گاهی در زندگی ما، انسانهایی قدم میگذارند که حضورشان فقط یک اتفاق نیست؛ بلکه آغاز یک تغییر بزرگ است. انسانهایی که شاید خودشان ندانند با اندیشه، تلاش و باورشان چه چراغی در دل هزاران انسان روشن کردهاند. آقای مهندس حسین دژاکام عزیز، پدر مهربانم نمیدانم چگونه میتوان از بزرگی اندیشهای نوشت که به انسان آموخت پیش از آنکه به دنبال تغییر جهان بیرون باشد؛ باید از درون خود آغاز کند.
شما به انسانهایی که سالها در تاریکی، سردرگمی و ناامیدی به دنبال راهی میگشتند، آموختید که هیچ پایانی، پایان راه نیست و هیچ انسانی نباید خودش را تمام شده بداند. شما فقط از درمان سخن نگفتید؛ از بازگشت انسان به خویشتن گفتید، از اینکه جسم، روان و جهانبینی انسان به هم پیوسته است و برای رسیدن به تعادل باید به هر سه توجه کرد.
برای من ارزشمندترین دستاورد شما فقط نوشتن کتابها، ارائه آموزشها و بنیانگذاری یک مسیر نیست؛ بلکه بیدار کردن امید در دل انسانهایی است که شاید دیگر امیدی به تغییر نداشتند. چه زیبا است که انسانی عمر خود را صرف این کند که انسان دیگری دوباره خودش را باور کند. مهندس عزیز، شاید نتوان با چند جمله حق مطلب را درباره سالها تلاش و اندیشه شما ادا کرد؛ اما میتوان از صمیم قلب گفت: سپاسگزاریم که به ما آموختید تغییر ممکن است، حرکت لازم است و برای رسیدن به روشنایی باید از مسیر دانایی عبور کرد.
آرزو میکنم چراغی که با اندیشه و تلاش شما روشن شده، همچنان در دل نسلهای آینده روشن بماند و نام شما نه فقط در صفحات کتابها بلکه در خاطره و زندگی انسانهایی که مسیر تازهای یافتهاند جاودانه شود. به احترام اندیشهای که امید آفرید، به احترام انسانی که آموزش داد و به احترام معلمی که راهی برای دوباره ساختن خویشتن نشان داد.
نویسنده: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون یازدهم)
رابط خبری:
ویرایش و ارسال: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر فریبا (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رودکی
- تعداد بازدید از این مطلب :
178