مهندس، دانشمندی فراتر از بیماری اعتیاد

جلسه سیزدهم از دوره سوم سری کارگاه‌ آموزشی خصوصی همسفران آقا نمایندگی خواجو، با استادی مسافر اشکان، نگهبانی همسفر سهیل و دبیری همسفر‌ محمد حسین با دستور جلسه: "بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( کتاب ها )" روز شنبه ۲۵ مهر ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

ان‌شاءالله همه شما در سلامت و آرامش باشید. از خداوند می‌خواهم به همه ما صبر، استقامت و توانایی عطا کند تا بتوانیم این آزمون بزرگ را به بهترین شکل پشت سر بگذاریم و مسئولیت خود را به‌درستی انجام دهیم.

آقای مهندس همواره به نکته مهمی اشاره می‌کردند. ایشان می‌گفتند در بسیاری از مسائل، به‌ویژه در حوزه‌های پزشکی و روان‌شناسی، وقتی مشکلی پیش می‌آید، همه به دنبال علت آن هستند. برای مثال می‌گویند: «در کودکی چنین اتفاقی افتاده، فلان شخص چنین رفتاری کرده و به همین دلیل امروز این مشکل به وجود آمده است.» یعنی همه در حال تفسیر گذشته و یافتن علت هستند؛ اما کمتر کسی به این سؤال پاسخ می‌دهد که اکنون، با وجود این مشکل، چه باید کرد؟

ایشان همیشه تأکید می‌کردند که انتقاد زمانی ارزشمند است که همراه با راه‌حل باشد. اگر برای موضوعی راهکاری وجود ندارد، صرف انتقاد کردن کمکی به حل مسئله نمی‌کند.

امروز نیز ما با مسئله‌ای بزرگ روبه‌رو هستیم؛ فقدان فیزیکی آقای مهندس. اینکه چه شد، چگونه شد و چرا چنین اتفاقی افتاد، دیگر چیزی را تغییر نمی‌دهد. سؤال اصلی این است که از امروز به بعد چه باید بکنیم؟ مسئولیت ما چیست؟ بهترین حرکت کدام است؟

این همان بخش دشوار ماجراست؛ زیرا توضیح دادن گذشته آسان است، اما ساختن آینده تلاش، تعهد و مسئولیت می‌خواهد. بنابراین باید نگاه خود را از گذشته برداریم و بر امروز و آینده متمرکز شویم؛ برنامه‌ریزی کنیم، نقش خود را پیدا کنیم و این امانت ارزشمندی را که سال‌ها برای آن زحمت کشیده شده است، حفظ کنیم.

حداقل سی سال تلاش مستمر صرف شکل‌گیری این مجموعه شده است و امروز وظیفه ما ادامه دادن همین مسیر است.

یکی از نکات مهمی که باید در کارهایمان رعایت کنیم، موضوعی است که آقای امین نیز به زیبایی بیان کردند؛ تفاوت میان عشق به داشتن و عشق به انجام دادن.

بسیاری از ما عاشق داشتن یک جایگاه هستیم؛ دوست داریم راهنما باشیم، مرزبان باشیم، مسئولیتی داشته باشیم یا به موقعیتی برسیم. اما زمانی که به آن جایگاه می‌رسیم، تازه مسئولیت واقعی آغاز می‌شود. آنجاست که باید مطالعه کنیم، تجربه کسب کنیم، قوانین را رعایت کنیم و برای دیگران مفید باشیم.

اگر کسی می‌خواهد راهنما باشد، باید علم، تجربه و حرفی برای گفتن داشته باشد. اگر می‌خواهد خانواده تشکیل دهد، تنها علاقه به ازدواج کافی نیست؛ باید مسئولیت زندگی را نیز بپذیرد. اگر عشق به انجام دادن ضعیف باشد، انسان خیلی زود خسته می‌شود و از مسیر بازمی‌ماند.

آقای مهندس نمونه کامل عشق به انجام دادن بودند. ایشان همواره حرکت می‌کردند، تلاش می‌کردند و نتیجه‌گرا به معنای معمول نبودند. هر اتفاق سختی که پیش می‌آمد، آن را به فرصتی برای رشد تبدیل می‌کردند.

زمانی که جلسات آکادمی تعطیل شد، به جای ناامیدی، ساختمان سیمرغ و نمایندگی‌های جدید شکل گرفت. وقتی پارک طالقانی دیگر در اختیار کنگره نبود، رشته تیر و کمان ایجاد شد و امروز بسیاری از اعضای کنگره در سطح ملی و بین‌المللی در این رشته افتخارآفرینی کرده‌اند.

اگر به تاریخ کنگره نگاه کنیم، می‌بینیم تقریباً تمام دستاوردهای بزرگ آن از دل سخت‌ترین شرایط به وجود آمده است. از بی‌نظمی، نظم خلق شد؛ از محدودیت، ساختار شکل گرفت؛ از کمبود امکانات، ورزش و شعب ورزشی متولد شدند.

همه این‌ها نتیجه یک نگرش بود؛ نگرش حرکت، تلاش و انجام دادن. امروز نیز شرایط دشواری را تجربه می‌کنیم. همه ما غمگین هستیم، اما هیچ‌کس نمی‌داند چند ماه یا چند سال بعد، ثمره درست عمل کردن امروز چه خواهد بود. همان‌گونه که در گذشته، سختی‌ها مقدمه اتفاقات بزرگ شدند، این آزمون نیز می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای برای کنگره باشد؛ به شرط آنکه دست در دست یکدیگر، مسیر را ادامه دهیم.

نکته دیگری که باید به آن توجه کنیم، نگاه علمی آقای مهندس است. طبق آخرین سخنانی که از زبان دکتر امین منتشر شد، ایشان تأکید کردند که خواسته آقای مهندس این بوده است که از ایشان به عنوان یک دانشمند یاد شود، نه صرفاً یک درمانگر اعتیاد.

متأسفانه در بسیاری از پیام‌ها و مطالب منتشرشده، بیشتر بر جنبه درمان اعتیاد تأکید شده و کمتر به فعالیت‌های علمی ایشان پرداخته شده است.

امروز که نام آقای مهندس در سراسر ایران و حتی خارج از کشور مطرح شده، فرصت مناسبی است تا جامعه علمی نیز بیش از گذشته با تحقیقات و دستاوردهای ایشان آشنا شود. لازم است در فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی و جمع‌های مختلف، درباره فعالیت‌های علمی ایشان در زمینه ژنتیک، سیستم عصبی، بیماری‌های خاص و تحقیقات مرتبط با سرطان سخن گفته شود.

هدف از این کار، بزرگ‌نمایی نیست؛ بلکه معرفی صحیح شخصیت علمی فردی است که سال‌ها در مسیر پژوهش و تولید علم تلاش کرده است.

تکرار درست یک پیام، ذهن جامعه را آماده پذیرش حقیقت می‌کند. همان‌گونه که بسیاری از مفاهیم بزرگ تاریخ با تکرار صحیح در ذهن مردم ماندگار شدند، امروز نیز اگر با استناد به واقعیت‌های

علمی، از آقای مهندس به عنوان یک دانشمند یاد کنیم، این نگاه به‌تدریج در جامعه علمی و عمومی تثبیت خواهد شد.

امروز یکی از مسئولیت‌های ما، ادامه دادن همین مسیر است؛ معرفی آقای مهندس به عنوان پژوهشگری که در حوزه درمان سیستم عصبی، ژنتیک و بیماری‌های خاص فعالیت‌های علمی ارزشمندی انجام داده است؛ همان چیزی که خود ایشان نیز بر آن تأکید داشتند.

اگر بتوانیم این مسئولیت را به‌درستی انجام دهیم، در حقیقت راه و اندیشه ایشان را زنده نگه داشته‌ایم و ارتباط قلبی ما با ایشان هیچ‌گاه قطع نخواهد شد.

از اینکه فرصت بیان این مطالب را در اختیار من قرار دادید، صمیمانه سپاسگزارم.

عکس، ارسال: همسفر امین لژیون اول

ویرایش:همسفر فرزاد لژیون دوم

گروه سایت همسفران آقا نمایندگی خواجو