از زمانی که بشر پدیدهای به نام اعتیاد به مواد مخدر را شناسایی کرد، تا به امروز همواره به دنبال راهی برای از بین بردن این وابستگی بوده است. در صدههای اخیر، آنگونه که تاریخ حکایت میکند، روشها و رویههای مختلف و متفاوتی برای رفع این وابستگی به کار گرفته شده است. حکما و طبیبان از داروهای گیاهی زمان خود برای از بین بردن علائم ناشی از قطع مصرف مواد مخدر استفاده میکردند و امروزه هروئین و متادون را جایگزین میکنند.
داروهای بیشمار دیگری وجود دارند؛ از قطع ناگهانی مصرف مواد مخدر گرفته تا طب سوزنی، آبدرمانی، سمزدایی، تعویض خون و استفاده از داروهای شیمیایی و گیاهی.
برای شناخت بهتر روش DST، ابتدا باید بدانیم اعتیاد چیست و چرا بسیاری از روشهای ترک اعتیاد نمیتوانند به درمان کامل و پایدار منجر شوند؟
از دیدگاه کنگره ۶۰، اعتیاد یک بیماری است که در اثر مصرف مکرر مواد مخدر، تعادل سیستمهای جسمی، روانی و جهانبینی انسان را بر هم میزند؛ بنابراین، اعتیاد تنها وابستگی جسم به مواد نیست؛ بلکه سه بخش اصلی جسم، روان و جهانبینی را درگیر میکند. به همین دلیل، برای درمان آن نیز باید هر سه بخش مورد توجه قرار بگیرند.
یکی از مشکلاتی که در روشهای مختلف ترک اعتیاد وجود داشته، توجه بیش از اندازه به قطع مصرف مواد و نادیده گرفتن سیستمهای تخریب شده بدن است.
بسیاری از افراد تصور میکنند اگر مواد مخدر را به یکباره کنار بگذارند، درمان اتفاق افتاده است؛ در صورتی که قطع مصرف با درمان تفاوت دارد.
روش DST یکی از دستاوردهای مهم مهندس حسین دژاکام، بنیانگذار کنگره ۶۰ است.
این روش بر اساس کاهش تدریجی و حساب شده مواد مخدر در یک برنامه زمانی مشخص طراحی شده است.
حروف DST از سه بخش تشکیل شده است که دژاکام: به معنای ضریب کاهش است که در روش درمانی کنگره بر اساس برنامه مشخص انجام میشود.
استپ: به معنای پله یا مرحله است. ( کاهش مصرف در این روش بهصورت مرحلهای انجام میشود. )
تایم: به معنای زمان است. زمان یکی از مهمترین ارکان درمان محسوب میشود؛ زیرا سیستمهای آسیبدیده بدن برای بازسازی به زمان نیاز دارند.
روش DST به ما میآموزد که درمان نیازمند صبر، نظم، برنامهریزی و احترام گذاشتن به زمان است.
من به عنوان یک همسفر، با این دستور جلسه بیشتر به این موضوع فکر میکنم که خانوادههای بسیاری ممکن است به دلیل ناآگاهی از ماهیت اعتیاد، راههای مختلفی را برای رهایی عزیزان خود امتحان کرده باشند.
گاهی خانواده تصور میکند با نصیحت کردن، سختگیری، تهدید، کنترل کردن یا ایجاد محدودیت میتواند فرد مصرفکننده را از اعتیاد نجات دهد. گاهی نیز تمام امید خانواده به ترکهای کوتاه مدت و قطع ناگهانی مصرف است. اما وقتی دوباره مصرف اتفاق میافتد، ناامیدی، خشم، نگرانی و بیاعتمادی در خانواده بیشتر میشود.
یکی از مهمترین دلایل این اتفاق، نداشتن شناخت درست از صورت مسئله اعتیاد است.
همسفر نیز ممکن است در این مسیر دچار تخریبهایی مانند اضطراب، ناامیدی، بیاعتمادی، ترس از آینده و احساس مسئولیت بیش از اندازه شده باشد.
من در آموزشهای کنگره متوجه میشوم که همانطور که مسافر برای درمان جسم، روان و جهانبینی خود به زمان و آموزش نیاز دارد، همسفر نیز باید روی خود کار کند.
تفاوت نگاه کنگره ۶۰ با روشهای دیگر و
آنچه روش درمانی کنگره ۶۰ را متمایز میکند، نگاه جامع به مسئله اعتیاد است که در این روش، جسم به تنهایی مورد توجه نیست؛ بلکه روان و جهانبینی نیز در کنار جسم اهمیت دارد.
همه انسانها تصور میکنند بهترین راه، کوتاهترین راه است؛ در نتیجه، به درستی یا نادرستی آن توجهی ندارند و راهی را میروند که زودتر به خواستههای خود برسند؛ لذا مشقهایشان همیشه ناتمام و بیمحتوا باقی میماند و مجبورند دوباره بنویسند. غذای نیمه پخته و یا خام قابل خوردن نیست.
در این مسیر متوجه میشویم که درمان یک اتفاق یک شبه نیست؛ بلکه سفری است که نیاز به آموزش، تلاش و استمرار دارد.
ما از این دستور جلسه یاد میگیرم که نباید برای رسیدن به نتیجه، فقط به دنبال کوتاهترین راه باشیم؛ بلکه باید به دنبال راه درست و اصولی باشیم.
روش DST به ما میآموزد که با صبر، تفکر، نظم و حرکت در مسیر درست میتوان از تاریکی عبور کرد و به روشنایی رسید.
به امید اینکه همه مسافران و همسفران بتوانند از آموزشهای کنگره بهره ببرند و شاهد رهایی و آرامش بیشتری در زندگی خود باشند.
منبع: اپلیکیشن دژاکام
نویسنده: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر سارا ( لژیون ششم )
رابط خبری: همسفر بهاره رهجوی راهنما همسفر سارا ( لژیون ششم )
ویرایش و ارسال: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر فرشته ( لژیون هفتم ) دبیر اول سایت
نمایندگی همسفران ساوه
- تعداد بازدید از این مطلب :
67