English Version
This Site Is Available In English

حقیقت چیزیست که خودش را به‌مرورزمان نشان می‌دهد

حقیقت چیزیست که خودش را به‌مرورزمان نشان می‌دهد

جلسه هفتم از دوره سی و سوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی سهروردی اصفهان، با استادی راهنما مسافر سعید، نگهبانی مسافر جواد و دبیری مسافر ابراهیم با دستور جلسۀ «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان» پنجشنبه 14 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان سعید هستم یک مسافر. دستور جلسه امروز، دستاوردهای بزرگ آقای مهندس دژاکام است. در این مدتی که این دستور جلسه مطرح بوده، دوستان در مورد آن صحبت کردند. همین که ما اینجا هستیم و حضور داریم، نشان‌دهنده دستاوردهای بزرگ آقای مهندس است. دستاوردها و اتفاقاتی که در زمینه علمی در کنگره افتاده، واقعاً پوشیده نیست.
اما یک موردی که در ذهنم بررسی می‌کردم، صحبت‌های آقای امین بود که فرمودند: حقیقت چیزی است که از قبل بوده، هست و ادامه دارد. همچنین فایل صوتی چند وقت پیش آقای امین به نام «حق» را شنیدم که در آن در مورد این موضوع صحبت کردند که اگر می‌خواهید ببینید چیزی راه درست و حقیقت است یا خیر، باید طبق فرمول ریاضی از آن حد بگیریم. این کار یعنی باید ببینیم در آینده چه اتفاقی می‌افتد تا متوجه شویم مسیر، مسیر درستی است یا خیر.
اگر کنگره را در چنین فرمولی قرار بدهیم، متوجه می‌شویم که چقدر این مسیر، مسیر حقیقت و درستی بوده است؛ چراکه تعدادی از انسان‌های مصرف‌کننده با انواع و اقسام مشکلات وارد کنگره می‌شوند و به درمان اعتیاد می‌رسند. خودشان، خانواده‌شان و حتی جامعه به آرامش می‌رسند و با این آتش ویرانگر مبارزه می‌کنند.
این‌ها چیزهایی نیست که پوشیده باشد. حقیقت چیزی است که خودش را به‌مرورزمان نشان می‌دهد. واقعاً آقای مهندس دژاکام زمانی که در قید حیات بودند، شاید این عظمت به این شکل مشخص نبود. تاریخ باید در مورد ایشان بنویسد و هنوز خیلی مانده است تا دنیا ایشان را بشناسد و متوجه شود که چه کار بزرگی انجام داده‌اند.
«خورشید وقتی می‌خواهد طلوع کند، توضیحی به تاریکی نمی‌دهد؛ طلوع می‌کند و همه‌چیز را روشن می‌کند و اصلاً نیازی به توضیح ندارد.» چراکه مسیر و کاری که آقای مهندس انجام دادند، مشخص است. از گذشته هم چنین اتفاقاتی وجود داشته است.
زمانی که رسول خدا قوانین خداوند را به انسان‌ها انتقال دادند، خیلی‌ها با ایشان مقابله کردند و به تخریب ایشان پرداختند. حتی امروز هم در جامعه ما چنین اتفاقاتی می‌افتد. دقیقاً از صحبت آقای مهندس وام می‌گیرم که فرمودند: همین دلیل کافی است که بعد از ۱۴۰۰ سال، هنوز افراد جدیدی به پیروان ایشان اضافه می‌شوند و حدود یک میلیارد و هشتصد میلیون نفر پیرو دارند.
این چیزی نیست که همین‌طوری اتفاق افتاده باشد. مسلماً حقیقتی پشت این موضوع وجود دارد و اگر حقیقتی نباشد، چنین اتفاقی نمی‌افتد. در مورد کنگره هم همین‌طور است. کسانی که وارد کنگره می‌شوند، تازه‌وارد هستند و این مسیر ادامه دارد. در آینده مشخص می‌شود که این مسیر، مسیر درست و حقیقت است.
امروز آقای غلامی، ایجنت محترم، فایلی در گروه گذاشته بودند که در آن دکتر امین در مورد خوابی که از آقای مهندس دیده بودند، صحبت می‌کردند. چقدر قشنگ صحبت می‌کردند و چه تعبیرات زیبایی داشتند. ایشان گفتند آقای مهندس به خواب من آمدند و من از ایشان سؤالی پرسیدم.
چون خودم کار دفن پدرم را انجام داده بودم، از ایشان پرسیدم: «شما چند بار سر مزار خودتان آمدید؟» که ایشان گفتند: «نمی‌دانم.» این موضوع نشان می‌دهد که آقای مهندس حضور دارند و برای دلداری دادن به انسان‌هایی که مراجعه می‌کنند، حاضر می‌شوند.
این نشان می‌دهد که درست است آقای مهندس از نظر فیزیکی در بین ما نیستند، اما حضورشان را در کنار خودمان احساس می‌کنیم و حس ایشان در بین ما وجود دارد. به قول آقای امین، ایشان بیشتر از قبل حضور دارند و اکنون دستشان بازتر است و ما خیلی بهتر از گذشته می‌توانیم از این نیرو استفاده کنیم.
به گفته دکتر امین، نیروی غمی که داریم  می‌توانیم آن را به انرژی و توان تبدیل کنیم و باعث شادی و اتفاقات بسیار خوبی در کنگره شویم. یک موضوع دیگر از دستاوردهای کنگره و آقای مهندس که الان به ذهنم رسید و منابع آن هم در سایت‌ها موجود است، این است که آقای مهندس زمانی که کنگره را تأسیس کردند، در همان اوایل در یک برنامه تلویزیونی شرکت کردند.
یک خبرنگار از ایشان پرسید:«شما نگران نیستید که مصرف‌کننده بوده‌اید و الان در تلویزیون حضور پیدا می‌کنید؟» چون در آن زمان، این موضوع یک تابوی بسیار بزرگ بود. البته الان هم هست، اما آن موقع خیلی سنگین‌تر بود که یک انسان مصرف‌کننده در تلویزیون حضور پیدا کند و بگوید من مصرف‌کننده بوده‌ام. خبرنگار پرسید: «شما نگران این موضوع نیستید؟» آقای مهندس در جواب ایشان فرمودند: «من دنیا را وادار به احترام می‌کنم.»
الان متوجه می‌شویم که این جمله چقدر تأثیرگذار و سنگین بوده است. آن زمان اصلاً کسی آقای مهندس را نمی‌شناخت و کنگره به شکلی که امروز وجود دارد، نبود؛ اما ایشان آن‌قدر به مسیر و راه خودشان ایمان داشتند. همان سیستم الهی که پشت این مسیر بود؛ همان سوره بقره‌ای که در همه شعبه‌ها وجود دارد. وقتی انسان ایمان داشته باشد، نیروهای الهی و خداوند جاری می‌شوند.
دقیقاً آقای مهندس فرمودند که در گیرودار مشکلات، اصلاً نمی‌دانستم چه نیرویی به من کمک می‌کند؛ فقط هدایت می‌شدم و به من الهام می‌شد. بعد از آن، حدود ده سال بعد، در پارک طالقانی، همان پارکی که آقای مهندس جمعه‌ها در آن حضور داشتند و ورزش می‌کردند و بچه‌های کنگره هم برای ورزش و گرفتن رهایی به آنجا می‌روند، آقای مهندس میزبان شخصی به نام گری لوییس، نماینده سازمان ملل متحد، بودند.
این موضوع بسیار مهم است. بحث این نیست که مثلاً یک بخشدار یا یک عضو شورای شهر برای یک کار نمادین در جایی کلنگ زده باشد؛ بلکه این اتفاق در سطح بین‌المللی اهمیت دارد. نماینده سازمان ملل به پارک طالقانی آمده بود و در کنار آقای مهندس ورزش باستانی انجام داد.
من فکر می‌کردم چرا ورزش باستانی؟ با اینکه در کنگره ورزش‌های مختلفی مثل تیراندازی با کمان و والیبال وجود دارد، به نظرم رسید که انتخاب ورزش باستانی، یک تفکر و اندیشه بود؛ اندیشه یک انسان ایرانی که ریشه در فرهنگ و تاریخ ایران دارد و می‌تواند جایگاه و تفکر یک ایرانی را به دنیا نشان بدهد؛ چون ورزش باستانی، ورزشی کهن و ایرانی است.
عکسی هم از آقای مهندس و گری لوییس وجود داشت که گری لوییس در کنار ایشان ایستاده بود و حالت احترام داشت. آن زمان یکی از بچه‌های کنگره نوشته بود: «دنیا به آقای مهندس احترام گذاشت.» چرا؟ چون گری لوییس نماینده دنیا بود؛ نماینده سازمان ملل متحد. دقیقاً همان حرفی که آقای مهندس زده بودند، محقق شد و دنیا به این مسیر و این حرکت احترام گذاشت.
این‌ها چه دستاوردهای عظیمی هستند! چه دستاوردهای بزرگی! همین آقای ویلیام وایت که از دوستان آقای مهندس هستند و لژیون سیگار کنگره به نام ایشان است، یکی از دانشمندان بزرگ آمریکایی در زمینه اعتیاد هستند. ایشان مقالات آقای مهندس را به آنجا می‌برند و از آن‌ها استفاده می‌کنند.
این‌ها دستاوردهای بسیار بزرگی هستند که اگر بنشینیم و در موردشان فکر کنیم، واقعاً افتخار می‌کنیم که یکی از اعضای کنگره هستیم و در این مسیر حرکت می‌کنیم. موضوع آخری که به ذهنم رسید، این است که یکی از دستاوردهای بزرگ آقای مهندس، روش DST و درمان اعتیاد است. من می‌خواهم خیلی سریع درباره تجربه شخصی خودم، قبل از ورود به کنگره، صحبت کنم.
قبل از اینکه به کنگره بیایم، دنبال ترک اعتیاد بودم و هر کاری می‌کردم، موفق نمی‌شدم. یک بیمارستان دولتی مراجعه کردم که در این زمینه ادعای زیادی داشتند. دکتر به من متادون داد. وقتی برای درمان مراجعه کردم، همراه همسفرم بودم. همسفرم وارد اتاق دکتر شد و بعد از مدتی بیرون آمد. دیدم گریه می‌کند و حال خوبی ندارد.از او پرسیدم: «چی شده؟»
آن دکتر، روان‌پزشک بود. می‌خواهم تفاوت روش‌های دیگر را با روش کنگره برایتان بگویم؛ تفاوتی که احتمالاً خیلی از ما آن را تجربه کرده‌ایم. دکتر به همسفرم گفته بود: «چرا با این آدم زندگی می‌کنی؟ تو نمی‌دانی معتاد یعنی چه؟ تا زمانی که بچه‌دار نشده‌اید، برو دنبال زندگی خودت و از او جدا شو. این مصرف‌کننده درست‌بشو نیست. برو دنبال زندگی‌ات.»در آن زمان ما هنوز فرزندی هم نداشتیم.
حالا کنگره چه می‌گوید؟ کنگره می‌گوید: «همسفر، بال پرواز مسافر است.»کنگره از عشق و محبت صحبت می‌کند، اما آنجا صحبت از جدایی بود. ببینید چقدر تفاوت وجود دارد و روش‌ها چقدر با یکدیگر متفاوت هستند. بعد از حدود یک سال که به آن مرکز مراجعه می‌کردم و به من متادون می‌دادند و با انواع تخریب‌ها روبه‌رو شده بودم، یک روز تصمیم گرفتم متادونم را قطع کنم. با حالت اغما و خماری شدید روبه‌رو شدم و نمی‌توانستم تحمل کنم.
پرسیدم: «باید چه‌کار کنم؟» گفتند: «باید به قسمت دیگری بروی به نام MMT.» من هیچ‌وقت نپرسیدم MMT یعنی چه. به زبان ساده، MMT مخفف درمان نگهدارنده با متادون است. یعنی خود کلمه نگهدارنده نشان می‌دهد که یک عامل نگهدارنده وجود دارد؛ مثل اینکه من این خودکار را در دستم نگه داشته‌ام. تا زمانی که این عامل نگهدارنده در دست من باشد، وضعیت ادامه دارد و اگر نباشد، دوباره صورت‌مسئله به جای خودش برمی‌گردد.
اما در کنگره، از روز اول به من می‌گویند درمان به چه صورتی است و اینکه ده ماه دیگر سفر اعتیاد من به پایان می‌رسد. همچنین به ما آموزش می‌دهند که صفت گذشته در انسان صادق نیست؛ یعنی انسان می‌تواند تغییر کند و از وضعیت گذشته خودش عبور کند. این‌ها همان آموزش‌ها و اتفاقات زیبایی هستند که ما در کنگره مدیون جناب آقای مهندس هستیم.
آقای مهندس رسالت خودشان را به پایان رساندند، اما من به‌عنوان یک عضو کوچک از کنگره باید ببینم سهم من چقدر است و آیا توانسته‌ام کاری انجام بدهم یا خیر. به قول آقای امین که در صحبت‌هایشان فرمودند: «آقای مهندس دست پر رفتند.»
من هم باید بررسی کنم که آیا دست من هم از این زندگی و اتفاقی که با ورود به کنگره برایم افتاده، پر است یا خیر. باید ببینم چه چیزی به دست آورده‌ام و چه تغییری در من ایجاد شده است. باید این مسائل را بررسی کنم تا ان‌شاءالله فراموش نکنم که کجا بودم و امروز مدیون چه انسان‌هایی هستم؛ انسان‌هایی که به من خدمت کردند و برای من زحمت کشیدند. خیلی ممنونم که با سکوتتان به صحبت‌های من گوش کردید.

گزارش تصویری از پذیرایی مراسم بزرگداشت آقای مهندس دژاکام:

درحال بارگذاری...................

مسئول صوتی: مسافر علی ل8
ضبط صدا: مسافر حسین ل۱۱، مسافر فرزاد ل۲
عکاس: مسافر منصور ل۴
تایپ: مسافر پوریا ل۸، مسافر وحید ل15
ویرایش: مسافر جواد ل۱۴
تنظیم و ارسال: مسافر علی ل۳

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .