-حقیقت؛ اساس بقا و تکامل
یکی از موضوعات مهم در زندگی انسان، شناخت حقیقت است. در کلامالله آمده است که آسمانها و زمین بر اساس حق آفریده شدهاند و خلقت بیهوده نیست. حقیقت، راستی، درستی و عدالت، از اصولی هستند که بقا و تعادل هستی بر پایه آنها شکل گرفته است.
اگر انسان از حقیقت فاصله بگیرد، بهتدریج دچار انحراف و فروپاشی میشود. مشکل اینجاست که گاهی تصور میکنیم حقیقت را میشناسیم، درحالیکه ممکن است برداشت ما اشتباه باشد. نیروهای بازدارنده نیز معمولاً با انحرافهای کوچک و نامحسوس عمل میکنند؛ انحرافهایی که در ابتدا دیده نمیشوند، اما در طول زمان نتایج بزرگی به وجود میآورند.
-تحریف کلمات و جابهجایی ارزشها
یکی از روشهای دور شدن از حقیقت، تغییر مفهوم کلمات است. گاهی صفات مثبت را منفی جلوه میدهیم و رفتارهای نادرست را با نامهای زیبا توجیه میکنیم. بنابراین، نباید تنها به اسم و ظاهر یک رفتار توجه کنیم؛ بلکه باید ماهیت و نتیجه آن را بشناسیم.
بسیاری از انسانها از روی ناآگاهی اشتباه میکنند، نه از روی عمد. وقتی این موضوع را درک کنیم، بهجای عصبانیت و برخورد تهاجمی، تلاش میکنیم با آموزش و توضیح، به آنها کمک کنیم. گاهی واکنش نادرست ما آسیب بیشتری از اشتباه اولیه ایجاد میکند.
برای شناخت حقیقت، باید از تفکر، منطق، آموزش، تجربه و مشورت استفاده کنیم و در مسائل علمی نیز به شواهد و نتایج قابلبررسی تکیه داشته باشیم.
-تعادل فرد و سیستم
انسان باید هم به رشد خودش اهمیت بدهد و هم به رشد مجموعهای که در آن زندگی میکند. همانطور که در یک کشتی، سلامت همه به سلامت کشتی وابسته است، در کنگره نیز عملکرد هر فرد بر کل مجموعه تأثیر میگذارد.
راهنما، مرزبان و سایر خدمتگزاران باید وظایف خود را درست انجام دهند و به اصول احترام بگذارند. اگر افراد از مسیر اصلی فاصله بگیرند، بهتدریج فرصتهای رشد و خدمت کاهش مییابد؛ اما حرکت در مسیر حقیقت، زمینهساز آموزش، پیشرفت و گسترش امکانات خواهد بود.
- قدرت واقعی؛ توان گذشتن از خواستهها
لذت بردن از زندگی، شادی و تفریح، بخشهای ارزشمند زندگی انسان هستند؛ اما مشکل زمانی آغاز میشود که انسان همهچیز را فقط بر اساس منفعت شخصی خود بخواهد.
قدرت واقعی فقط توانایی انجام دادن یک کار نیست، بلکه توانایی انجام ندادن آن نیز هست. گاهی باید از خواستهای بگذریم، زیرا شرایط آن فراهم نیست یا رسیدن به آن به خودمان و دیگران آسیب میزند.
در زندگی، همیشه رسیدن به خواستهها نشانه موفقیت نیست. گاهی گذشتن از یک خواسته، نشانه شناخت، تعادل و تسلط بر نفس است. انسانی که نمیتواند از خواستههای نامناسب خود عبور کند، ممکن است بارها در موقعیتهای مشابه گرفتار شود.
-خلوص و پالایش درونی
برای رسیدن به مراحل بالاتر تکامل، انسان باید بهتدریج از خودخواهیها، وابستگیها و خواستههایی که مانع رشد او هستند، فاصله بگیرد. همانطور که طلای خالص از ناخالصیها جدا میشود، انسان نیز با آموزش، تجربه و عمل سالم میتواند به خلوص بیشتری برسد.
جهانبینی زمانی نتیجه واقعی میدهد که آموختههای خود را در زندگی اجرا کنیم. دانستن بهتنهایی کافی نیست؛ باید در لحظه تصمیمگیری بتوانیم از آموزشهای خود استفاده کنیم و هر خواستهای را بدون تفکر دنبال نکنیم.
تنظیم و ارسال: مسافر بنیامین
- تعداد بازدید از این مطلب :
1519