آنچه بر ما گذشت ما را ساخت

روزی خواهی فهمید که تمام آنچه در این دنیا بر تو گذشت، وسیله‌ای بود برای آزمودن و رشد دادن روحت؛ و آن روز، شاید با خودت بگویی: «چه حقیرانه به دنبال چیزهایی دویدم که هرگز در شأن بزرگی روح من نبودند.» گاهی انسان باید از تمام آنچه می‌خواهد بگذرد تا بفهمد حقیقتاً چه چیزی ارزش خواستن دارد. گاهی لازم است انسان کمی از هیاهوی زندگی فاصله بگیرد و به مسیر طی‌شده‌اش نگاه کند. آن‌وقت شاید متوجه شود بسیاری از اتفاقاتی که روزی برایش سخت، ناعادلانه یا بی‌معنا به نظر می‌رسیدند، در واقع بخشی از مسیر شناخت خودش بوده‌اند.

جهان‌بینی یعنی نگاه ما به هستی، انسان و جایگاه خودمان در این جهان. اگر جهان را فقط مجموعه‌ای از خواسته‌ها، داشته‌ها و نداشته‌ها ببینیم، خوشبختی ما همیشه وابسته به چیزهایی خواهد بود که بیرون از وجودمان قرار دارند؛ اما وقتی نگاه ما عمیق‌تر شود، می‌فهمیم زندگی فقط برای رسیدن، داشتن و لذت بردن نیست فرصتی برای آموختن، تجربه کردن و رشد کردن است.

شاید هر انسان در مسیر زندگی با آزمون‌هایی روبه‌رو شود؛ بعضی با از دست دادن، بعضی با به دست آوردن،  عده‌ای با شکست و بعضی حتی با موفقیت. مهم این نیست که چه چیزی سر راه ما قرار گرفته است؛ مهم این است که از آن اتفاق چه چیزی می‌آموزیم و چه انسانی از دل آن تجربه بیرون می‌آییم.

گاهی آن‌قدر درگیر خواسته‌های کوچک و زودگذر می‌شویم که ارزش‌های بزرگ‌تر وجودمان را فراموش می‌کنیم. برای چیزی که امروز بسیار مهم به نظر می‌رسد، می‌جنگیم، رنج می‌کشیم و حتی آرامش خودمان را از دست می‌دهیم؛ اما سال‌ها بعد که به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم ارزش آن خواسته در برابر آرامش، محبت، معرفت و رشد درونی‌مان بسیار ناچیز بوده است. شاید یکی از بزرگ‌ترین درس‌های زندگی همین باشد که هر چیزی را که می‌خواهیم، لزوماً برای ما خوب نیست و هر چیزی را که از دست می‌دهیم، لزوماً زیان نیست.

انسان زمانی رشد می‌کند که به جای اینکه مدام بپرسد: «چرا این اتفاق برای من افتاد؟» بتواند بپرسد: «این اتفاق چه چیزی می‌خواهد به من یاد بدهد؟»

از این نگاه حتی رنج هم می‌تواند تبدیل به آگاهی شود، شکست می‌تواند آغاز شناخت باشد و از دست دادن می‌تواند انسان را به ارزش واقعی داشته‌هایش برساند. شاید روزی بفهمیم تمام این سال‌ها، زندگی فقط در حال امتحان کردن ما نبوده؛ بلکه در حال ساختن ما بوده‌است و شاید آن روز بزرگ‌ترین تغییر در جهان‌بینی ما اتفاق بیفتد؛ اینکه دیگر زندگی را میدان رسیدن به هر خواسته‌ای نبینیم، آن را فرصتی برای تبدیل شدن به انسانی آگاه‌تر، مهربان‌تر، آزادتر و ارزشمندتر بدانیم.

در نهایت شاید مهم‌ترین سؤال زندگی این نباشد که: «چه به دست آوردم؟» بلکه این باشد که: «در مسیر تمام آنچه بر من گذشت، چه کسی شدم؟»

نویسنده: همسفر مریم (م) رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
عکاس خبری: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون هشتم) دبیر دوم سایت همسفران
نمایندگی سهروردی اصفهان