاب هدایت می‌کنند، DST یک مسیرِ پله‌پله و ایمن است.

تقدیر نگهبان دوره جدید کارگاه آموزشی از نگهبان دوره قبل

تقدیر دبیر دوره جدید کارگاه آموزشی از دبیر دوره قبل

رهایی مسافر ویلیام، همسفر سمیه

مرزبانان کشیک: همسفر بهجت و مسافر جواد
تایپیست: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر بهجت
همسفران نمایندگی رضوی

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .