آقای مهندس با عشق، علم و عمل، مسیر رهایی هزاران انسان را هموار کردند.

دومین جلسه از دوره پنجاهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی حر به استادی راهنمای محترم مسافر رضا ، نگهبانی مسافر محمد‌جواد و دبیری مسافر محرم با دستور جلسه بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان و تأثیر آن روی من در تاریخ نهم آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت هفده آغاز به کار نمود

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، رضا هستم، مسافر.  پیش از هر چیز، لازم می‌دانم از جناب آقای مهندس، خانواده محترم ایشان و تمامی خدمتگزاران کنگره ۶۰ در طول این سالیان تشکر و قدردانی کنم؛ چراکه تلاش‌های ارزشمند این عزیزان باعث شد کنگره با چنین ساختار منسجم و ارزشمندی شکل بگیرد و انسان‌های دردمند و طردشده از جامعه، همچون من، بتوانند وارد این مسیر شوند، بیماری اعتیاد خود را درمان کنند، تاریکی‌ها را پشت سر بگذارند و بار دیگر به اجتماع و زندگی بازگردند. دستور جلسه امروز درباره دستاوردهای آقای مهندس و بزرگداشت ایشان است. نخستین موضوعی که به ذهنم می‌رسد و می‌خواهم درباره آن صحبت کنم، این است که در ابتدای این اتفاق، زمانی که ایشان از جمع ما جدا شدند، همه دچار شوک و اندوه شدیم. من نیز بسیار ناراحت بودم و مدام با خودم فکر می‌کردم که حالا بدون حضور آقای مهندس چه باید بکنم؟ چراکه همیشه ایشان را می‌دیدم، از حضورشان انرژی می‌گرفتم و از آموزش‌هایشان بهره‌مند می‌شدم.

اما پس از مدتی، زمانی که سی‌دی‌ها را می‌نوشتم و از آموزش‌های ایشان استفاده می‌کردم، به این نتیجه رسیدم که آقای مهندس اصلاً از میان ما نرفته‌اند؛ بلکه همچنان حضور دارند. این حضور به واسطه آموزش‌هایی است که از خود به یادگار گذاشته‌اند و فایل‌های صوتی ارزشمندی که در اختیار مسافران و همسفران کنگره قرار داده‌اند. هر زمان که به سی‌دی‌های ایشان گوش می‌دهم، احساس می‌کنم آقای مهندس در کنار ما حضور دارند. در همین رابطه، تعبیری از خانم شانی شنیده بودم که به نظرم بسیار درست و قابل تأمل است؛ اینکه اندوه این فقدان، در واقع برای ما و از جانب ماست؛ وگرنه خود آقای مهندس اکنون در عالم ماورا قرار دارند و شاید آنجا جشن و پایکوبی برپاست. موضوع دیگری که در زندگی ایشان برای من بسیار قابل احترام است، این است که همواره عملشان از سخنانشان پیشی گرفته است. ایشان حتی برای لحظه‌ای از تلاش دست نکشیدند. همیشه امیدوار بودند، تلاش می‌کردند و با انرژی و نگرشی مثبت مسیر خود را ادامه می‌دادند. هیچ‌گاه به این فکر نکردند که خسته شده‌اند یا دیگر توان ادامه دادن ندارند. زمانی که سی‌دی مقاله چهارصد و پنجاه را می‌نوشتم، از میان صحبت‌های خود آقای مهندس به این نتیجه رسیدم که تمام دستاوردهایی که امروز شاهد آن هستیم؛ از جمله شکل‌گیری کنگره ۶۰، ارائه مقالات متعدد و دستاوردهای مربوط به درمان بیماری‌ها، همگی از یک نقطه آغاز شده‌اند و آن، پیدا کردن صورت‌مسئله اعتیاد بوده است.

آقای مهندس به‌درستی توانستند تشخیص دهند که در وجود یک فرد چه اتفاقی می‌افتد که به بیماری اعتیاد مبتلا می‌شود و برای بازگشت از این وضعیت، چه مسیری باید طی شود. بر همین اساس، توانستند متد DST رطراحی و ارائه کنند. شاید ایشان در همان روزهایی که به این دانش و آگاهی دست پیدا کردند، می‌توانستند به دنبال کسب درآمد و منافع شخصی خود بروند؛ اما بزرگواری ایشان در این بود که هیچ‌گاه منافع شخصی را بر منافع عمومی و مصالح انسان‌ها ترجیح ندادند. ایشان با عشق و محبتی که در وجودشان بود، مسیری را آغاز کردند که امروز ثمرات ارزشمند آن را مشاهده می‌کنیم. بسیار مهم است که یک انسان با چه نیرویی، چه توانمندی و چه پشتوانه‌ای می‌تواند چنین حرکتی را آغاز کند؛ حرکتی که حدود سی سال پیش از سوی یک نفر شروع شد و امروز هزاران انسان دردمند و دغدغه‌مند وارد این مسیر شده‌اند و توانسته‌اند به درمان و آرامش دست پیدا کنند. در ادامه، یکی دو مورد از مقالاتی را که آقای مهندس ارائه کرده‌اند، مطالعه می‌کردم و برایم بسیار جالب بود که ایشان پس از کشف این روش، هرگز دست از تلاش برنداشتند. برایشان اهمیت داشت که بتوانند یافته‌های خود را در مجامع علمی نیز به اثبات برسانند. برای رسیدن به این هدف، لازم بود مقالات علمی ارائه کنند و دستاوردهای خود را با زبان علم و پژوهش مطرح سازند. یکی از مقاله‌هایی که مطالعه می‌کردم، درباره بررسی بیان ژن‌ها در سه گروه از افراد بود. گروه اول افرادی بودند که هیچ سابقه مصرف مواد مخدر و مشکلات روان‌پزشکی نداشتند. گروه دوم افرادی بودند که به مصرف تریاک مبتلا بودند و گروه سوم افرادی بودند که به مدت شش ماه در کنگره حضور داشتند و با استفاده از متد DST توانسته بودند بیماری اعتیاد خود را درمان کنند.نتایج این پژوهش بسیار جالب بود. از افراد، آزمایش‌های روان‌شناختی، مولکولی و خونی گرفته شده بود و چکیده مطلب این بود که در این مقاله توانسته بودند با استفاده از زبان علمی و دستگاه‌های اندازه‌گیری، تأثیر متد DST را بر انسان‌هایی که به بیماری اعتیاد مبتلا هستند، بررسی و اثبات کنند. نتایج نشان می‌داد که متد DST می‌تواند به بهبود وضعیت بیان ژن‌هایی کمک کند که در اثر مصرف مواد مخدر دچار اختلال و کاهش عملکرد شده‌اند.
در نهایت، با مقایسه نتایج مشخص شده بود افرادی که با متد DST به درمان رسیده بودند، از نظر وضعیت بیان ژن‌ها تفاوت چندانی با افرادی که سابقه مصرف مواد نداشتند، نداشتند.  مقاله دیگری را نیز مطالعه می‌کردم که درباره تأثیر درمان با داروی OT و متد DST بر بیماری سرطان بود. در این پژوهش، سه نفر از افرادی که به سرطان پستان مبتلا بودند و با متد DST درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفته بودند. نمونه‌های آزمایشگاهی این عزیزان از نظر ژنتیک و بیان ژن به‌طور دقیق مورد مطالعه قرار گرفته بود. نتایج نشان می‌داد که مصرف داروی OT و درمان با متد DST می‌تواند بر بهبود وضعیت غدد سرطانی و جلوگیری از متاساز این غدد تأثیرگذار باشد. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

طبخ غذا برای بزرگداشت جناب مهندس شعبه حر

رهایی مسافر مهران و مسافر اسلام از بند اعتیاد

متن : مسافر بهروز 

عکس  : مسافر علی 

بارگزاری : مسافر مهدی

مرزبان کشیک : مسافر بهروز