DST راهی برای نظم و پذیرش

رفتی و عطر عشق تو جا مانده است
از مهر تو چراغی به دل‌ها مانده است
استاد، اگرچه چشم ما از دیدنت محروم شد
راهی که تو آموختی، تا ابد برجا مانده است

زمانی‌که مسافرم وارد مسیر درمان اعتیاد شد، شناخت زیادی از بیماری اعتیاد و چگونگی درمان آن نداشتم. مانند بسیاری از خانواده‌هایی که با این مشکل روبه‌رو می‌شوند، دلم می‌خواست هرچه زودتر شرایط تغییر کند و آرامش به زندگی‌ ما برگردد. تصور می‌کردم اگر مصرف مواد قطع شود، همه مشکلات تمام می‌شود؛ اما به‌مرور زمان فهمیدم که اعتیاد فقط مصرف مواد نیست و ابعاد جسمی، روانی و جهان‌بینی انسان نیز در این مسئله نقش دارند. پیش از آشنایی با روش DST، فکر می‌کردم که برای رهایی از اعتیاد فقط باید مصرف مواد را کنار گذاشت؛ اما کنگره‌۶۰ به من نشان داد که ترک‌کردن با درمان کاملاََ تفاوت دارد. گاهی ممکن است مصرف مواد مخدر متوقف شود؛ اما اگر جسم، روان و نگرش فرد، فرصت بازسازی پیدا نکنند، مشکلات همچنان باقی می‌مانند؛ البته هر روش و هر تجربه‌ای شرایط خاص خودش را دارد.

با آشنایی با کنگره‌۶۰ و روش DST، نگاه من به درمان تغییر کرد. آموختم که درمان نیازمند زمان، نظم، آموزش و حرکت تدریجی است. در این روش، جسم فرصت پیدا می‌کند تا به‌تدریج خود را بازسازی کند و فرد در کنار درمان جسم، روی روان و جهان‌بینی خود نیز کار کند. یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که از روش DST گرفتم، این بود که برای رسیدن به نتیجه پایدار، نباید عجله کرد. همان‌طور که یک درخت برای رشدکردن به زمان، آب و مراقبت نیاز دارد، انسان نیز برای رسیدن به تعادل و آرامش به فرصت و آموزش نیازمند است. نمی‌توان انتظار داشت مشکلاتی که در طول سال‌ها شکل گرفته‌اند، یک‌شب برطرف شوند.

من به‌ عنوان یک همسفر، در این مسیر متوجه شدم که تنها مسافر من نیاز به آموزش و تغییر ندارد؛ بلکه خود من هم باید حرکت کنم‌؛ باید یاد بگیرم صبورتر باشم، کمتر قضاوت کنم، مسئولیت احساسات و رفتارهای خودم را بپذیرم و به‌جای کنترل‌کردن مسافرم، روی اصلاح نگرش و رفتار خود تمرکز کنم. یکی دیگر از تفاوت‌های مهمی که برای من در کنگره‌۶۰ آشکار شد، نقش آموزش و جهان‌بینی بود. در این‌جا آموختم که درمان فقط به جسم محدود نمی‌شود. انسان برای ادامه مسیر زندگی به شناخت، آگاهی و تغییر نگرش نیاز دارد. روش DST به من یاد داد که تغییرات ماندگار با قدم‌های کوچک، منظم و پیوسته شکل می‌گیرند.

در دوسال‌و‌نیم حضور من به عنوان همسفر، شاهد تغییراتی در زندگی خود بوده‌ام. یکی از دستاوردهای ارزشمند این مسیر برای من، توجه بیشتر مسافرم به آموزش و حرکت در این مسیر و مسئولیت‌پذیری بیشتر است. برای من و مسافرم این‌ها نشانه‌هایی از تغییر نگرش، قدردانی، مسئولیت‌پذیری و تلاش برای خدمت‌کردن هستند. من یاد گرفته‌ام که هر چه انسان بیشتر آموزش بگیرد، بهتر می‌تواند قدر داشته‌هایش را بداند و در مسیر رشد خود و دیگران قدم بردارد.

امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم که روش DST برای من فقط یک روش درمان‌اعتیاد نیست؛ بلکه راهی برای یادگرفتن صبر، نظم، پذیرش و حرکت تدریجی بوده است. من فهمیدم که همسفربودن به معنای تحمل‌کردن نیست‌؛ بلکه به معنای آگاه شدن، آموزش‌گرفتن و همراهی درست با مسافر است. از خداوند سپاسگزارم که با کنگره۶۰ آشنا شدم و در این مسیر فرصت پیدا کردم تا هم خود تغییر کنم و هم تغییرات مسافرم را ببینم. از جناب آقای مهندس و کنگره‌۶۰ تشکر می‌کنم که با آموزش‌ها به من و مسافرم کمک کردند تا مسیر را بهتر بشناسیم. امیدوارم بتوانم در ادامه این راه، همسفر خوبی باشم، آموزش‌ها را در زندگی خود به‌کار بگیرم و بدانم که برای رسیدن به آرامش و حال خوب، باید قدم‌به‌قدم حرکت کنم.

نویسنده: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
رابط‌خبری: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر آرنیکا رهجوی راهنما همسفر افسانه (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ایمان