آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهیست.
سلام دوستان، دانیال هستم، یک همسفر.
من همیشه از راهنماهایم شنیدهام که مشارکتی شنیدنیتر است که از تجربهی شخصی باشد؛ زیرا گوینده چیزی را میگوید که با تمام وجودش آن را تجربه کرده باشد.
در آخرین سیدی که از مهندس گوش کردم (سیدی توازن)، مهندس فرمودند که این محبت است که شما را انتخاب میکند و شما نمیتوانید دنبالش بگردید! و دنیا بازتاب اعمال شماست که اگر باد بکارید، طوفان درو خواهید کرد.
این جمله با اینکه کوچک و مختصر است، اما بار معنایی عظیمی را با خودش دارد. به منِ دانیال میگوید که اگر من دنبال دنیایی هستم که داخلش دیگران من را دوست داشته باشند و براشون مهم باشم، آیا من قدم اول را برداشتم؟! یعنی آیا من برای دیگران ارزش قائل هستم؟! آیا حاضرم از وقت و خوشی خودم برای دیگران بگذرم؟!
روز یکشنبه بود که تلفنم زنگ خورد و دیدم دوستم امیرعلی است. ایشان این مدت تماماً درگیر دانشگاه بود و دائماً با من در تماس بود برای حل مسائل دانشگاه و من هم سعی میکردم کمکش کنم. ولی روز یکشنبه با خود گفتم که بیخیال، الان حوصله جواب دادن تماسش را ندارم، خودم کار دارم. اما یاد چیزی که در سیدی یاد گرفتم افتادم، با خودم گفتم بهتره که مهربان باشم، شاید بتونم امروز کمکی بهش بکنم.
تماسش رو جواب دادم، گفت: «الو، سلام دانیال، حالت چطوره؟! فقط خواستم ازت تشکر کنم که این مدت کمکم کردی...»
همین یه جمله برای من کافی بود که کل روزم انرژی لازم برای کار کردن رو داشته باشم.
در آخر هم باید بدونم که دنیایی که امروز در اون زندگی میکنم، حاصل خواست، اعمال و تفکرات خودم است، یا در مرحله آخر شایدم تقدیر یا فرمان؛ اما تا زمانی که تمام تلاشم رو نکردهام، نمیتونم آن را بر مبنای تقدیر یا فرمان ببینم.
متشکرم که به صحبتهای من گوش کردید.
نويسنده: راهنمای محترم همسفر دانیال
تهیه و تدوین: همسفران آقا نمایندگی کوروش آذرپور
- تعداد بازدید از این مطلب :
151