سکوتی که از فریاد عشق لبریز است

بسم الله الرحمن الرحیم

انالله و انا الیه راجعون

مهندس عزیز، حسین دژاکام...

امروز با قلبی که گویی در میان شعله‌های فراق می‌سوزد، با تو سخن می‌گویم. مهندس جان، تمام لحظاتی که در آن، تاریکیِ اعتیاد، نفسِ زندگی‌ام را گرفته بود، تو بودی که با دست‌های پُرمهرت، مرا از میان آن سیاهیِ بی‌پایان به سوی روشنایی هدایت کردی. من بابت تک‌تک ثانیه‌هایی که برای من و هزاران انسانِ دربندِ دیگر وقت گذاشتی، بابت خون‌دل خوردن‌هایت و بابت آن بذر امیدی که با رنج بسیار کاشتی و آبیاری کردی، سپاسگزارم.

تو فقط راه درمان را به ما نیاموختی؛ تو به ما "آیین زیستن" را آموختی. تو درس عشق و محبت بی‌قید و شرط را به جان‌های تشنه‌ی ما نوشاندی. مهندس جان، ما را به که می‌سپاری؟ چرا اینقدر زود ما را تنها گذاشتی؟ دلمان برای صدای خنده‌هایت، برای آن لحظه‌هایی که با کلامت آرامش را به قلب‌های ناآراممان هدیه می‌دادی، تنگ می‌شود.

مهندس جان، همسفرانی که تا دیروز در شادی درمان مسافرانشان غرق بودند و طعم خوش زندگی را با آموزش‌های تو چشیدند، امروز چگونه این سنگینی فراق را تاب بیاورند؟

اما... خودت به ما یاد دادی که مرگ، نیستی نیست؛ مرگ، انتقالِ آگاهی از بُعدی به بُعد دیگر و آغازی نو برای پروازی بلندتر است. تو که خودت، "قانون هستی" را برایمان معنا کردی، حالا خودت دعا کن که قدرت مطلق، به ما صبر و توفیق ادامه دادنِ این راه خدمت به انسان‌های دردمند را عطا کند؛ راهی که تو با جان و دل آن را هموار کردی.

من در برابر این مصیبت عظم، سر تعظیم فرود می‌آورم و این غم بزرگ را به خانواده‌ی صبور و محترم شما، به جانشین عزیز بنیان کنگره۶۰، جناب آقای دکتر امین، و به تمامی اعضای خانواده‌ی بزرگ کنگره ۶۰ تسلیت می‌گویم.

مهندس جان، سفرت به سوی نور، آرام و در پناه قدرت مطلق. ما قول می‌دهیم که بذر عشق و دانایی که تو در دستانمان گذاشتی را محافظت کنیم و راهت را با همان شور و ایمانی که به ما آموختی، ادامه دهیم.

نامت، یاد تو و روشنایی متد تو، تا ابد در قلب‌های ما زنده است.

_{دلنوشته: راهنمای محترم جونز مسافر عباس
تهیه و تنظیم: گروه سایت نمایندگی کاشان}