با حرکت، راه نمایان می‌شود. اما مراقب باش در مسیر درست، همان صراط مستقیم، قدم برداری

در تاریکی غرق شده بودم؛ دیگر خود را رها کرده بودم تا زمان مرگ فرا برسد، که ناگهان دستی دستم را گرفت و مرا به‌سوی بالا کشید. به سمت نور نگریستم و چهرهٔ مهربان تو را دیدم که آرام و شمرده سخن می‌گفت: «عزیزم، فکر می‌کنم باید بیندیشی؛ زیرا ساختارها با تفکر آغاز می‌شوند و بدون تفکر، همه‌چیز رو به زوال می‌رود.
لحظه‌ای سکوت کردی و دوباره گفتی: باید آموزش ببینی و دانایی‌ات را افزایش دهی. باز سکوت کردی، اما همچنان دستم در دست تو بود و مرا به‌سوی بالا می‌کشیدی؛ درست مانند غریقی در دریا که نجات‌غریقی دلسوز او را به سطح آب می‌رساند.
دوباره گفتی: حرکت کن؛ زیرا با حرکت، راه نمایان می‌شود. اما مراقب باش در مسیر درست، همان صراط مستقیم، قدم برداری؛ رذایل اخلاقی را از خود دور کن و از ضد ارزش‌ها فاصله بگیر. کم‌کم حس کردم راحت‌تر نفس می‌کشم. لبخندی زدی و گفتی: آفرین، همین است! به حرکت خود ادامه بده.

آرام‌آرام نوری از بالا تابید و تو همچنان مرا به‌سوی آن نور هدایت می‌کردی. در ادامه گفتی: «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است. پس از تزکیه و پالایش، در خط و مسیر جدیدی قرار خواهی گرفت.» و برایم روشن ساختی که هدف اصلی خداوند از آفرینش زمین و آسمان، گیاهان، جانوران و انسان‌ها، خودِ زندگی کردن است.
سرانجام به سرچشمهٔ نور رسیدیم و تو همچنان گفتی: نباید فقط به خودت فکر کنی؛ باید به خانواده، جامعه و همهٔ انسان‌ها بیندیشی، آن‌ها را دوست داشته باشی و به آنان مهر بورزی. دستم را فشردی و ادامه دادی: «همین عمل، نوعی ابراز محبت و دوست داشتن است؛ اما شرط اصلی دوست داشتن، گذشتن از خواسته‌های خود و توجه به دیگران است.»
سپس پرسیدی: خداوند که این‌همه نعمت به تو بخشیده، چگونه از او سپاسگزاری می‌کنی؟ گفتم: من که خدا را نمی‌بینم تا از او تشکر کنم! لبخندی زدی و پاسخ دادی: درست است، خدا را نمی‌بینی؛ اما این‌همه آفریده‌های او را می‌بینی. سپاسگزاری از انسان‌ها و خدمت به آن‌ها، در حقیقت شکرگزاری از خداوند است؛ البته به شرط آنکه نیتت درست و خالصانه باشد.
و ادامه دادی: اگر محبتت خالص باشد، به عشق تبدیل می‌شود؛ عشقی فراتر از تعلقات مادی. هنگامی که پیوندت با معبود ژرف‌تر شود، از بیکرانِ هستی انرژی و آرامش دریافت خواهی کرد. در زیر آن نور، به چهره‌ات خیره می‌شوم؛ محبت و آرامش در نگاهت موج می‌زند. اما حالا تو به من بگو؛ چگونه رفتنت و ندیدنت را تاب بیاورم؟ با اندوه فقدانت و نشنیدن کلام دلنشینت چه کنم؟
کجا رفت آن صدای گرم و آشنایی که می‌گفت: سلام دوستان، حسین هستم مسافر، نگهبان جلسه و کجاست آن لحظه‌هایی که با مهر می‌گفتی: امیدوارم حالتان خوب باشد؛ حال من هم بحمدالله خوب است تو همواره می‌گفتی که پس از این حیات، آغازی دیگر رقم خواهد خورد و نفس در کالبد بعدی در جهانی بسیار وسیع‌تر به مسیر خود ادامه می‌دهد. استاد عزیزم، روحت شاد و پرنور باد! می‌دانم که از آن سوی هستی، جلسات و تلاش‌های ما را نظاره‌گری. استاد، در حق ما دعا کن؛ دعا کن در حلقه‌های بعدی آفرینش نیز همراه و رهرو مسیرت باشم.
وقتی در کنار مزارت ایستادم، باور این هجران برایم دشوار بود. به یاد روزی می‌افتم که با به پایان رساندن نوشتن ۴۰ سی‌دی خدمتت رسیدم و اجازه خواستم رویت را ببوسم؛ با لبخندی مهربان گفتی: «بیا ببوس.» بعدها دانستم که معمولاً از این کار پرهیز می‌کردی، اما دلِ شاگردت را نشکستی. این بزرگواری و مهرت هرگز از خاطرم محو نخواهد شد.
افسوس و دریغ که قدر حضورت را آن‌گونه که شایسته بود ندانستم!
استاد عزیز و گران‌قدرم، حلالم کن…

دلنوشته از  رهجو: محمدرضا لژیون چهارم

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: خدمت‌گزاران سایت همسفران آقا، شعبه پرستار