English Version
This Site Is Available In English

دارایی واقعی ما همان چیزی است که بخشیده و خدمت کرده‌ایم

دارایی واقعی ما همان چیزی است که بخشیده و خدمت کرده‌ایم

جلسه چهارم از دوره سوم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی رضوی مشهد به استادی‌ راهنما همسفر معصومه، نگهبانی پهلوان همسفر الهه و دبیری‌ همسفر زهره با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز یکشنبه ۱۷ آبان‌ماه ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به‌ کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

اگر بخواهیم به زمان‌های گذشته برگردیم و مروری کنیم که قبلاً مصرف‌کنندگان چه طور ترک می‌کردند، به جایی می‌رسیم که مصرف‌کننده می‌خواست ترک کند به تخت می‌بستند یا جایی زندانی می‌کردند یا به زیرزمین می‌بردند. خیلی وقت‌ها هم با خواسته خودشان بود و بعد از چند روز بیرون می‌آمدند و فکر می‌کردند دیگر تمام شد و پرونده اعتیاد بسته شد. من یادم هست زمانی که بچه بودم، یکی از عزیزانمان را برای ترک به خانه ما آورده بودند، ایشان را به تخت بسته بودند، چون مادرم به ایشان نامحرم بود، وقتی می‌خواستند چیزی به ایشان بدهند، من باید وسایل مورد نیازشان را می‌دادم، وقتی کنارشان می‌نشستم، لب‌هایشان آن قدر ترک‌‌خورده بود که با خودم می‌گفتم: خدایا مگر این بنده خدا چه‌کار کرده؟ چرا این قدر مریض است؟ چرا دست و پایش را بسته‌اند و داد می‌زند؟ آن زمان ما بچه‌ها هم جواب سوال‌هایمان را نمی‌گرفتیم؛ خلاصه این‌که آن روزها خیلی دردناک بود.

آقای مهندس همیشه می‌گفتند: بدترین درد، درد خماری است. قبل از انقلاب کارهایی برای ترک انجام می‌شد، مثل آقای خلخالی که می‌گفت: اعتیاد را در ۶ ماه با زندانی کردن افراد و طرح‌های والعادیات ۱‌، ۲‌، ۳‌ و ...؛ ریشه‌کن می‌کنم. اصلاً به معتاد به عنوان کسی که یک بیمار است، نگاه نمی‌شد؛ بلکه فکر می‌کردند باید تنبیه و زندانی شوند؛ حتی یک دوره‌ای که آقای مهندس می‌گفتند: آن‌ها را به جزیره‌ای نزدیک بوشهر می‌بردند که اگر دو یا سه بار ترک می‌کردند و دوباره برمی‌گشتند، آنجا رهایشان می‌کردند. شرایط آنجا بسیار اسفناک بود و از نظر بهداشتی بسیار ضعیف، حتی می‌گفتند: بدنش را با میله آهنی می‌زدند. این‌ها به خاطر این نبود که آدم‌های روانی یا عقده‌ای باشند؛ بلکه به خاطر این بود که دانش این قضیه را نداشتند و نمی‌دانستند علت اعتیاد چیست، آن‌ها فکر می‌کردند با این مصرف‌کننده خوب می‌شود.

از نظر علمی هم بیکار ننشسته بودند؛ پزشکان و متخصصاتی که شاید خودشان درد خماری را نچشیده بودند، کارهای علمی در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی انجام می‌دادند؛ اما متأسفانه هموطنان ما قربانی شدند. روش‌هایی مثل سم‌زدایی سریع (URD)، (UROD) که آقای مهندس می‌گفتند: طرف از مرکز می‌آمد و حالش آن‌قدر خراب می‌شد که منجر به مرگ می‌شد یا استفاده از نالوکسان و نالتروکسان که همه‌اش علمی بود، ولی جواب نمی‌داد. بعدا با استفاده از تمجیزک و نورجیزک که به خاطر وجود کورتون باعث می‌شد بدن و پاها ورم کند و فرد در مرز مرگ قرار بگیرد. این‌ها حوادث وحشتناکی بود که قربانیان زیادی داشت.

در میان این همه روش‌های اشتباه، آقای مهندس داکام روش DST را ارائه دادند. روش DST می‌گوید: مشکل تنها روانی نیست؛ بلکه جسم هم مشکل دارد. اصل مشکل، سیستم‌های شبه‌افیونی بدن (سیستم ایکس) است. آن‌ها فکر می‌کردند با شربت تریاک یا اوپیوم باید درمان شود، اما روش DST ثابت کرد که اعتیاد یک‌شبه به وجود نیامده که یک هفته یا ده روز از بدن خارج شود و درمان آن زمان و پروتکل خاص می‌خواهد. در کنگره سقف مصرف اپیوم نهایت روزانه ۱۶/۵ سی‌سی است، اگر قرار بود هر کسی هر طور خواست از اپیوم استفاده کند، امکان داشت شاهد مصرف‌های بسیار بالای ۵۰ یا حتی ۲۰۰ سی‌سی بودیم که نتیجه‌ای نداشت؛ اما روش DST مشکل اصلی را مطرح می‌کند.

خوشبختانه ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که دیگر با روش‌های غلط که باعث مرگ و رنج شده بود، روبه‌رو نیستیم، دیدگاه ما نسبت به مصرف‌کننده تغییر کرده است. روش DST اکنون در سطح جهان برای بیماری‌های دیگر هم مطرح است و ان‌شاءالله که در نمونه‌های انسانی هم پذیرفته شود. در مورد جهان‌بینی هم، من وقتی اولین بار به کنگره آمدم، آموزش‌ها را نمی‌فهمیدم؛ اما الان با ذره‌ذره آموزش گرفتن در صدد ارائه به دیگران هستیم. در لژیون سردار، بخشش ما به صورت تدریجی بوده است. من یادم هست اول که آمدم می‌خواستم در جشن گل‌ریزان شرکت کنم اما زمان نداشتم. در ابتدا فکر می‌کردم مبلغ کمی باید پرداخت کنم، اما طبق آموزش‌های آقای مهندس فهمیدم، دارایی واقعی ما همان چیزی است که بخشیده و خدمت کرده‌ایم.

جلسه قبل لژیون سردار همسفر مریم مشارکت کردند و من واقعاً دگرگون شدم و نتوانستم جلوی گریه خودم را بگیرم. امروز خیلی خوشحالم که در جمع لژیون سردار هستم، در جمع کسانی که می‌دانند با روش DST و کنگره، چه تحول بزرگی در درمان اعتیاد و بیماری‌ها ایجاد شده است. شاهد مریضی‌هایی مثل تومور و سرطان در اطرافم بوده‌اند، خوشحالم که من هم به عنوان عضوی می‌توانم سهمی داشته باشم چه از نظر علمی یا در لبخند یک مادر، یک کودک که عزیزش درمان شده است. ان‌شاءالله که از همه ما پذیرفته شویم و از قافله عشق عقب نیافتیم. سحر دیدم درخت ارغوانی، کشیده سر به بام، خسته جانی   به گوش ارغوان آهسته گفتم: بهارت خوش که فکر دیگرانی.

تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر آذر رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رضوی مشهد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .