روش DST فقط مربوط به جسم نیست؛ در روان و جهان‌بینی‌مان هم این کار انجام می‌شود

نهمین جلسه از دوره بیست و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقا، نمایندگی پرستار، با  استادی راهنمای محترم همسفر مهدی، نگهبانی همسفر حسین و دبیری هسمفر عادل، با دستور جلسه «متد DST و تجربه من از روشهای دیگر» پنج‌شنبه بیست و یکم آبان ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۴ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد: 

سلام دوستان، مهدی هستم یک همسفر.
خدا را شاکرم که امروز این فرصت به من داده شد تا در این جایگاه قرار بگیرم. اما در مورد دستور جلسه؛ از نظر علمی، ما مفهومی به نام «انعطاف‌پذیری عصبی» داریم. این انعطاف‌پذیری عصبی به ما چه می‌گوید؟ به ما می‌گوید که مغز، ساختاری ثابت و تغییرناپذیر ندارد؛ بلکه در طول زمان، یادگیری، تجربه و تکرار و تمرین می‌تواند ارتباطات عصبی جدیدی را شکل دهد.
به عنوان مثال، فرض کنید می‌خواهیم کار جدیدی را انجام دهیم؛ مثلاً ساز جدیدی را یاد بگیریم. انجام آن در ابتدا برای ما چقدر سخت است؟ اما با تکرار و تمرین می‌بینیم که در طول زمان، ارتباطات عصبی مربوط به آن تقویت می‌شود و یواش‌یواش آن کار برای ما آسان می‌گردد.
انعطاف‌پذیری عصبی فقط مربوط به یادگیری یک مهارت جدید نیست، بلکه برای تغییر الگوهای قدیمی هم استفاده می‌شود. یعنی چه؟ کاری را که ما مدت‌ها انجام داده‌ایم و در مغز ثبت و تثبیت شده است، با این فرصت روبه‌رو می‌کنیم که ارتباطات عصبی قدیم تضعیف شود و ارتباطات عصبی جدید جای آن را بگیرد.
خیلی موضوع سختی نیست؛ بیایید همین موضوع را در مورد اعتیاد بررسی کنیم. کنگره ۶۰ دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد؛ یعنی یک الگوی رفتاری جدید را جایگزین الگوی رفتار قدیمی می‌کند. روش DST فقط مربوط به جسم نیست؛ در روان و جهان‌بینی‌مان هم این کار انجام می‌شود. یعنی کنگره، اعتیاد را «جایگزینی» می‌داند و این جایگزینی، هم در جسم، هم در روان و هم در جهان‌بینی انجام می‌گیرد.

حالا اینجا این مسئله پیش می‌آید که چرا بعضی‌ها می‌خواهند حتی با روش تدریجی و آرام‌آرام این کار را بکنند، باز هم در کنگره برایشان سخت و دشوار است؛ اما برای یک سری دیگر، این‌طور است که می‌گویند: “مثل آب خوردن، مواد مصرفی‌مان را در کنگره گذاشتیم کنار”؟
علتش این است که فرد در عین حال که دارد جایگزینی مواد را انجام می‌دهد و این مواد پلکانی کم می‌شود، شروع می‌کند به گرفتن یک‌سری مسئولیت‌ها و خدمت کردن در کنگره؛ یعنی در بخش تفکر و اندیشه‌اش کار می‌شود، آن هم پلکانی و مسئولیت‌های کوچکی هم به او داده می‌شود. این سه مقوله که با هم و به صورت DST یا پلکانی انجام می‌شود، باعث می‌گردد که مسیر برای فرد بسیار راحت‌تر از قبل بشود.
ببینید؛ کسی که سال‌ها مصرف مواد داشته و بارها سعی کرده مواد مصرفی‌اش را بگذارد کنار، یکی از اتفاقاتی که برایش می‌افتد چیست؟ اعتماد به‌ نفسش به خاطر شکست‌های مختلف، هی کم می‌شود؛ آن‌قدر کم شده که دیگر فکر کرده این کار امکان‌پذیر نیست. اما بعد که یواش‌یواش مواد مصرفی‌اش کم می‌شود و در کنارش یک‌سری مسئولیت‌های کوچک در کنگره می‌گیرد (ببینید، مسئولیت هم به صورت DST به فرد داده می‌شود)، یواش‌یواش اعتمادبه‌نفسش بالا می‌رود، شبکه‌های عصبی در او تقویت می‌شوند و انگیزه‌ای به وجود می‌آید که این مسیر را بسیار بهتر و راحت‌تر پیش ببرد.

در یک کار تحقیقاتی، یک موضوع خیلی جالب وجود داشت: ۹۰ درصد افرادی که برگشت خورده بودند و دوباره برای درمان آمده بوده‌اند، هیچ خدمتی نداشتند! یعنی اگر بخواهیم فقط مواد مصرفی را کم کنیم، این انگیزه یک‌جایی تمام می‌شود و فرد احساس می‌کند ممکن است دچار بیهودگی بشود. اما خدمت کردن و مسئولیت گرفتن باعث می‌شود فرد ببیند نه تنها می‌تواند به خودش کمک کند و توانایی‌اش در حال افزایش است، بلکه می‌تواند به دیگران هم کمک کند؛ و این، انگیزه‌اش را برای ادامه سفر بسیار بیشتر می‌کند.
پیام دیگر روش DST چیست؟ اینکه برای انجام هر کار بزرگی که می‌خواهیم انجام دهیم، لزومی ندارد قدم‌های بزرگ برداریم؛ کافی است قدم‌های کوچک، اما منظم، مستمر و آگاهانه برداریم. بعد می‌بینیم که همین قدم‌های کوچک، در انتها چه دستاوردهای بزرگی را می‌تواند به ارمغان بیاورد.
صحبت آخرم هم این است که به این نکته توجه کنید: فقط تکرار و تمرین ما را به موفقیت نمی‌رساند؛ این تکرار و تمرین باید در مسیر درست و به‌صورت آگاهانه انجام شود. ما همیشه احتیاج داریم که از افراد متخصص، آگاه و باتجربه در آن زمینه استفاده کنیم.
ممنون که به صحبت‌های من گوش دادید.

عکس : همسفر محمد مهدی

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: خدمت‌گزاران سایت همسفران آقا، شعبه پرستار