English Version
This Site Is Available In English

یکی از دستاوردهای آقای مهندس ارائه مقالات بیماری های صعب‌العلاج است

یکی از دستاوردهای آقای مهندس ارائه مقالات بیماری های صعب‌العلاج است

جلسه  نهم از دوره هشتم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰نمایندگی ارگ با دستور جلسه بزرگداشت آقای مهندس ودستاوردهای علمی ایشان بانگهبانی مسافر محمد دبیری مسافر محمد حسین وبه استادی مسافر راهنمای محترم آقای حامد
روز پنجشنبه مورخ ۱۴۰۵/۸/۱۴
ساعت ۱۶اغاز به کار نمود

خلاصه سخنان استاد

 

بسم‌الله الرحمن الرحیم.

سلام دوستان، حامد هستم، یک مسافر.

خدا را شکر و سپاسگزارم که امروز هم نصیب و قسمتم شد که بتوانم به کنگره بیایم و در این جایگاه قرار بگیرم و در خدمت شما عزیزان باشم و آموزش بگیرم.

اساتید دیگری باید در جایگاه قرار می‌گرفتند اما دیشب به من گفتند که می‌توانم امروز اینجا باشم. امیدوارم که بتوانم حق مطلب را به خوبی ادا کنم.

از آقای مهندس برای ایجاد چنین بستر مناسب و بسیار خوبی تشکر و سپاسگزاری می‌کنم. از استاد عزیزم، آقا حمیدرضا، نیز سپاسگزارم. از  ایجنت محترم، مرزبانان و همه خدمتگزاران شعبه تشکر می‌کنم که امروز به من اعتماد کردند و اجازه دادند در این جایگاه قرار بگیرم.

در رابطه با دستور جلسه «دستاوردهای مهندس»، خیلی فکر کردم که درباره چه موضوعی می‌توانم صحبت کنم. به این نتیجه رسیدم که اولاً من هیچ‌ زمان فکر نمی‌کنم مهندس در جمع ما حضور ندارند؛ واقعاً همیشه حضور ایشان را احساس می‌کنم.

با خودم گفتم اگر بخواهم درباره دستاوردهای مهندس صحبت کنم، بهترین چیزی که می‌توانم درباره آن صحبت کنم، خودم هستم و حال خودم.

تصمیم گرفتم خودم را جای یک تازه‌وارد بگذارم؛ کسی که شاید به‌تازگی وارد کنگره شده باشد و با خودش بگوید: «این‌ها چیست که درباره مهندس صحبت می‌کنند؟ مهندس چه کسی بوده، چه کار کرده و چه دستاوردهایی داشته است؟»

بعد که بیشتر درباره دستاوردها فکر کردم، به این نتیجه رسیدم که بهترین دستاورد مهندس برای من، خود من و حال خوش امروز من بوده است.

می‌خواهم صحبت‌هایم را در دو مسئله جمع‌بندی کنم. ابتدا می‌خواهم با آشنایی بیشتر با زندگی مهندس شروع کنم. در بین صحبت‌ها، خودتان می‌توانید متوجه شوید که مهندس چه کارهایی انجام داده‌اند و چه مسیری را طی کرده‌اند.

هر شخصی برای یک هدف اساسی پا به جهان خلقت می‌گذارد و باید مأموریتی را که بر عهده دارد، انجام دهد.

جناب مهندس در یکی از دانشگاه‌های بسیار مطرح کشور، در رشته‌ای علمی و در رشته برق فارغ‌التحصیل می‌شوند. بعد از فارغ‌التحصیلی، به این فکر می‌کنند که از دانش خود در زمینه‌ای استفاده کنند که باعث نجات جان انسان‌ها شود.

ایشان متوجه شده بودند که بسیاری از کارگران هنگام کار با دستگاه‌ها، دست و پایشان زیر دستگاه قطع می‌شود و حتی این اتفاق باعث مرگ آن‌ها می‌شود.

به همین دلیل به فکر ساخت دستگاهی می‌افتند که یک قطعه الکترونیکی و یک چشم الکترونیکی داشته باشد. این قطعه به‌گونه‌ای عمل کند که وقتی دست کارگر به قسمت خطرناک دستگاه نزدیک می‌شود، چشم الکترونیکی باعث توقف دستگاه شود و از آسیب دیدن و نابودی جان کارگر جلوگیری کند.

این روند ادامه پیدا می‌کند و ایشان به فکر تأسیس کارخانه می‌افتند. برای راه‌اندازی کارخانه به سمت سیستان و بلوچستان می‌روند؛ چون می‌خواهند در یک منطقه محروم کارخانه‌ای تأسیس کنند تا هم برای مردم آن منطقه اشتغال‌زایی کنند و هم باعث نجات جان انسان‌ها شوند.

کارها و مقدمات راه‌اندازی کارخانه در حال انجام بوده و در سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ به مرحله احداث می‌رسد. اما به دلیل وام‌های متعدد، قرض‌ها، مسئله اعتیاد و مشکلاتی که در زندگی مهندس پیش می‌آید، ایشان دیگر نمی‌توانند آن روند و توانایی‌ای را که برای انجام کارهای مهندسی داشتند، پیگیری کنند و پروژه‌ها در همان منطقه و همان مرحله متوقف می‌شوند.

یعنی در همان سال‌های ۱۳۶۴ و ۱۳۶۵، مهندس در فکر درآمدزایی برای خودشان نبودند و در فکر نجات جان انسان‌ها بودند.

ایشان شروع می‌کنند به بررسی راه‌های مختلف تا ببینند مسئله اعتیادی را که در زندگی‌شان به وجود آمده، چگونه می‌توانند برطرف کنند.

استاد امین می‌گویند مهندس یک ویژگی بسیار بزرگ داشتند و آن هم صبر بسیار زیادشان بود. یعنی اگر یک روز کسی به ایشان می‌گفت آب استخر را بیا با قاشق خالی کن، مهندس نه نمی‌گفتند و شروع می‌کردند قاشق قاشق استخر را خالی می‌کردند.

در مسئله اعتیاد هم همین‌طور عمل کردند. ایشان شروع کردند به امتحان کردن روش‌های متداول و روز؛ از جمله روش‌های سقوط آزاد، روش‌های پزشکی، استفاده از هیپنوتیزم، روان‌شناسی و خوددرمانی. تمام راه‌هایی را که فکر می‌کردند شاید بتواند اعتیادشان را درمان کند، امتحان کردند تا اینکه به کشف روش DST رسیدند؛ همان کاری که ما امروز در کنگره انجام می‌دهیم.

من سعی می‌کنم دستاوردهای مهندس را یکی‌یکی برای شما عزیزان بازگو کنم.

خب، اعتیاد درمان شد و مهندس به یک چندراهی رسیدند.

راه اول این بود که حالا که اعتیادشان درمان شده، به کسب‌وکار خودشان برگردند، کارگاه و کارخانه خودشان را راه‌اندازی کنند. با این کار، مشکلاتشان برطرف می‌شد، می‌توانستند قرض‌هایشان را بپردازند و زندگی ایده‌آل خودشان را بسازند.

راه دوم این بود که هر دو کار را با هم انجام دهند.

شاید ما فکر کنیم که اگر من جای اقای مهندس بودم ، می‌توانستم هم کارخانه را راه‌اندازی کنم و هم مسئله درمان اعتیاد را پیش ببرم؛ اما ایشان ماه‌ها فکر‌می‌کنند و به این نتیجه رسیدند که برای پیشرفت در یک مسئله باید صددرصد تمرکز خود را روی یک هدف مشخص بگذارند.

به همین دلیل تصمیم گرفتند وقت و انرژی خود را کاملاً صرف مسئله درمان اعتیاد کنند و تمام تمرکزشان را روی این موضوع بگذارند.

به واسطه نیت پاکی که ایشان داشتند، هدف اولیه‌شان نجات جان انسان‌ها بود تا دیگر دست و پای کسی زیر دستگاه‌ها قطع نشود. خداوند راه بهتری سر راه ایشان قرار داد تا بتوانند هم جان انسان‌ها و هم روان آن‌ها را نجات دهند.

نکته بسیار جالب این است که مهندس در سال ۱۳۷۵ روش خود را کشف می‌کنند و تا سال ۱۳۸۵ کم‌کم قرض‌ها و بدهی‌های زندگی‌شان را پرداخت می‌کنند. تا سال‌های ۱۳۸۷ و ۱۳۸۸ حتی نمی‌توانستند یک ماشین کوچک بخرند. در سال ۱۳۹۵ توانستند اولین خانه‌ای را که حدود چهل‌، پنجاه سال در آن مستأجر بودند، خریداری کنند.

خواست و علاقه قلبی مهندس همان عشقی بود که به انسان‌ها داشتند. ایشان سختی‌ها را تحمل کردند و راه خودشان را پیدا کردند.

آقای مهندس سختی اضافه‌وزن را تحمل کردند و به کاهش وزن و تغذیه سالم رسیدند، سختی استفاده از سیگار و مصرف دخانیات را در زندگی‌شان داشتند که باعث سکته شد و توانستند با روش‌های آگاهانه، مصرف سیگار را کنار بگذارند.

مشکلات اعتیاد و خماری‌های آن، چیزهایی هستند که هم مسافران و همسفران با جان و دل تجربه کرده‌اند.

آقای مهندس در خاطراتشان می‌گویند در آن سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ که مصرف مواد مخدر جرم محسوب می‌شد و مصرف‌کنندگان مواد را دستگیر و بازداشت می‌کردند، یک شب ایشان را در یک سوله، در فضای خیس و سرد زمستان و بدون مواد، برای یکی دو روز نگه می‌دارند و هر وقت این خاطره به یادشان می‌آید، استاد امین می‌گویند اشک از چشمان پدرم جاری می‌شد.

ایشان تمام این سختی‌ها را تحمل کردند تا توانستند به این روش‌ها دست پیدا کنند.

اینجا بود که مهندس به عشق اصلی خودشان رسیدند؛ یعنی نجات انسان‌ها و نجات خانواده‌ها.

از هر ده هزار نفری که در جامعه مصرف‌کننده مواد مخدر هستند، فقط یک نفرشان با کنگره آشنا شده است؛ یعنی نه هزار و نهصد و نود و نه نفر دیگر همچنان درگیر این مسئله هستند و به همان تعداد خانواده نیز با مشکل مواجه‌اند.

تمام این افراد در ذهنشان با مشکلات زیادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و گاهی حتی فکر خودکشی به ذهنشان می‌رسد.

حالا می‌خواهم به دستاورد مهندس درباره خودم برسم.

اعتیاد چه حس و حالی به من داده بود؟ من فکر می‌کنم بزرگ‌ترین دستاورد مهندس برای یک مسافر این بود که حس را به من برگرداندند و قوه به‌کارگیری عقلم را به من برگرداند.
یک مثال از صحبت‌های مهندس می‌زنم.
می‌گویند سه نفر می‌خواستند به خارج از شهر بروند. یکی از آن‌ها مشروب‌خوار بود، یکی تریاک مصرف می‌کرد و نفر سوم حشیش و مواد دیگری مصرف می‌کرد.

هر سه نفر با هم رفتند و گفتند امروز به خارج از شهر می‌رویم و هرکسی کار خودش را انجام می‌دهد.

هرکدام مشغول مصرف مواد خودشان شدند.

قدیم‌ها دروازه‌های شهر را می‌بستند و هر شهری دروازه‌ای داشت. وقتی این سه نفر می‌خواستند برگردند و وارد شهر شوند، متوجه شدند که دروازه بسته است.

با خودشان گفتند: «خب، حالا چه کار کنیم؟»

می‌خواهم با این مثال درباره حس صحبت کنم و بگویم حس با یک مصرف‌کننده چه کار می‌کند.

آن‌ها پشت دروازه شهر رسیدند. کسی که حشیش مصرف می‌کرد، به دروازه نگاه کرد و دید در بسته است. نگهبان هم گفته بود که ساعت ورود تمام شده است.

او شروع کرد به فکر کردن و به دوستانش گفت: «اشکالی ندارد؛ یا از سوراخ کلید وارد می‌شوم یا از این در.»

حسی که داشت و عقلی که در آن لحظه به کار گرفته بود، او را به این تصمیم رسانده بود.

نفر دیگری که مشروب مصرف می‌کرد، به در نگاه کرد و دید در دارد. با خودش گفت می‌توانم از این در وارد شوم. شروع کرد به باز کردن در و وارد شد.

نفر دیگر هم تصمیم خودش را گرفت.

هر سه نفر در آن لحظه، از نظر خودشان بهترین تصمیم را گرفتند.

اعتیاد دقیقاً با منِ مصرف‌کننده در تمام تصمیم‌های زندگی همین کار را می‌کند. همین حس‌ها را به من می‌دهد و باعث می‌شود تصمیم‌هایی بگیرم که شاید در آن لحظه از نظر خودم بهترین تصمیم باشند، اما در واقع درست نباشند.

پنجشنبه‌ها که به کنگره می‌آیم، از نظم پارکینگ، حضور همسایه‌ها و این بچه‌هایی که بیرون مشغول بازی هستند، واقعاً لذت می‌برم.

از این دو راهنما که آموزش می‌گیرند و دارند غذای شب را آماده می‌کنند، از این نظم و انضباط، از این همکاری و همدلی لذت می‌برم.

کنگره حال ما را خوب کرد. با چه چیزی؟
کنگره با روش DST حال ما را خوب کرد. البته وقت نمی‌شود درباره تمام دستاوردهای آقای مهندس صحبت کنم.
با روش درمان نیکوتین حال ما را خوب کرد، با کاهش وزن حال ما را خوب کرد، با ورزش حال ما را خوب کرد، با اتوفاژی در ماه رمضان حال ما را خوب کرد، با آموزش‌ها و با حضور در لژیون‌ها و جلسات، حال ما بهتر شد.  با دیسپ و با آموزش‌ها و تجربه‌هایی که به دست آوردیم، آرامش بیشتری پیدا کردیم.

در ادامه، با دستاوردهای مهندس، به جایی رسیده‌ایم که ایشان درباره بیماری‌های صعب‌العلاج نیز مقاله ارائه می‌دهند و تحقیقات انجام می‌شود.
شما می‌توانید جست‌وجو کنید و ببینید چه بازیگران مشهور و چه انسان‌های بزرگی درگیر اعتیاد، ام‌اس، سرطان و بیماری‌های دیگر هستند.
این مقالات مشهود است و وجود دارد.
کم‌کم می‌بینیم که نام آقای مهندس در دنیا مطرح می‌شود؛ به این دلیل که ایشان توانسته‌اند کارهای بزرگی انجام دهند.

در آخر، یک صحبت یک دقیقه‌ای دارم و آن هم درباره کسانی است که دلشان مثل دل همه ماست.
شعری هست که می‌گوید:
«نقاش را نقشی بزن، از زندگی
با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید.»
قصه زندگی آدم‌ها این است که بعد از اینکه به سن پنج یا شش سالگی می‌رسند، بر اساس باورهایشان، جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند و تأثیر دوستان، رفیق‌ها، خواهر و برادر، یک‌سری آرزوها در ذهنشان شکل می‌گیرد.
حالا من یک پسر را مثال می‌زنم.
یک پسربچه در سن شش، هفت سالگی آرزوی دوچرخه دارد. بعد که بزرگ‌تر می‌شود، موتور می‌خواهد. بعد می‌گوید می‌خواهم سرباز شوم. بعد ماشین می‌خواهد، سپس می‌خواهد ازدواج کند، بعد می‌خواهد خانه‌دار شود و در نهایت می‌خواهد ثروتمند شود.
به تمام این‌ها می‌رسد. آن آرزوی اولیه، یعنی دوچرخه، شاید در نهایت به ثروت و امکانات بیشتری تبدیل شود.
او همیشه آرزوهایش را در این ماده و دنیای مادی جست‌وجو می‌کند و به آن‌ها می‌رسد. به تمام چیزهایی که آرزو کرده بود، دست پیدا می‌کند؛ اما حالش خیلی خوب نمی‌شود. مال و ثروتش زیاد می‌شود، ولی باز هم حالش خوب نمی‌شود.
حالا امان از آن وقتی که در زندگی یک پسربچه، یک ماده دیگر به اسم مواد مخدر اضافه می‌شود؛ ماده‌ای که حتی لذت‌های کوچک زندگی و آرزوهایی را هم که داشته، از او می‌گیرد.
در واقع زندگی آدم‌ها یک روند سیصدوشصت درجه‌ای دارد.
آقای مهندس این دایره سیصدوشصت‌درجه‌ای زندگی را طی کرده‌اند.

چیزی که همیشه دل من را آرام می‌کند، یکی از صحبت‌های قبلی مهندس بعد از بیماریشان است. ایشان گفتند که برگشته‌اند، چون تصور می‌کردند بعد از ایشان یک‌سری کارهای ناتمام وجود دارد که باید انجام شود.
دل من با این موضوع آرام می‌شود که مهندس کارهایی را که باید انجام می‌دادند، انجام داده‌اند.
ناراحتی برای کسی است که فکر می‌کند دنیا با مرگ تمام می‌شود.

ما آموزش گرفته‌ایم که مرگ پایان کبوتر نیست. مرگ برای کسی سخت است که احساس می‌کند با مرگ، همه‌چیز نابود می‌شود.
در هر حال، ما یاد گرفته‌ایم زمانی که فرشته مرگ می‌آید و روح هرکسی را به‌صورت کامل تحویل می‌گیرد، زندگی در بُعد دیگری ادامه پیدا می‌کند.

واقعاً آقای مهندس اسم خوبی روی این موضوع گذاشتند: «ما همه مسافریم.»
در کاروانسرای دنیا خوشا به حال آن کسی که با دست پر اینجا را ترک کند.
پس هرکدام از ما در هر جایگاهی که هستیم، باید سعی کنیم دستاوردهای مهندس را حفظ کنیم و باید به بهترین شکل خدمت کنیم.

بهترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم، چیست؟
برای آن نه هزار و نهصد و نود و نه نفری که هنوز با کنگره آشنا نشده‌اند، برای تمام خانواده‌هایشان و برای تمام مصرف‌کنندگانی که هنوز درگیر اعتیاد هستند، باید تلاش کنیم.
الان که به خانه می‌رویم، ممکن است کسانی‌ را ببینیم که سرشان  در سطل‌های زباله است. من حامد تفاوت زیادی با آن افراد ندارم. همین الان خداوند نعمتی به من داده است و امیدوارم بتوانم قدردان آن باشم. امیدوارم همه ما قدردان نعمت‌هایی باشیم که به دست ما داده شده است.

«به می سجاده رنگین کن، گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها.»


ممنونم که به من وقت دادید و سپاسگزارم که به صحبت‌هایم گوش کردید.

 

ضبط، تایپ،عکس، مسافر رسول لژیون اول راهنمای محترم آقای محسن اسماعیلی


بارگذاری، مرزبان خبری مسافر کوروش

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .