از ایجاد خسارت جدید جلوگیری کنیم

جلسه پنجم از دوره چهاردهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی نائین به استادی همسفر مرضیه، نگهبانی همسفر طاهره و دبیری همسفر همدم با دستور جلسه «وادی هشتم (با حرکت، راه نمایان می‌شود.) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۱۳ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

برای درک بهتر این وادی، من این وادی را به چهار قسمت تقسیم کرده‌ام. قسمت اول همان تیتر وادی است که می‌گوید، «با حرکت راه نمایان می‌شود.» در این وادی مطرح می‌شود که در سکون هیچ زایشی نیست. به عقیده من در سکون، نه‌تنها هیچ حرکتی نیست؛ بلکه فساد و تخریب هم وجود دارد. من اگر یک‌کاسه آب را بی‌تحرک، در یک مکانی بگذارم، بعد از مدتی این آب شروع به گندیدن و بوگرفتن می‌کند و ظرف را خراب می‌کند. این قضیه در مورد انسان هم صدق می‌کند. انسان اگر در زندگی در رفاه کامل باشد و هیچ مشکلی نداشته باشد؛ اما بدون هدف و بی‌تحرک باشد، به‌مرورزمان برای خود و دیگران ایجاد مشکل می‌کند؛ یعنی من اگر حرکت نکنم، نمی‌توانم، افکارم را به عمل تبدیل کنم. افکار من از احساسات من ریشه می‌گیرد؛ یعنی من اول باید یک حسی داشته باشم، تا بتوانم، یک فکری برای آن حس بکنم و بتوانم آن را به عمل در بیاورم.

قسمت دوم راجع به اختیار انسان صحبت می‌کند. خداوند زمانی که انسان را خلق کرد به آن قدرت اختیار داد و به او گفت حرکت کن. انسان بر اثر حرکت‌کردن و قدرت اختیار بر سر یک دوراهی (یکی راه ارزشی و دیگری ضد ارزشی) قرار می‌گیرد. وادی هشتم به ما می‌گوید: اگر در صراط مستقیم حرکت کنیم، احتیاجی نیست همه جزئیات مسیر را بدانیم، یکسری اطلاعات اولیه را داشته باشیم، کافی است.

قسمت سوم می‌گوید: می‌خواهی حرکت کنی، سه شرط برای حرکت وجود دارد. شرط اول، باید خواسته مشخص باشد. شرط دوم، صبر و تلاش داشته باشیم و شرط سوم می‌گوید، انسان زمانی که حرکت می‌کند، بر سر دوراهی، راه ارزشی و ضد ارزشی قرار می‌گیرد. انسان باتوجه‌به میزان خردمندی خود در هر کدام از این راه‌ها پا می‌گذارد. انسان خردمند هدفش مشخص است و در مسیر صراط مستقیم حرکت می‌کند، اگر در این مسیر خسته شد، استراحت می‌کند و دوباره ادامه می‌دهد.

انسان کم‌خرد نیز هدفش مشخص است، منتها بازیگوش است، در مسیر حرکت خود به راه‌های انحرافی توجه می‌کند و در آن مسیر حرکت می‌کند و به‌مرورزمان از خواسته خود دور و دورتر می‌شود.

در این وادی مطرح می‌شود، اگر می‌خواهی حرکت کنی و هدف از حرکت، صلح، سلامتی و آرامش باشد؛ باید سه قانون جبران خسارت از خود، جامعه و خانواده را رعایت کنی. اول باید خودم را ببخشم و سپس به دنبال جبران خسارت از جامعه و خانواده باشم؛ زیرا قطعاً به آن‌ها هم آسیب رسانده‌ام. درگذشته ما یک دسته اشتباهات را انجام داده‌ایم و الان اگر بخواهیم برگردیم و از آن‌ها جبران خسارت کنیم، ممکن است، مشکلات جدیدتری برای ما به وجود بیاید. ما آمده‌ایم کنگره تا آموزش بگیریم و بار ما سبک‌تر شود، نه اینکه بار خود را سنگین‌تر کنیم.

آقای مهندس یک راه خوبی را به ما نشان داده‌اند، اول اینکه از ایجاد خسارت جدید جلوگیری کنیم و بعد با کارهای ارزشی که می‌توانیم انجام بدهیم، خسارت‌های قبلی خود را جبران کنیم. یکی از این راه‌ها این است که ما در لژیون سردار شرکت کنیم و خسارت‌هایی که قبلاً وارد کرده‌ایم و نمی‌توانیم آن‌ها را جبران کنیم، در این لژیون جبران نماییم.

در انتهای وادی هشتم در مورد پیمان صحبت شده است. انسان بر پایه اضداد بنا شده است، ما هر کاری انجام بدهیم. هیچ‌وقت نمی‌توانیم، زندگی بدون مشکلی داشته باشیم. در این مشکلات خواه عمدی و یا سهوی، ممکن است، یک کار ضد ارزشی انجام دهیم و اگر به امید این باشیم که آن روزی برسد که دیگر اشتباه نکنیم، هیچ‌وقت این اتفاق نمی‌افتد. دکتر امین در سی‌دی باتلاق می‌فرمایند: «انسان که حالش بد است؛ باید برود آموزش بگیرد و حرکت کند تا حالش خوب شود وگرنه انسانی که حالش خوب است، احتیاجی به آموزش ندارد.» این پیمان بستن مانند یک قدرت و انرژی برای ادامه حرکت است.

من سال‌ها مصرف‌کننده دخانیات بودم و از این کار لذت می‌بردم. تأثیری که این وادی برای من داشت، به من قدرت حرکت داد تا در لژیون ویلیام سفر کنم و به درمان برسم. الان باوجود اینکه در کنار افرادی هستم که برای من بسیار عزیز و مصرف‌کننده دخانیات هستند، هیچ‌گاه وسوسه نمی‌شوم.

مرزبانان کشیک: مسافر اکبر و همسفر طیبه
تایپ: همسفر آتنا رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون سوم)
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون اول) نگهبان سایت
ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی نائین