آب کم جوی، تشنگی آور به دست

زندگی سخت و دشوار است و انسان در مسیر خود با مشکلات گوناگونی روبه‌رو می‌شود؛ اما زندگی فقط همین سختی‌ها نیست و انسان برای بقا و رشد آفریده شده است. با حرکت راه نمایان می‌شود؛ زیرا در سکون نه زایشی وجود دارد و نه چیزی پدیدار می‌شود. زمانی که حرکت می‌کنیم، مسیر به‌تدریج برای ما روشن می‌شود. همیشه در حرکت، دوراهی‌ها و انتخاب‌های مختلف وجود دارند و انسان باید مسیر درست را انتخاب کند. در این وادی همانند قوانین ریاضیات، اصول و قوانینی وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد. خداوند هشدار می‌دهد که شیطان دشمن آشکار انسان است و برای همین لازم است با آگاهی و شناخت کافی در مسیر حرکت کنیم.

هنگامی که می‌خواهیم قدمی برداریم؛ باید اطلاعات لازم را جمع‌آوری کنیم و مسیر خود را بشناسیم. خواسته و هدف ما نیز باید از قبل در ذهن‌مان مشخص باشد؛ زیرا اگر هدف انسان روشن باشد، با تلاش و پشتکار می‌تواند به آن دست پیدا کند. در این‌جا این بیت معروف به ذهن می‌رسد: آب کم جوی، تشنگی آور به دست، یعنی برای رسیدن به خواسته‌ها و اهداف خود باید اشتیاق، تلاش و پشتکار بیش‌تری داشته باشیم. گاهی خواسته‌های ما به‌سرعت به نتیجه نمی‌رسند و زمان لازم است تا به اجابت برسند. خداوند به شرایط ما آگاه است و خیر و صلاح ما را بهتر از هر کسی می‌داند.

در مسیر حرکت انسان با راه‌ها و انتخاب‌های مختلفی روبه‌رو می‌شود که به‌طور کلی می‌توان آن‌ها را به دو دسته که شامل: مسیرهای ارزشی و ضدارزشی و یا به عبارتی مسیرهای الهی و شیطانی است تقسیم کرد؛ اگر فقط خواسته‌ای داشته باشیم و برای رسیدن به آن تلاشی نکنیم، هرگز به آن نخواهیم رسید. خواستن به‌تنهایی کافی نیست، آن‌چه اهمیت دارد تلاش و حرکت در جهت هدف است. انسان همان چیزی است که برای آن کوشش می‌کند. مهم آن است که فرد بتواند در صراط مستقیم باقی بماند. برای ماندن در این مسیر و پیدا کردن راه درست، سه شرط مهم وجود دارد: شرط اول: جبران خسارت از خود، دوم: جبران خسارت از خانواده و سومین: جبران خسارت از جامعه است.

ابتدا باید حساب خود را با خودمان تسویه کنیم و در مسیر تزکیه و پالایش قدم برداریم. سپس خسارت‌هایی را که به خانواده وارد کرده‌ایم جبران کنیم و در ادامه نسبت به جامعه نیز مسئولیت‌پذیر باشیم. برای مثال: اگر به محیط زیست آسیب رسانده‌ایم، آلودگی ایجاد کرده‌ایم یا موجب آزار دیگران شده‌ایم، در حد توان خود برای جبران آن تلاش کنیم. می‌گویند: خداوند از حق خود می‌گذرد؛ اما از حق بندگانش نمی‌گذرد؛ بنابراین لازم است از خودمان شروع کنیم، خود را ببخشیم و برای جبران آسیب‌هایی که دانسته یا نادانسته به جسم، روان و جهان‌بینی خود وارد کرده‌ایم، تلاش کنیم؛ اگر انسان بخواهد از مسیر نادرست و غیرالهی بازگردد؛ باید این خواسته از درون خودش شکل بگیرد. او باید با خدای خود عهد ببندد، به آن پایبند باشد و مسائلش را با قدرت مطلق در میان بگذارد.

در کنگره۶۰، پیمان بستن آداب و شرایط خاص خود را دارد و در مکانی آرام و به دور از هیاهوی دیگران انجام می‌شود. هدف از این پیمان، بازنگری در اعمال گذشته، درخواست بخشش، هدایت و حرکت آگاهانه در مسیر درست زندگی است. در این فرآیند، فرد ابتدا اشتباهات و کاستی‌های خود را مرور می‌کند، سپس از قدرت مطلق درخواست کمک، هدایت و بخشش می‌نماید. در ادامه خواسته‌ها، اهداف و آرزوهای خود را می‌نویسد و با تمام توان متعهد می‌شود که برای رسیدن به آن‌ها تلاش کند. پیام اصلی این وادی آن است که هیچ تغییری بدون حرکت به وجود نمی‌آید. تا زمانی که قدمی برنداریم، راهی نیز نمایان نخواهد شد؛ اما وقتی حرکت را آغاز کنیم، آرام‌آرام مسیر روشن می‌شود و خداوند نیز راه را برای ما هموارتر می‌گرداند.

نویسنده: همسفر حانیه رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون یکم)
رابط خبری: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون یکم)
ویرایش: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پانزدهم) دبیر اول سایت
ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پانزدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کوروش آذرپور