احیای چهره‌ای سرشار از زندگی

روزهایی را به یاد می‌آورم که خانه ما مملو از سکوت و اضطراب بود. سایه سنگین اعتیاد برادرم، مثل ابری سیاه تمام سقف آرزوهایمان را پوشانده بود. من به عنوان یک خواهر، تمام تلاشم را می‌کردم تا مرهمی باشم بر زخم‌هایش؛ اما هر چه بیشتر می‌دویدم، کمتر به نتیجه می‌رسیدم. بارها ترک‌های ناموفق، اشک‌های پنهانی مادر، نگاه‌های خسته پدر، ما را در میان امواج ناامیدی غرق می‌کرد؛ زیرا فکر می‌کردیم اعتیاد یک بن‌بست ابدی است و برادرم برای همیشه در آن تاریکی اسیر خواهد ماند.

با تمام ناامیدی‌ها؛ اما روزنه‌ای باز شد، معجزه رخ داد و ما در مسیر کنگره۶۰ قرار گرفتیم. مکانی برخلاف همه مکان‌ها، به‌جای سرزنش، آغوش محبت و آگاهی را به روی ما گشودند. در آن‌جا برای اولین بار فهمیدم که اعتیاد نه یک بی‌غیرتی یا بی‌ارادگی؛ بلکه یک جایگزینی مزمن و بیماری است. بیماری‌ای که سیستم حیاتی و شیمیایی بدن برادرم را از تعادل خارج کرده و سیستم ایکس او را از کار انداخته بود. در کنگره۶۰ با واژه‌ و متد DST آشنا شدم که مسیر زندگی من و برادرم را دگرگون کرد.

روش DST مخفف سه مؤلفه بی‌نظیر است، D به احترام مهندس حسین دژکام بنیان‌گذار کنگره۶۰، حرف S به معنای پله‌های کاهش تدریجی و حرف T به معنای زمان و طول درمان. این روش به ما آموخت که درمان‌اعتیاد، مثل هر فرآیندی به زمان خاصی نیاز دارد. همان‌طور که یک‌شبه تخریب ایجاد نشده، یک‌شبه هم ترمیم و بازسازی نمی‌شود. برادرم در این سفر، زیر نظر راهنمای آموزش‌دیده خود با استفاده از داروی مناسب شربت اپیوم، با محاسبات دقیق ساعت و میزان مصرف در پله‌های ۲۱ روزه، آموخت که چطور به آرامی جسم، روان و جهان‌بینی خود را بازسازی کند.

در این میان، نقش من به عنوان همسفر تغییر کرد. کنگره۶۰ به من آموخت که من بال پرواز برادرم باشم، نه باری بر دوش او. آموزش گرفتم تا زمانی‌که درگیر خشم، ترس و ناامیدی باشم، نمی‌توانم کمکی به او بکنم. آموزش‌های جهان‌بینی کنگره۶۰ به من یاد داد که چطور خودم را آرام کنم، دوربین را از روی برادرم برداشته و روی خود متمرکز شوم. من همسفر شدم تا در این سفر سخت؛ اما زیبا پا‌به‌پای او بیایم، زمین نخوردنش را نبینم؛ بلکه برخاستن‌هایش را جشن بگیرم.

روش DST که الگویی برگرفته از طبیعت و از کشفیات مهندس است، فقط یک روش درمان‌ قطعی اعتیاد نیست؛ بلکه الگویی برای درست زندگی‌کردن است. این روش به ما نشان داد که طبیعت، قوانین خاص خود را دارد و حرکت در صراط مستقیم و هماهنگ شدن با قوانین هستی، انسان را از تاریکی به روشنایی هدایت می‌کند.

امروز که به آن روزهای تاریک نگاه می‌کنم، از عمق جان سپاسگزار مهندس دژاکام و بستر امن کنگره۶۰ هستم. برادرم حالا آزاد و رهاست، با پیراهن سفید رهایی و چهره‌ای که نشانه زندگی و احیای دوباره اوست. من به عنوان یک خواهر و همسفر، افتخار می‌کنم که شاهد این احیای انسانی بودم و آموختم که در عمیق‌ترین تاریکی‌ها، همیشه روزنه‌ای از روشنایی و امیدی به‌نام تغییر وجود دارد.

نویسنده و رابط خبری: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
ویراستار و ارسال: همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر بهاره (لژیون دوازدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ایمان