آقای مهندس رنجش را تبدیل به علم کرد

جلسه هفتم از دوره‌ دهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی اعظم دامغان به استادی اسیستانت مرزبانی همسفر آذر، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر زهرا با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» روز دوشنبه ۱۱ آبان‌ماه ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا وظیفه خود می‌دانم از ایجنت، مرزبانان سخت‌کوش و تمامی خدمتگزاران این نمایندگی که بستر مناسب را برای آموزش و خدمت فراهم نموده‌اند صمیمانه تقدیر و تشکر نمایم. خداوند را شاکرم که توفیق حضور در جمع شما عزیزان را به من عطا نمود. صحبت کردن در مورد آقای مهندس و دستاوردهای ایشان بسیار سخت و دشوار است.

مهندس حسین دژاکام فرمودند: «هدف من اعتیاد نیست؛ هدف من تغییر نگرشی است که می‌خواهم در آدم‌ها به وجود بیاورم.» واقعاً این تغییر نگرش، قاعده عمل شد و به وجود آمد؛ کنگره، مکانی کاملاً علمی شد و از حالتی که فقط بخواهد درمان اعتیاد را انجام دهد خارج گشت.

واقعاً این دستاوردها، مقالات، کتاب‌ها و علم آقای مهندس بود که سطح علمی کنگره را بالا برد؛ چون ما شخصی مثل ایشان را داشتیم. امروز می‌توانیم با افتخار بگوییم که کنگره، یکی از بزرگ‌ترین جاهایی است که درمان اعتیاد را انجام می‌دهد. کنگره۶۰ چه در درمان اعتیاد و چه در بسیاری از بیماری‌های دیگر فعال است و همه را مدیون علم آقای مهندس، مقالات و کتاب‌های ایشان هستیم.

وقت زیاد نیست که بتوانم در مورد همه مقالات صحبت کنم و آن‌ها را باز کنم؛ سرفصلی از این مقالات را می‌گویم تا هر کدام از آن‌ها را شما توضیح دهید و تجربه ما هم بالاتر برود. از جمله مقالات، در مورد فعالیت ژن‌هاست؛ در مورد بیان ژن، آزمایش‌هایی در کنگره روی اشخاصی که در بدو ورود انجام شد و 6 ماه بعد از رهایی نیز آزمایش‌ها تکرار گشت و نتیجه دیده شد که چه قدر فعالیت و بیان ژن‌ها تغییر کرده است.

بزرگ‌ترین دستاوردی که در کنگره می‌توان در مورد آن صحبت کرد، راجع به «فرضیه ایکس» است که واقعاً یک معجزه در کنگره محسوب می‌شود؛ چون این سیستم ناشناخته بود، به نام ایکس نام‌گذاری شد. مطرح شد که این سیستم چه تأثیری دارد و آقای مهندس سیستم ایکس را به جسم، روان و جهان‌بینی ربط دادند که اگر هر کدام آسیب ببیند، چه مشکلاتی برای شخص به وجود می‌آورد. شخصی که بدنش به راحتی می‌تواند مواد را تولید کند، هر چیزی از بیرون مانند بی‌خوابی، تغذیه، اعتیاد و … چه صدمه‌هایی می‌تواند به او وارد کند؛ موادی که در بدن شخص تولید می‌شود، مثل انکفالین، سروتونین و … اثبات این‌ها خیلی برای ایشان کار داشت و زمان برد تا به اینجا رسید.

مثلاً سیستم عملکرد مغز در اعتیاد و این‌که ثابت کردند چه قدر تأثیر داشته است یا D.Sap و فرمولاسیون آن که خودش یک معجزه است و مقالاتی که در مورد آن در دوره کووید ۱۹ چاپ شد و جان بسیاری از انسان‌ها را نجات داد. درمان وابستگی به انکفالین، معجزه‌ای بود که در کنگره رخ داد؛ در کنگره توانستیم به راحتی شیشه را درمان کنیم و این اتفاق واقعاً به جز معجزه نمی‌تواند باشد.

یکی دیگر از بزرگ‌ترین دستاوردها این است که آقای مهندس جسم، روان و جهان‌بینی را در کنار هم قرار دادند. همه این‌ها را ما مدیون یک فیلسوف و دانشمند به نام «حسین دژکام» هستیم که زندگی همه ما را نجات داد. اگر امروز اینجا هستیم و خنده روی لبان ما جاری می‌شود، اگر می‌توانیم در خانه‌های خود لحظه‌ای آرامش داشته باشیم، مدیون ایشان هستیم؛ مدیون شخصی که رنج خود را تبدیل به علم کردند و تجربه‌شان را در خدمت به انسان‌ها به کار بستند؛ ولی الان ما چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ ما می‌توانیم با ادامه دادن راه ایشان، ذره‌ای از آنچه به ما آموختند را جبران کنیم. تنها ادای احترامی که می‌توانیم داشته باشیم این است که راه ایشان را ادامه دهیم؛ چیزی که از ما خواستند خوب گوش کنیم، خوب بنویسیم و خوب عمل کنیم.

آقای مهندس و خانم آنی عزیز که زندگی و سلامتی‌شان را در این مسیر گذاشتند، آرزو می‌کنم همیشه سایه‌شان بر سر ما باشد. خانم آنی در این راه خیلی زحمت کشیدند؛ ما مدیون آقای مهندس و خانم آنی هستیم. می‌توانیم بگوییم: «آقای مهندس، سفرتان به سلامت؛ جای خالی شما همیشه احساس می‌شود. آموزش‌های شما در وجود تک‌تک ما ادامه دارد.» شاید هیچ‌ وقت در زندگی‌مان این‌قدر دلتنگ نبودیم؛ شاید هیچ‌ کدام ما دلتنگی را این‌قدر حس نکرده بودیم؛ ولی از آقای مهندس یاد گرفتیم در این دلتنگی غرق نشویم. چراغی که آقای مهندس برای ما روشن کرده است تا ابد جلوی ما روشن می‌ماند؛ برای تمام تاریکی‌های زندگی ما، حتی تاریکی‌ که الان از آن عبور می‌کنیم. آقای مهندس به ما یاد دادند در تاریکی غرق نشویم؛ حتی تاریکی نبودن خودشان. هر روز این دلتنگی شاید بیشتر شود؛ ولی آقای مهندس از شما سپاسگزاریم به خاطر امیدی که در دل‌ تک‌تک ما گذاشتید و به ما یاد دادید که پایان هر تاریکی می‌تواند روشنایی باشد.

شاید واقعاً حضور فیزیکی نداشته باشید؛ ولی اثری که روی همه ما گذاشتید تا ابد باقی می‌ماند و واقعاً ما به عنوان شاگردهای کوچک شما راهتان را ادامه می‌دهیم. شاید بتوان گفت شما بزرگ‌ترین معلم زندگی ما هستید که هیچ‌وقت نمی‌شود با کسی مقایسه‌اش کرد. از شما یاد گرفتیم اگر جسم هم نباشد، اثری که روی رهروان باقی می‌گذارد تا ابد پابرجا می‌ماند تا زمانی که کسی از این در وارد شود، به عنوان یک مسافر سلام کند و بگوید «حسین هستم یک مسافر»، این مسیر دوباره ادامه دارد. دلتنگی‌ها برای ما، شاگردان کوچک شما همیشه هست.

تصاویر برگزاری مراسم انتخابات مرزبانی

تایپیست: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر سکینه
همسفران نمایندگی اعظم دامغان