در پیام وادی هشتم چنین بیان شده است: «با حرکت راه نمایان می‌شود و در سکون هیچ زایش و تولیدی صورت نمی‌گیرد.» عاقبت سکون چیزی جز گندآب شدن نیست. در گذشته هیچ انگیزه‌ای برای حرکت کردن نداشتم و با دلی سرشار از اندوه و ناامیدی روزهای زندگی را سپری می‌کردم.
هیچ چیز نمی‌توانست در وجودم شوقی ایجاد کند، نه کوچ پرندگان و نوای دل‌انگیز رفتنشان، نه آمدن بهار و طراوت جان‌بخشش، نه سپیدی درختان در زمستان، نه برگ‌ریزان دل‌انگیز پاییز و نه وسعت آبی و بی‌کران آسمان. اکنون که پس از پشت سر گذاشتن مسیری سرشار از رنج و اندوه، به اذن و اراده خداوند وارد مسیر جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ شده‌ام و در پرتو همراهی و همدلی بی‌دریغ اعضاء و آغوش گرم و سرشار از امنیت راهنما همسفر مریم وجودم سرشار از حس خوب و نشاط شده است.
تماشای قدم‌های کودکانه، شنیدن صدای کفش‌هایشان، دیدن عروس‌برون در شهر، چترهای گشوده کافه‌ها، مشعل‌های روشن ورودی رستوران‌ها، صدای جیرجیرک‌ها در میان شاخه‌های درختان و نوای موسیقی خودروهای عبوری، همگی حس دلنشین و شوقی وصف‌ناپذیر در وجودم پدید می‌آورند.
بی‌اختیار سر به آسمان بلند می‌کنم و زبان به شکرگزاری می‌گشایم. اکنون همه چیز برایم زیبا و سرشار از نور و وجود قدرت مطلق است. سپاس خداوندی که حرکت کردن را به من آموخت مانند نوزادی که ابتدا روی سینه‌اش می‌خزد، سپس روی زانوهایش قرار می‌گیرد و با قدم‌هایی لرزان روی پاهای خود می‌ایستد و در نهایت با شوق می‌دود. برای خود و تمامی همسفران، توفیق پیشرفت و شتاب در پیمودن این مسیر را از خداوند خواستارم.
نویسنده: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر زکیه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر امیره (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان
- تعداد بازدید از این مطلب :
234