حکیمی که راه رهایی را مهندسی کرد؛ نگاهی به دستاوردهای علمی آقای مهندس

هفتمین جلسه از دور نود و چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، شعبه آکادمی، با استادی راهنمای محترم مسافر داوود سعیدی، نگهبانی مسافر میثم و دبیری مسافر بهرام، با دستور جلسه "بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب‌ها)"روز دوشنبه بیست و هفتم مهر 1405 در ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، داوود هستم یک مسافر.

من اعتقاد دارم که مرگی وجود ندارد. می‌خواهم از زمانی بگویم که خودم به کنگره آمدم و با آقای مهندس آشنا شدم. من اهل بندر هستم و برای درمان به تهران آمدم و در این شهر ماندگار شدم. آن‌قدر درمانده بودم که نمی‌دانستم باید چه‌کار کنم. در اینترنت مطلبی دیدم با این مضمون که «با مرگ هم اعتیاد از بین نمی‌رود. در ادامه توضیح داده شده بود که صورت پنهان اعتیاد و صفت اعتیاد با مرگ از بین نمی‌رود. من تا آن زمان چنین چیزی درباره اعتیاد نشنیده بودم و این مطلب برایم بسیار جالب بود. به همین دلیل پیگیر شدم و به تهران و شعبه آکادمی آمدم.

پرسیدم: شما چگونه درمان می‌کنید؟ گفتند: با روش DST. پرسیدم: چه کسی این روش را ارائه کرده است؟ گفتند: بزرگی به نام آقای مهندس. با خودم گفتم مگر اعتیاد هم مهندس دارد؟ بعد فهمیدم ابداع و ارائه چنین روشی، خود نوعی مهندسی است. مهندسی آقای مهندس در رشته الکترونیک به کنار؛ منظور، مهندسی درمان اعتیاد است.

شربت اپیوم از گذشته وجود داشته است، اما چه کسی توانسته آن را به‌درستی وارد فرایند درمان کند و این روش را برای انواع مواد ارائه دهد؟ به نظر من، این کار از عهده حکیمی بزرگ و حاذق برمی‌آید. هر صفتی درباره این مرد بزرگ بگوییم، باز هم کم است. به اعتقاد من، آقای مهندس به فرمان زنده بودند و در جای دیگری به ایشان نیاز داشتند.

بهترین کاری که ما می‌توانیم انجام دهیم، ادامه‌دادن راه و روش آقای مهندس است. ایشان روزی در آکادمی گفتند: من هنوز به کنگره بدهکارم. پس ما هم هنوز کارهای زیادی برای انجام‌دادن داریم. ایشان بنایی را ساخته‌اند و ما باید آن را ادامه دهیم، نه اینکه در آن تحریف ایجاد کنیم. باید همان چیزهایی را که به ما آموخته‌اند، یاد بگیریم، آموزش دهیم و به اجرا درآوریم.

از دستاوردهای مهم آقای مهندس می‌توان به روش DST، درمان سیگار و کتاب‌هایی که تألیف کرده‌اند اشاره کرد. همچنین در سال‌های اخیر به لژیون جونز توجه ویژه‌ای داشتند و نسبت به اضافه‌وزن راهنمایان حساس بودند؛ این موضوع کاملاً درست بود. حتی اگر کسی از اعضای قدیمی بود، تا زمانی که اضافه‌وزن داشت اجازه خدمت نداشت. این موضوع باعث می‌شد افراد برای کاهش وزن تلاش کنند؛ کاری که در نهایت به نفع خودشان بود.

خاطره‌ای هم از دوران مرزبانی‌ام در آکادمی دارم. یک روز دوشنبه، خانمی که به بیماری ام‌اس مبتلا بود و دو نفر او را همراهی می‌کردند، به شعبه آمدند و گفتند می‌خواهند آقای مهندس را ببینند. اجازه گرفتم و ایشان فرمودند پس از جلسه آن‌ها را خواهند دید. آقای مهندس برنامه‌ای برای آن خانم تنظیم کردند. در اواخر دوران مرزبانی‌ام، دوباره او را دیدم؛ از نظر جسمی حال بسیار بهتری داشت و تغییر زیادی کرده بود.

چنین روشی را در هر جایی نمی‌توان پیدا کرد. روش DST آقای مهندس دستاوردی بسیار بزرگ است. چرا از آن استفاده نکنیم؟ به نظر من، بهترین راهی که می‌توانیم از این مرد بزرگ قدردانی کنیم، رهایی از اعتیاد و خدمت‌گزاری در کنگره است.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار ممنونم.

تایپ و عکس: مهران، لژیون هشتم
تنظیم خبر: مسافر حمید لژیون دوم