آموزش های آقای مهندس، عشق، محبت و امید در زندگیمان جاری کرد

جلسه‌ دوم از‌ دوره ششم کارگاه‌های‌ آموزشی‌ عمومی کنگره ۶۰‌ نمایندگی ارم، با استادی ایجنت محترم مسافر احمد، نگهبانی‌‌ مسافر احسان و دبیری‌ مسافر فرهاد با دستور جلسه  «کشف متد دی اس تی و دستاوردهای علمی جناب مهندس دژاکام» در روز پنجشنبه مورخه 23 مهر ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان احمد هستم یک مسافر

سپاسگزارم، از اینکه امروز فرصت پیدا کردم در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم. امیدوارم جلسه خوبی داشته باشیم و بتوانیم از این فرصت برای آموزش و یادگیری استفاده کنیم. در آیه ۲۶ سوره واقعه، درباره فضایی که بهشتیان در آن قرار دارند، آمده است که در آنجا سخنی جز سلام و سلامتی شنیده نمی‌شود. شاید منظور از آن مراتب بالا، بهشت و جایگاهی باشد که در آن، انسان‌ها جز خیر، آرامش و سلامتی چیزی دریافت نمی‌کنند. به نظر من، مقام و جایگاه مهندس دژاکام آن‌قدر بزرگ و ارزشمند است که نیازی به بزرگداشت، جایزه یا تشکر ما ندارد، اما وظیفه ماست که در چنین روزهایی درباره مقام این دانشمند بزرگ صحبت کنیم و یاد و خاطره ایشان را گرامی بداریم. مهندس دژاکام برای بسیاری از ما، از جمله مسافران کنگره ۶۰، جایگاه ویژه‌ای دارند زیرا خداوند به‌واسطه تلاش‌ها و آموزش‌های ایشان، این فرصت را در اختیار ما قرار داده است که بتوانیم بخشی از تاریکی‌های زندگی خود را پشت سر بگذاریم. این موضوع بسیار مهمی است که انسان بداند چه کسی و با چه اندیشه‌ای راه روشنایی را به او نشان داده است. بخشی از این جایگاه، به جهان‌بینی و آموزش‌هایی برمی‌گردد که مهندس به ما آموخته‌اند، آموزش‌هایی که می‌توانند عشق، امید و آرامش را در زندگی انسان جاری کنند. مهندس دژاکام در صحبت هایشان از درختان ایستاده و عشق سخن می‌گویند، به نظر من، درختان می‌توانند تمثیلی از انسان‌هایی باشند که گاهی از عصاره جان خود می‌گذرند تا جهان را به فضایی امن‌تر، زیباتر و قابل‌تحمل‌تر برای دیگران تبدیل کنند. اما درباره روش DST و دستاوردهای علمی مهندس دژاکام، مطالب زیادی گفته شده و درباره اهمیت این روش، در کنگره ۶۰ صحبت‌های فراوانی صورت گرفته است. من می‌خواهم از زاویه دیگری به این موضوع نگاه کنم. هنر مهندس دژاکام این بوده است که موضوعات پیچیده علمی را با زبانی ساده و قابل‌فهم بیان کرده‌اند؛ به‌گونه‌ای که افراد مختلف بتوانند آن‌ها را درک کنند و در زندگی خود به کار بگیرند. من برای اینکه روش DST را بهتر درک کنم، آن را در ذهن خودم به‌عنوان نوعی زبان بدن تعریف کرده‌ام، یعنی زبانی که بدن می‌تواند آن را درک کند.

اجازه بدهید تجربه شخصی خودم را بیان کنم. گاهی در زندگی، من و بدنم انگار با دو زبان متفاوت صحبت می‌کردیم و حرف یکدیگر را نمی‌فهمیدیم. من چیزی از بدنم می‌خواستم، اما نمی‌دانستم چگونه باید آن را به دست بیاورم یا چگونه باید با بدنم رفتار کنم. از نگاه من، یکی از ویژگی‌های مهم روش DST این است که به انسان کمک می‌کند ارتباط بهتری با بدن خود برقرار کند و تغییرات را به‌صورت تدریجی، منظم و با رعایت اصول مشخص دنبال کند. برای مثال، اگر بخواهم به باشگاه بروم و بدنم را تقویت کنم، باید این کار را به شیوه‌ای درست، اصولی و متناسب با توانایی بدنم انجام بدهم، نه اینکه با فشار بیش از اندازه، انتظار نتیجه فوری داشته باشم. وقتی اهمیت این موضوع را درک کردم، متوجه شدم که تغییرات پایدار، به زمان، نظم و شناخت درست نیاز دارند. به نظر من، یکی از نکات مهم در روش DST نیز همین توجه به روند تدریجی تغییرات است. با شناخت بهتر سازوکار بدن و توجه به اصول علمی، امکان درک و درمان بسیاری از مشکلات فراهم می‌شود. در کنگره ۶۰ نیز از این رویکرد در مسیر درمان اعتیاد، رهایی از سیگار و کاهش وزن استفاده می‌شود. به باور من، یکی از دستاوردهای مهم مهندس دژاکام این است که به انسان کمک کرده‌اند تا به‌جای مقابله ناآگاهانه با مشکلات، به شناخت آن‌ها برسد و راه درست برخورد با آن‌ها را پیدا کند. وقتی انسان شناخت بیشتری پیدا می‌کند و مسیر صحیح را می‌شناسد، می‌تواند با آگاهی و مسئولیت‌پذیری بیشتری برای تغییر وضعیت خود تلاش کند. اما به نظر من، دستاوردهای مهندس دژاکام تنها به جسم و فیزیولوژی محدود نمی‌شود. یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان، جهان‌بینی منحصربه‌فردی است که در کنگره ۶۰ آموزش داده می‌شود. مهندس دژاکام بارها در صحبت‌هایشان تأکید کرده‌اند که راه را نشان می‌دهند و این خود ما هستیم که باید حرکت کنیم و مسیر را ادامه بدهیم. این موضوع بسیار مهمی است، زیرا من به کنگره می‌آیم، آموزش می‌گیرم و سپس باید در خلوت خودم درباره آموخته‌هایم تفکر و کنکاش کنم. باید از خودم بپرسم: آیا می‌توانم از این آموزش‌ها بهره‌مند شوم؟ آیا می‌توانم خودم را انسانی ارزشمند بدانم؟ آیا می‌توانم مسئولیت زندگی‌ام را بپذیرم؟ به نظر من، جهان‌بینی کنگره ۶۰ به انسان کمک می‌کند تا نگاهش را به خودش، دیگران و زندگی تغییر بدهد. من شخصاً این تغییر را در زندگی خودم تجربه کرده‌ام. زمانی شرایط زندگی‌ام به‌گونه‌ای بود که احساس ارزشمندی نداشتم و حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی‌ام نیز توجه چندانی به من نمی‌کردند. اما به‌تدریج، با آموزش‌هایی که در کنگره گرفتم، به عزت‌نفس بیشتری رسیدم و توانستم نگاهم را به خودم و زندگی تغییر بدهم. امروز بهتر می‌توانم برای زندگی خودم برنامه‌ریزی کنم، برای آینده خودم و خانواده‌ام هدف داشته باشم و تلاش کنم برای جامعه‌ام فرد مفیدی باشم.

به نظر من، این دستاورد بسیار ارزشمند است، زیرا چه چیزی می‌تواند بالاتر از این باشد که انسان دوباره احساس ارزشمندی کند، عزت‌نفس و اعتماد به‌ نفس پیدا کند و بتواند برای آینده خود و خانواده‌اش برنامه‌ریزی کند؟ من تلاش می‌کنم در حد توان خودم، ادامه‌دهنده راه مهندس دژاکام باشم و آموزش‌هایی را که دریافت کرده‌ام، در زندگی به کار بگیرم و در خدمت به دیگران از آن‌ها استفاده کنم. شاید روزی تمام ذهن من درگیر مشکلات و مسائل خودم بود و ساعت‌ها به این فکر می‌کردم که چگونه می‌توانم از شرایط موجود خارج شوم؛ اما امروز می‌توانم بخشی از توان و زمانم را صرف خدمت به دیگران کنم و این تغییر برای من بسیار ارزشمند است.می‌خواهم بگویم که روش DST و دستاوردهای علمی مهندس دژاکام، به دلیل اندیشه و نیت خیرخواهانه‌ای که در پس آن‌ها وجود دارد، می‌توانند برای انسان‌های بسیاری منشأ خیر و برکت باشند. هدف، کمک به انسان‌هاست تا بتوانند سلامت جسم و روان خود را بازیابند و زندگی بهتری را تجربه کنند. اما سؤال مهم این است که وظیفه من در چنین روزهایی چیست؟ من به‌عنوان یک مسافر، وظیفه خودم را تنها در حضور در جلسات و استفاده از آموزش‌ها خلاصه نمی‌کنم. احساس می‌کنم باید مسئولیت بیشتری بپذیرم و در هر کاری که با کنگره ارتباط دارد، تا جایی که می‌توانم، حضور مؤثرتر و فعال‌تری داشته باشم. به نظر من، بهترین بزرگداشت برای مهندس دژاکام این است که ما رهروان واقعی راه ایشان باشیم، آموزش‌ها را در زندگی خود به کار بگیریم، مسئولیت‌پذیر باشیم و بتوانیم به دیگران کمک کنیم. در پایان، می‌خواهم سلام و احترام خودم را به خانواده محترم مهندس دژاکام، به‌ویژه همسر گرامی ایشان، تقدیم کنم و از بزرگواری آن‌ها سپاسگزار باشم که در این روزها این فرصت را برای ما فراهم کردند تا در کنارشان باشیم. من خودم این حس را در ساختمان سیمرغ تجربه کردم. آنجا با تمام وجود احساس کردم که ما واقعاً یک خانواده هستیم. این حس خانواده بودن را با گوشت و پوست و استخوانم درک کردم. چقدر خوب بود که می‌توانستیم در کنار این عزیزان بایستیم، به یکدیگر کمک کنیم و در روزهایی که ممکن است با دلتنگی و بی‌قراری همراه باشد، آرامش بیشتری به هم بدهیم. حضور در کنار یکدیگر و احساس همدلی و همراهی، می‌تواند از شدت این بی‌قراری‌ها کم کند و به ما کمک کند تا با آرامش بیشتری مسیر خود را ادامه بدهیم.

امیدوارم روزهای بسیار خوبی در انتظار همه ما باشد و بتوانیم با عمل به آموزش‌ها، قدردان زحمات مهندس دژاکام و خانواده محترم ایشان باشیم.

از اینکه به صحبت‌هایم توجه کردید، بسیار سپاسگزارم.

تایپ و عکاس: مسافر حسن

ویراستاری و ارسال: مسافر فرهاد